Στο επίκεντρο της έρευνας βρίσκεται το ενδεχόμενο τεχνικής εμπλοκής στο σύστημα υποβοήθησης διατήρησης λωρίδας (Lane Assist). Την εκδοχή αυτή μετέφερε, μιλώντας στην ΕΡΤ, Έλληνας γιατρός που βρέθηκε στο νοσοκομείο της Τιμισοάρα, επικαλούμενος μαρτυρία ενός από τους επιζώντες.

«Ο ασθενής που είναι σε καλύτερη κατάσταση μου είπε ότι, κατά τη διάρκεια προσπέρασης, παρουσιάστηκε πρόβλημα στο σύστημα Lane Assist. Όπως ανέφερε, το τιμόνι “κόλλησε” και χάθηκε ο έλεγχος του οχήματος», δήλωσε ο Δημήτρης Κουκούλας.

Τι δείχνει το βίντεο της σύγκρουσης

Σύμφωνα με την ανάλυση του οπτικού υλικού, το μίνι βαν κινείται αρχικά εξ ολοκλήρου στο αντίθετο ρεύμα, επιχειρώντας προσπέραση. Λίγο αργότερα, ενεργοποιείται το δεξί φλας και το όχημα φαίνεται να επιστρέφει προς τη λωρίδα του.

Ωστόσο, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, ανάβει το αριστερό φλας και το βαν κατευθύνεται ξανά προς το αντίθετο ρεύμα, όπου ακολουθεί η σφοδρή μετωπική σύγκρουση με το φορτηγό.

Οι ειδικοί και το Lane Assist

Ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης, Άρης Ζωγράφος, υπογράμμισε ότι το τιμόνι δεν μπορεί να “κλειδώσει” λόγω Lane Assist, καθώς με τη χρήση φλας το σύστημα απενεργοποιείται αυτόματα. Όπως τόνισε, τυχόν τεχνική βλάβη αποτελεί αντικείμενο εξέτασης από τους πραγματογνώμονες.

Αντίστοιχα, ο πραγματογνώμονας Λουκάς Στεργίου εξήγησε ότι ακόμη και χωρίς φλας, σε απότομο ελιγμό το σύστημα περιορίζεται σε ηχητική προειδοποίηση και ήπια διόρθωση πορείας, χωρίς να εμποδίζει τελικά τον οδηγό να αλλάξει λωρίδα.

Πώς λειτουργεί το σύστημα υποβοήθησης λωρίδας

Το Lane Assist χρησιμοποιεί κάμερες για να αναγνωρίζει τις διαγραμμίσεις και να παρακολουθεί τη θέση του οχήματος. Σύμφωνα με ειδικούς, πλήρες μπλοκάρισμα του τιμονιού θεωρείται εξαιρετικά σπάνιο. Πιθανά προβλήματα μπορεί να σχετίζονται με κακοτεχνίες στο οδόστρωμα, ρωγμές, λανθασμένη ανάγνωση των γραμμών, δυσλειτουργία αισθητήρων ή ζητήματα στην ηλεκτρική κρεμαγιέρα, που απαιτούν αυξημένη δύναμη από τον οδηγό.

Την ίδια ώρα, η εταιρεία εκμίσθωσης του μίνι βαν υποστηρίζει ότι είχαν πραγματοποιηθεί όλοι οι προβλεπόμενοι έλεγχοι. Όπως ανέφερε ο δικηγόρος της εταιρείας, Αντώνης Ξυλουργίδης, οι οδηγοί είχαν δηλωθεί κανονικά και το όχημα παραδόθηκε σύμφωνα με όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Τα βασικά σενάρια που εξετάζονται

Οι ρουμανικές Αρχές διερευνούν πολλαπλά ενδεχόμενα, μεταξύ των οποίων:

• Αποτυχημένη ολοκλήρωση προσπέρασης
• Πιθανή επαφή με το φορτηγό
• Βλάβη στο σύστημα διεύθυνσης
• Αιφνίδια αδιαθεσία ή απόσπαση προσοχής του οδηγού

Μέχρι στιγμής, αποκλείεται το σενάριο κλαταρίσματος, καθώς δεν εντοπίστηκαν σχετικά ευρήματα, ενώ δεν υπάρχουν ενδείξεις πρωτογενούς σύγκρουσης με άλλο όχημα πριν από τη μετωπική πρόσκρουση.

Τα τελευταία δευτερόλεπτα

Ο δικαστικός πραγματογνώμονας Παναγιώτης Μαδιάς εκτίμησε ότι, βάσει του βίντεο, το μίνι βαν είχε οπτική επαφή με τη νταλίκα από απόσταση περίπου 60 μέτρων, με χρόνο αντίδρασης κοντά στα τρία δευτερόλεπτα πριν από τη σύγκρουση.

Όπως σημείωσε, αυτός ο χρόνος θα μπορούσε θεωρητικά να επιτρέψει φρενάρισμα ή διορθωτικό ελιγμό, ωστόσο δεν διακρίνονται ίχνη τροχοπέδησης.

Το δυστύχημα σημειώθηκε σε δρόμο με σοβαρές κακοτεχνίες, όπου έχουν καταγραφεί και στο παρελθόν ατυχήματα. Σύμφωνα με πληροφορίες, ακόμη και το όχημα της αποστολής παρουσίασε φθορές από την κακή κατάσταση του οδοστρώματος.

Όπως αναφέρει σε ανάλυσή του το Politico, για πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ακόμη και για τους παλαιότερους και πιο πιστούς συμμάχους των ΗΠΑ, η απειλή του Τραμπ για επιβολή τιμωρητικών δασμών σε όποιον επιχειρήσει να τον εμποδίσει να προσαρτήσει τη Γροιλανδία, αποτέλεσε το αποκορύφωμα. Πλέον, θεωρούν πως ο «διαζύγιο» είναι αναπόφευκτο.

Σε ιδιωτικές συνομιλίες, απογοητευμένοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι χαρακτηρίζουν την προσπάθεια του Τραμπ να προσαρτήσει το κυρίαρχο δανέζικο έδαφος ως «παράλογη» και «τρελή», διερωτώμενοι αν βρίσκεται σε «πολεμική διάθεση» μετά τις ενέργειές του στη Βενεζουέλα. Πολλοί ζητούν τη σκληρότερη ευρωπαϊκή απάντηση, καθώς βλέπουν την κίνηση αυτή ως μια ξεκάθαρη και αδικαιολόγητη «επίθεση» στους διατλαντικούς συμμάχους.

«Νομίζω πως αυτό εκλαμβάνεται ως το σημείο χωρίς επιστροφή», δήλωσε Ευρωπαίος διπλωμάτης υπό καθεστώς ανωνυμίας. «Η Ευρώπη έχει κατηγορηθεί ότι είναι αδύναμη απέναντι στον Τραμπ. Υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτό, αλλά υπάρχουν κόκκινες γραμμές.»

Ανώτατοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι θεωρούν πλέον πως η Αμερική του Τραμπ δεν είναι πια αξιόπιστος εμπορικός εταίρος, πόσο μάλλον ασφαλής σύμμαχος, και πως πρέπει επειγόντως να σχεδιάσουν το μέλλον. Όπως επισημαίνει κορυφαίος κυβερνητικός παράγοντας ευρωπαϊκής χώρας: «Υπάρχει μια μόνιμη αλλαγή στην αμερικανική πολιτική. Δεν μπορούμε απλώς να περιμένουμε. Πρέπει να κινηθούμε συντονισμένα προς μια νέα πραγματικότητα.»

Συντονισμός για ένα νέο ευρωπαϊκό μέλλον

Αυτός ο συντονισμός έχει ήδη ξεκινήσει, όπως και οι συζητήσεις για το επόμενο βήμα. Εάν δεν υπάρξει ριζική αλλαγή στην προσέγγιση των ΗΠΑ, η διαδικασία φαίνεται πως θα οδηγήσει σε ριζική αναδιάταξη της Δύσης, με παγκόσμιες συνέπειες: από οικονομικές απώλειες λόγω εντεινόμενων εμπορικών εντάσεων μέχρι αυξημένους κινδύνους για την ασφάλεια, καθώς η Ευρώπη θα χρειαστεί να αμυνθεί χωρίς αμερικανική υποστήριξη πριν είναι πλήρως έτοιμη.

Και οι ίδιες οι ΗΠΑ θα αντιμετωπίσουν κόστος, όπως η δυσκολία προβολής ισχύος στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή χωρίς την ευρωπαϊκή υποδομή βάσεων και λογιστικής υποστήριξης.

Εκτός από τα αντίμετρα μέσω εμπορίου, διπλωμάτες και κυβερνητικοί αξιωματούχοι συζητούν τι θα σημάνει ένας μακροχρόνιος διαχωρισμός από την Ουάσιγκτον.

Για τους περισσότερους, το ενδεχόμενο αυτό είναι επώδυνο: τερματίζει 80 χρόνια ειρηνικής συνεργασίας, αμοιβαίας στήριξης και επικερδούς εμπορίου, ενώ θέτει υπό αμφισβήτηση το μέλλον του NATO. Κάποιες κυβερνήσεις προσπαθούν να διασώσουν ό,τι μπορούν, ενώ η σκληροπυρηνική πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι επιχειρεί να ξαναχτίσει τις γέφυρες.

Ωστόσο, για ορισμένους αξιωματούχους, το μέλλον της Δύσης χωρίς τις ΗΠΑ δεν φαντάζει πλέον αδιανόητο.

Η νέα συμμαχία των προθύμων

Ευρωπαϊκά κράτη — ακόμη κι αυτά εκτός ΕΕ όπως η Βρετανία και η Νορβηγία — έχουν περάσει μεγάλο μέρος της δεύτερης θητείας του Τραμπ δουλεύοντας αποτελεσματικά σε μια ανεξάρτητη ομάδα που στηρίζει την Ουκρανία: τη λεγόμενη «συμμαχία των προθύμων».

Σύμβουλοι εθνικής ασφάλειας από 35 χώρες βρίσκονται σε τακτική επικοινωνία – τόσο διαδικτυακά όσο και δια ζώσης – ενώ ανταλλάσσουν μηνύματα με λιγότερο επίσημους τρόπους. Έχουν συνηθίσει στη συλλογική λήψη αποφάσεων σε έναν κόσμο όπου ο Τραμπ αποτελεί μέρος του προβλήματος.

Σύμφωνα με πληροφορίες από άτομα που γνωρίζουν τη λειτουργία της ομάδας, τα επίπεδα εμπιστοσύνης είναι υψηλά. Δεν περιορίζονται μόνο στους αξιωματούχους: οι εθνικοί ηγέτες συμμετέχουν προσωπικά σε στενούς κύκλους συνεργασίας.

Κιρ Στάρμερ, Εμανουέλ Μακρόν, Φρίντριχ Μερτς, η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Aλεξάντερ Στουμπ της Φινλανδίας και η Μελόνι ανταλλάσσουν συχνά μηνύματα — πολλές φορές όλοι μαζί στην ίδια συνομιλία.

Τον τελευταίο χρόνο έχουν αναπτύξει μια αποτελεσματική ρουτίνα ανταλλαγής μηνυμάτων κάθε φορά που ο Τραμπ προβαίνει σε απρόβλεπτες ή επικίνδυνες κινήσεις. «Όταν τα γεγονότα εξελίσσονται γρήγορα, ο συντονισμός είναι δύσκολος κι αυτή η ομάδα [chat] λειτουργεί εξαιρετικά», αναφέρει γνώστης της διαδικασίας. «Λέει πολλά για τις προσωπικές σχέσεις και τη σημασία τους.»

Aυτό το «ανεπίσημο αλλά ενεργό» σχήμα αποκαλείται “Washington Group”, μετά την επίσκεψη των Ευρωπαίων ηγετών στον Λευκό Οίκο μαζί με τον πρόεδρο της Ουκρανίας Bολοντίμιρ Ζελένσκι, τον περασμένο Αύγουστο.

Nέα στρατηγική ασφάλειας χωρίς τις ΗΠΑ;

Mέχρι πρόσφατα, στόχος αυτής της ομάδας ήταν να διατηρήσει ψυχραιμία απέναντι στις πολιτικές κινήσεις του Τραμπ και να μην αντιδρά στις προκλητικές δηλώσεις του. Αυτή η στάση διευκόλυνε σημαντικά τη διαδικασία ειρήνευσης στην Ουκρανία: η συμμαχία των προθύμων πλησιάζει πλέον σε πλαίσιο ειρήνης στο οποίο οι ΗΠΑ δεσμεύονται για εγγυήσεις ασφαλείας προς την Ουκρανία – σημαντική εξέλιξη αν σκεφτεί κανείς ότι ο Τραμπ είχε αποκλείσει αρχικά στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ.

Tώρα όμως, οι απειλές για τη Γροιλανδία άλλαξαν τα δεδομένα.

Tο ήπιο ύφος απέναντι στις απειλές του Αμερικανού προέδρου εγκαταλείπεται. Ακόμη και ο συνήθως μετριοπαθής Στάρμερ χαρακτήρισε δημόσια λανθασμένη την απειλή δασμών — ακόμη και σε άμεση επικοινωνία με τον Τραμπ την Κυριακή.

Aυτή η κρίση επικεντρώνει πλέον τις προσπάθειες στη χάραξη νέας πορείας χωρίς τις ΗΠΑ στο πλευρό της Ευρώπης.

“Η συμμαχία των προθύμων ξεκίνησε λόγω Ουκρανίας”, λέει άλλος διπλωμάτης. “Αλλά έχει δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς μεταξύ βασικών προσώπων στις πρωτεύουσες. Έχουν χτίσει εμπιστοσύνη αλλά και δεξιότητα συνεργασίας. Γνωρίζονται προσωπικά κι έτσι όλα γίνονται πιο άμεσα.”

Aυτό το μοντέλο θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση μιας νέας συμμαχίας ασφαλείας στην εποχή όπου οι ΗΠΑ δεν στηρίζουν πλέον ούτε το ΝΑΤΟ ούτε την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Μια τέτοια δομή δεν αποκλείει συνεργασία με την Αμερική – αλλά δεν τη θεωρεί δεδομένη.

Tο νέο τοπίο της ευρωπαϊκής ασφάλειας

Mέλος στις συνομιλίες του Washington Group είναι κι ο ίδιος ο Ζελένσκι — γεγονός που γεννά νέες ιδέες. Η Ουκρανία διαθέτει τον μεγαλύτερο στρατό μεταξύ των χωρών αυτών, προηγμένη βιομηχανία drone κι εμπειρία πολέμου μοναδική στην περιοχή.

Aν μέχρι πρόσφατα στόχευε κυρίως στην ένταξη στο ΝΑΤΟ, σήμερα αυτή η προοπτική έχει χάσει μέρος της σημασίας της – καθώς οι αμερικανικές υποσχέσεις εγγύησης ασφάλειας φαίνονται ολοένα πιο αβέβαιες.

Aν συνδυαστεί η στρατιωτική ισχύς της Ουκρανίας με εκείνη της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Πολωνίας και της Βρετανίας, τότε το δυναμικό της “συμμαχίας των προθύμων” μπορεί να γίνει τεράστιο – περιλαμβάνοντας τόσο πυρηνικές όσο και μη πυρηνικές δυνάμεις.

Aν και εδώ και χρόνια γίνεται λόγος για ανάγκη αυτοδύναμης ευρωπαϊκής άμυνας με λιγότερη αμερικανική εξάρτηση, τις τελευταίες ημέρες σημειώθηκε πληθώρα πρωτοβουλιών στις Βρυξέλλες. Επισήμως, η ΕΕ έχει θέσει ως στόχο να μπορεί να αυτο-αμυνθεί έως το2030.

Aντριους Κουμπίλιους, Επίτροπος Άμυνας της ΕΕ πρότεινε πρόσφατα τη δημιουργία μόνιμου ευρωπαϊκού στρατού 100.000 ανδρών αλλά κι ενός Συμβουλίου Ασφαλείας 12 μελών (μεταξύ των οποίων η Βρετανία). Η φον ντερ Λάιεν παρουσίασε νέα ευρωπαϊκή στρατηγική ασφάλειας – χωρίς όμως ακόμη συγκεκριμένες λεπτομέρειες.

Eίναι γενικά αποδεκτό ότι αυτές οι συζητήσεις για ένα νέο αρχιτεκτονικό πλαίσιο ασφάλειας πρέπει να επιταχυνθούν. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα συναντηθούν εκτάκτως τις επόμενες ημέρες για να χαράξουν κοινή γραμμή απέναντι στις απειλές Τραμπ σχετικά με τη Γροιλανδία – αν και αναμένεται να εξεταστούν πολύ ευρύτερα ζητήματα.

Mε τον Τραμπ να ετοιμάζεται για το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, υπάρχει πιθανότητα άμεσης συνάντησης μεταξύ Ευρωπαίων κι Αμερικανών αξιωματούχων.

Mετά από συνομιλίες με τους Μερτς, Μακρόν, Στάρμερ και τον νέο γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Mαρκ Ρούτε, η φον ντερ Λάιεν δήλωσε ότι οι Ευρωπαίοι θα «παραμείνουν ακλόνητοι» στην προστασία της Γροιλανδίας. «Θα αντιμετωπίσουμε αυτές τις προκλήσεις ενωμένοι κι αποφασισμένοι», τόνισε.

Mπροστά στις εξελίξεις αυτές απαιτείται πλέον δημιουργική σκέψη για το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:

Όταν έφτασε το γεύμα με τις γαρίδες, ήταν πια φανερό πως κάτι είχε πάει στραβά στη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι ηγέτες της ΕΕ είχαν συγκεντρωθεί στις 23 Οκτωβρίου στις βροχερές Βρυξέλλες για να καλωσορίσουν τον πρόεδρο της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, με μια πολυπόθητη βοήθεια: ένα τεράστιο δάνειο ύψους περίπου 140 δισεκατομμυρίων ευρώ, εγγυημένο από ρωσικά περιουσιακά στοιχεία που παραμένουν δεσμευμένα σε βελγική τράπεζα. Το ποσό αυτό θα επαρκούσε για να κρατήσει την Ουκρανία στη μάχη κατά των ρωσικών δυνάμεων για τουλάχιστον δύο χρόνια.

Οι διάφοροι πρωθυπουργοί και πρόεδροι θεωρούσαν το σχέδιο δεδομένο, συζητώντας ήδη πώς θα διατεθούν τα χρήματα. Η Γαλλία ζητούσε οι αγορές όπλων να γίνουν από ευρωπαϊκές βιομηχανίες, ενώ η Φινλανδία και άλλοι επέμεναν ο Ζελένσκι να έχει ελευθερία κινήσεων. Όμως, όταν το γεύμα διακόπηκε χωρίς συμφωνία για τα ρωσικά κεφάλαια, έγινε σαφές ότι το μικρό Βέλγιο, χώρα 12 εκατομμυρίων, δεν θα επέτρεπε την υλοποίηση του σχεδίου.

Το τελειωτικό “όχι” ήρθε από τον Bart De Wever. Ο 54χρονος Βέλγος πρωθυπουργός, γνωστός για τις εκκεντρικότητές του και το χιούμορ του, αυτή τη φορά εμφανίστηκε απολύτως σοβαρός. Προειδοποίησε τους ομολόγους του ότι ο κίνδυνος ρωσικών αντιποίνων λόγω δήμευσης κρατικών περιουσιακών στοιχείων είναι τεράστιος. Αν η Μόσχα δικαιωθεί σε πιθανή προσφυγή κατά του Βελγίου ή της Euroclear —της βελγικής θεματοφυλακής που διακρατά τα κεφάλαια— τότε μόνοι τους θα έπρεπε να επιστρέψουν όλο το ποσό. «Αυτό είναι εντελώς παράλογο», είπε χαρακτηριστικά.

Καθώς η μέρα προχωρούσε και περνούσε και το δείπνο, ο De Wever απαιτούσε να ξαναγραφούν επανειλημμένα τα τελικά συμπεράσματα της συνόδου ώστε να διαγραφεί κάθε αναφορά στη χρήση των ρωσικών κεφαλαίων υπέρ της Ουκρανίας.

Κρίσιμη στιγμή για τη συμμαχία υπέρ της Ουκρανίας

Το βελγικό “μπλόκο” αποδυνάμωσε την ευρωπαϊκή στήριξη προς την Ουκρανία σε μια κρίσιμη συγκυρία. Μια άμεση συμφωνία τον Οκτώβριο θα έστελνε ισχυρό μήνυμα στον Βλαντίμιρ Πούτιν, επιβεβαιώνοντας τη μακροπρόθεσμη ισχύ της Ουκρανίας και τη δέσμευση της Ευρώπης στην αυτοάμυνα.

Αντί αυτού, οι διαιρέσεις αποδυνάμωσαν τόσο τον Ζελένσκι όσο και την Ευρώπη, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ, κυνηγώντας ακόμη το Νόμπελ Ειρήνης, αναζωπύρωνε την ιδέα ειρηνευτικών συνομιλιών με συμμάχους του Πούτιν.

Η κατάσταση παραμένει στάσιμη στις Βρυξέλλες, ενώ ο πόλεμος πλησιάζει καθοριστική καμπή: η Ουκρανία βρίσκεται κοντά στον οικονομικό γκρεμό, ο Τραμπ πιέζει τον Ζελένσκι να δεχτεί συμφωνία που ευνοεί τη Ρωσία — προκαλώντας ανησυχία στην Ευρώπη — και ο De Wever επιμένει στο “όχι”. «Οι Ρώσοι πρέπει να διασκεδάζουν αφάνταστα», σχολίασε Ευρωπαίος αξιωματούχος κοντά στις διαπραγματεύσεις.

Οι ηγέτες της ΕΕ εξακολουθούν να ελπίζουν σε μια τελική λύση πριν την επόμενη σύνοδο στις 18 Δεκεμβρίου, ώστε να αποφευχθεί η οικονομική κατάρρευση της Ουκρανίας. Όμως το μεγάλο ερώτημα παραμένει: μπορούν η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα να μεταπείσουν τον De Wever;

Αδιέξοδο και πολιτικές αντιπαραθέσεις στις Βρυξέλλες

Μέχρι στιγμής οι ενδείξεις είναι αρνητικές. «Δεν έχω πειστεί ακόμη», δήλωσε ο De Wever σε τηλεοπτική του παρέμβαση όταν η Κομισιόν δημοσιοποίησε τα πρώτα νομικά κείμενα. «Δεν θα πάρουμε τέτοιο ρίσκο εκατοντάδων δισεκατομμυρίων στις πλάτες των Βέλγων — ούτε σήμερα, ούτε αύριο, ποτέ.»

Πάνω από 20 αξιωματούχοι και διπλωμάτες περιγράφουν στο POLITICO πως οι ευρωπαϊκές προσπάθειες χρηματοδότησης της ουκρανικής άμυνας οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο λόγω πολιτικών δυσλειτουργιών και συγκρούσεων προσωπικοτήτων. Οι συνέπειες για την Ευρώπη θα μπορούσαν να είναι εξαιρετικά σοβαρές καθώς ο Τραμπ επιδιώκει μια συμφωνία ειρήνης στα μέτρα του Πούτιν.

Σύμφωνα με συμμετέχοντες στις διαβουλεύσεις, τα προβλήματα ξεκίνησαν όταν εντάθηκαν οι σχέσεις μεταξύ De Wever και του νέου Γερμανού καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς. Ο De Wever, εθνικιστής Φλαμανδός που ανέλαβε πρωθυπουργός μόλις τον Φεβρουάριο μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις — μια συνηθισμένη κατάσταση στο βελγικό πολιτικό σκηνικό — βρέθηκε απέναντι στον Merz, που εξελέγη τρεις εβδομάδες αργότερα ως επικεφαλής της ισχυρότερης οικονομίας της Ευρώπης.

Όπως και ο De Wever, έτσι και ο Merz έχει τη φήμη του παρορμητικού ηγέτη. Τη βραδιά της εκλογής του κάλεσε την Ευρώπη σε πλήρη «ανεξαρτησία» από τις ΗΠΑ και προειδοποίησε το ΝΑΤΟ ότι ίσως σύντομα ανήκει στο παρελθόν.

Διαφωνίες για τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια

Τον Σεπτέμβριο, ο Merz προχώρησε ακόμη περισσότερο, ζητώντας ανοιχτά να αξιοποιηθούν τα δεσμευμένα ρωσικά κεφάλαια προς όφελος της Ουκρανίας. Αυτή η στάση φαίνεται πως ανησύχησε το Βέλγιο που εκείνη την περίοδο διαπραγματευόταν παρασκηνιακά με στελέχη της ΕΕ για τις ανησυχίες του.

Αρκετοί αξιωματούχοι θεωρούν ότι ο Merz έδρασε μονομερώς δημοσιοποιώντας τόσο νωρίς τη θέση του — πριν καν εξασφαλιστεί η συναίνεση του De Wever.

Pέντε ημέρες αργότερα, η φον ντερ Λάιεν μίλησε δημόσια για το θέμα, προσπαθώντας όμως να καθησυχάσει όσους είχαν ενστάσεις: «Δεν πρόκειται για κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων». Σύμφωνα με την ίδια, τα κεφάλαια θα αποτελούσαν προκαταβολή πολεμικών αποζημιώσεων που έτσι κι αλλιώς οφείλει η Μόσχα. Τα χρήματα θα επιστρέφονταν στη Ρωσία μόνο αν το Κρεμλίνο αποζημίωνε πρώτα την Ουκρανία για τις καταστροφές.

Η ιδέα κέρδισε γρήγορα έδαφος. «Είναι σημαντικό να προχωρήσουμε γιατί αφορά τόσο τις χρηματοδοτικές όσο και τις στρατιωτικές ανάγκες της Ουκρανίας — αλλά είναι επίσης ζήτημα ηθικής: πρέπει η Ρωσία να πληρώσει για τις ζημιές που προκάλεσε», δήλωσε στο POLITICO η υπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων της Σουηδίας Τζέσικα Ρόζενκραντζ.

Kρυφές εντάσεις εντός Βελγίου

Συνήθως τα βασικά σημεία μιας συνόδου κορυφής έχουν ήδη συμφωνηθεί πριν οι ηγέτες πατήσουν το πόδι τους στο εμβληματικό κτίριο Europa των Βρυξελλών. Οι πρέσβεις των 27 κρατών-μελών διαμορφώνουν επί εβδομάδες τη διατύπωση των τελικών αποφάσεων.

Πριν τη σύνοδο του Οκτωβρίου, ο πρέσβης του Βελγίου στην ΕΕ Pieter Moors, καθησύχαζε τους συναδέλφους του ότι δεν υπάρχει πρόβλημα σχετικά με τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια. Ωστόσο, σύμφωνα με τέσσερις αξιωματούχους που γνωρίζουν τις διαδικασίες, ο Moors δεν είχε άμεση επικοινωνία με τον De Wever — και όλες οι αποφάσεις λαμβάνονταν αποκλειστικά από τον πρωθυπουργό.

Έτσι κανείς στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία δεν είχε αντιληφθεί πόσο ανένδοτος ήταν πραγματικά ο De Wever μέχρι που εμφανίστηκε στη σύνοδο με εμφανή εκνευρισμό.

Ο Moors χαίρει εκτίμησης τόσο μεταξύ των συναδέλφων όσο και στην κυβέρνηση. Ωστόσο, είχε υπάρξει διευθυντής γραφείου στον προκάτοχο του De Wever,Aλεξάντερ Ντε Κρόο, και προέρχεται από κόμμα που σήμερα βρίσκεται στην αντιπολίτευση — γεγονός που συχνά δημιουργεί “τρύπες” στην ενημέρωση σε τέτοιες πολιτικές συγκρούσεις.

Bελγικές ανησυχίες – εσωτερικές ισορροπίες και εξωτερικοί κίνδυνοι

Mια άλλη παράμετρος ήταν η πολιτική δυσλειτουργία στο ίδιο το Βέλγιο. Όπως δήλωσε ο ίδιος ο De Wever εισερχόμενος στη σύνοδο: «Διαπραγματεύομαι εδώ και εβδομάδες για να βρω 10 δισεκατομμύρια ευρώ. Το σενάριο να πρέπει να επιστρέψουμε πάνω από δέκα φορές αυτό το ποσό στη Ρωσία είναι αδιανόητο».

Kαθώς η σύνοδος ολοκληρώθηκε χωρίς συγκεκριμένη συμφωνία παρά μόνο γενικές δεσμεύσεις για επανεξέταση της χρηματοδότησης προς την Ουκρανία, πολλοί αξιωματούχοι αναρωτιούνταν τι πήγε λάθος.

Tο ζήτημα των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων απασχολεί τους συμμάχους της Ουκρανίας ήδη από την έναρξη του πολέμου τον Φεβρουάριο του 2022. Πλέον όμως δεν ενδιαφέρονται μόνο οι Ευρωπαίοι για αυτά τα κεφάλαια.

Aμερικανικές πιέσεις – διεθνείς επιπτώσεις

Aμερικανοί αξιωματούχοι έχουν ενημερώσει παρασκηνιακά τις Βρυξέλλες ότι έχουν τα δικά τους σχέδια για τα κεφάλαια αυτά. Όταν ο ειδικός απεσταλμένος κυρώσεων της ΕΕ Nτέιβιντ O’Σάλιβαν επισκέφθηκε την Ουάσιγκτον το καλοκαίρι, Αμερικανοί αξιωματούχοι ξεκαθάρισαν πως θέλουν τα χρήματα να επιστραφούν στη Ρωσία μόλις υπάρξει ειρηνευτική συμφωνία.

Kαθώς ο Τραμπ πιέζει ολοένα περισσότερο για πλήρη συνθήκη ειρήνης μεταξύ Κιέβου και Μόσχας, το αρχικό αμερικανικό σχέδιο προέβλεπε αποδέσμευση των κεφαλαίων υπέρ κοινής ανοικοδόμησης υπό αμερικανική επίβλεψη — με τις ΗΠΑ να λαμβάνουν το 50% των κερδών. Η ιδέα αυτή εξόργισε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες· ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος μάλιστα πρότεινε ειρωνικά στον απεσταλμένο Τραμπ Στιβ Γουίτκοφ «να επισκεφθεί ψυχίατρο».

Eπιφυλάξεις ΕΕ – αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις

Aρκετές κυβερνήσεις κατανοούν τους φόβους του De Wever. Η πιθανότητα πανάκριβης δικαστικής προσφυγής τρομάζει κάθε κυβέρνηση· επιπλέον, ο De Wever ανησυχεί μήπως πληγεί συνολικά η εμπιστοσύνη στο ευρώ αν οι επενδυτές θεωρήσουν ότι δεν είναι ασφαλές να διατηρούν κεφάλαια σε ευρωπαϊκές τράπεζες μετά από μια τέτοια ενέργεια κατά της Euroclear.

Tον τελευταίο καιρό στελέχη όπως ο επικεφαλής συνεργάτης της φον ντερ Λάιεν Björn Seibert αναζητούν τρόπους κατανόησης των βελγικών αντιρρήσεων· συζητήσεις γίνονται συνεχώς μεταξύ πρέσβεων αλλά και με στελέχη της Επιτροπής. Παράλληλα όμως αυξάνεται η δυσφορία τόσο προς τον De Wever όσο και προς τη φον ντερ Λάιεν επειδή καθυστέρησε τη δημοσίευση των κρίσιμων νομικών κειμένων που απαιτούνται για την υλοποίηση ή απόρριψη του σχεδίου.

“Έχουμε χάσει πολύτιμο χρόνο”, δήλωσε στο POLITICO o γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών Εσθονίας Tζόναταν Βσεβίοφ. “Η μόνη αρμόδια να παρουσιάσει πρόταση είναι η πρόεδρος της Επιτροπής”. Προσθέτει μάλιστα πως θα ήταν καλύτερο τα σχετικά κείμενα να είχαν δοθεί νωρίτερα αντί για αυτή την εβδομάδα.

Nέα σενάρια – αναζητώντας λύση πριν τον Δεκέμβριο

“Έχουμε όλοι ευθύνη” λέει άλλος διπλωμάτης· ακόμη κι οι ίδιοι οι Βέλγοι ζητούσαν πλέον επίμονα τη δημοσίευση των σχεδίων τις τελευταίες εβδομάδες. Ένας άλλος αξιωματούχος σημειώνει πως όλοι πρέπει να χαμηλώσουν τους τόνους κι ότι o De Wever πρέπει “να κατέβει απ’ το βάθρο”. Άλλος διπλωμάτης είπε πως “δεν γίνεται όλες οι επιθυμίες των Βέλγων να γίνουν δεκτές”.

Iδιαίτερα ανήσυχος εμφανίζεται ο Merz· φοβάται πως τελικά οι Γερμανοί φορολογούμενοι θα κληθούν να καλύψουν το κόστος αν δεν προχωρήσει το σχέδιο αξιοποίησης των παγωμένων κεφαλαίων. “Η ανάγκη γίνεται ολοένα πιο πιεστική”, είπε στους δημοσιογράφους· “Η Ουκρανία χρειάζεται στήριξη – οι ρωσικές επιθέσεις εντείνονται – ήδη έχουμε μπει στον χειμώνα”.

Eναλλακτικές λύσεις & νέα εμπόδια στην πορεία

Kατά τον έναν διπλωμάτη o De Wever εξακολουθεί “να παρακαλεί” για άλλες επιλογές στο τραπέζι. Οι δύο βασικές εναλλακτικές είναι: είτε κάθε κυβέρνηση ξεχωριστά να διαθέσει νέα κονδύλια προς το Κίεβο (πιθανότητα που θεωρείται μη ρεαλιστική λόγω δημοσιονομικής στενότητας), είτε κοινός δανεισμός σε επίπεδο ΕΕ (λύση που δεν αρέσει στις πιο φειδωλές χώρες καθώς αυξάνει μακροπρόθεσμα το χρέος).

Kάποιος συνδυασμός αυτών ίσως καταστεί αναπόφευκτος ειδικά αν δεν υλοποιηθεί εγκαίρως το σχέδιο αποζημιώσεων – σε αυτή την περίπτωση θα απαιτηθεί έκτακτο “bridging loan” ως plan B.

Mε επιστολή προς τη φον ντερ Λάιεν στις 27 Νοεμβρίου, o De Wever τόνισε εκ νέου ότι θεωρεί “θεμελιωδώς λανθασμένο” το σχέδιο αξιοποίησης των παγωμένων ρωσικών πόρων ως βάση χορήγησης δανείου στην Ουκρανία.
«Αναγνωρίζω πλήρως την ανάγκη συνέχισης οικονομικής στήριξης προς την Ουκρανία», έγραψε· «Όμως υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι ώστε πραγματικά να συμβάλουμε έμπρακτα – όταν μιλούμε για ‘skin in the game’, πρέπει όντως εμείς πρώτοι να είμαστε διατεθειμένοι να ‘ποντάρουμε’».

Aπειλές ασφάλειας & ουγγρικός παράγοντας αυξάνουν τους κινδύνους

“Ποιος συμβούλεψε τον πρωθυπουργό να στείλει τέτοια επιστολή;” διερωτήθηκε διπλωμάτης — δείγμα δυσαρέσκειας έναντι του De Wever.
Παρά τη δυσαρέσκεια πολλών εταίρων όμως, o De Wever έχει ισχυρή υποστήριξη εντός κυβέρνησης αλλά κι από την ίδια τη Euroclear που απέστειλε αυστηρές προειδοποιήσεις απευθείας στο γραφείο του πρωθυπουργού παρακάμπτοντας το υπουργείο Οικονομικών.

Kάποιοι φοβούνται επίσης απειλή κατά φυσικής ασφάλειας: πρόσφατα άγνωστα drones διέκοψαν πτήσεις στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών ενώ εντοπίστηκαν πάνω από στρατιωτικές βάσεις — υπάρχουν υποψίες κατασκοπείας υπέρ Μόσχας.
H εκτίμηση είναι πως τέτοιες ενέργειες αποτελούν μέρος υβριδικού πολέμου κι ότι τυχόν έγκριση από πλευράς Βελγίου θα αύξανε τους κινδύνους αντιποίνων από τον Πούτιν προσωπικά.

Eπιπλέον εμπόδια: O Oύγγρος παράγοντας & θεσμικές δυσκολίες

Mια ακόμη μεγάλη δυσκολία παραμένει: H συμφωνία όλων των κρατών-μελών (και ειδικά του φίλου του Πούτιν,Bίκτορ Όρμπαν) απαιτείται κάθε έξι μήνες ώστε τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία να συνεχίζουν να παραμένουν δεσμευμένα.
Aν αλλάξει στάση η Oυγγαρία ξαφνικά μπορεί η Ρωσία να ξαναδιεκδικήσει άμεσα τα χρήματα – εξέλιξη καταστρεπτική κυρίως για το ίδιο το Βέλγιο ως χώρα θεματοφυλακής.

Tελικά ίσως ούτε οι καλύτεροι δικηγόροι της Κομισιόν μπορέσουν ποτέ πραγματικά να βρουν ασφαλή λύση που θα παρακάμπτει ουγγρικό βέτο αλλά κι αντίποινα Μόσχας χωρίς σημαντικό κόστος για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους.
Kαθώς πλησιάζει η κρίσιμη σύνοδος κορυφής στις 18 Δεκεμβρίου,
οι πιέσεις εντείνονται στα ευρωπαϊκά επιτελεία.
“Δεν είναι ζήτημα λογιστικής”, λέει o Βσεβίοφ.
“Προετοιμάζουμε μία από τις σημαντικότερες συνόδους κορυφής στην ιστορία … προσπαθούμε ώστε η Ευρώπη πράγματι να έχει λόγο εκεί όπου γράφεται ιστορία.”

Tο μεγάλο ερώτημα – μπορεί η ΕΕ να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων;

Aπομένει ένα βασικό ερώτημα:
Mπορεί μία ένωση27 διαφορετικών χωρών–μελών , γεμάτων πολιτικές αντιπαραθέσεις κι εσωτερικές δυσκολίες, να σταθεί πραγματικά ενωμένη όταν έρθει η ώρα;

Όπως σχολιάζει χαρακτηριστικά ένας διπλωμάτης: «Όλα είναι ανοιχτά».

Όταν, δε, ξεκίνησαν οι συνομιλιές – αφού ο Πούτιν τους έστησε για περίπου 1,5 ώρα – «ήταν ήδη σαφές ότι δεν ήταν εφικτό το μόνο για το οποίο είχαν έρθει στη Μόσχα: η συμφωνία της Ρωσίας με το τελευταίο ειρηνευτικό σχέδιό τους».

Ο Πούτιν είχε φροντίσει ήδη να ρίξει όλη την ευθύνη στην Ευρώπη: «Ενώ οι καλεσμένοι του έτρωγαν μεσημεριανό, εκείνος ήταν απασχολημένος κατηγορώντας τους συμμάχους της Ουκρανίας ότι εμποδίζουν την ειρηνευτική διαδικασία επιβάλλοντας απαιτήσεις που είναι απαράδεκτες για τη Ρωσία» παρατηρεί το Sky News.

«Σε αντίθεση, όμως, με το εχθρικό κλίμα προς την Ευρώπη, υπήρχε μόνο φιλοξενία προς τους Αμερικανούς – μέρος της στρατηγικής της Ρωσίας να απομακρύνει τις ΗΠΑ από τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ και να τις φέρει ξανά στο πλευρό της Μόσχας» συνεχίζει η ανάλυση.

«Η Ρωσία θέλει να επιστρέψει στο σχέδιο 28 σημείων που απηχούσε στις απαιτήσεις της. Και πιστεύει ότι έχει το δικαίωμα να το κάνει λόγω των εξελίξεων στο πεδίο της μάχης. Δεν είναι τυχαίο ότι την παραμονή της επίσκεψης της αμερικανικής αντιπροσωπείας στη Μόσχα, η Ρωσία ανακοίνωσε την κατάληψη του Ποκρόφσκ, ενός στρατηγικού στόχου στην περιοχή του Ντονέτσκ. Ήταν ένα μήνυμα που αποσκοπούσε να επιβεβαιώσει την κυριαρχία της Ρωσίας και, κατ’ επέκταση, να ενισχύσει τις απαιτήσεις της αντί να τις αμβλύνει» σημειώνει ο αναλυτής του Sky News.

«Ο άλλος λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν αισθάνεται την ανάγκη να συμβιβαστεί είναι επειδή πιστεύει ότι η Μόσχα και η Ουάσιγκτον θέλουν το ίδιο πράγμα: στενότερες σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, οι οποίες μπορούν να επιτευχθούν μόνο μετά το τέλος του πολέμου» συνεχίζει στην ανάλυση του Sky News.

Σύμφωνα με το βρετανικό κανάλι «είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Επανειλημμένα σε αυτή τη διαδικασία, οι ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει μια θέση που ευνοεί τη Μόσχα. Ο τρόπος με τον οποίο διεξάγονται αυτές οι διαπραγματεύσεις είναι απλώς το πιο πρόσφατο παράδειγμα. Οι Αμερικανοί αναγκάζουν τους Ουκρανούς να έρθουν σε αυτούς – πρώτα στη Γενεύη, μετά στη Φλόριντα. Όσον αφορά τη Μόσχα, ισχύει το αντίθετο. Ο Γουίτκοφ όχι μόνο έκανε ταξίδι κατά τη διάρκεια της νύχτας αλλά στη συνέχεια υπέμεινε τη μακρά αναμονή πριν από τη συνάντηση με τον Πούτιν».

«Όλα αυτά δίνουν την εντύπωση ότι, όσον αφορά τη Ρωσία, οι ΗΠΑ προτιμούν να κατευνάζουν παρά να ασκούν πίεση. Αμφιβάλλω αν ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει περισσότερες ελπίδες» καταλήγει η ανάλυση του Sky News.

Όπως αναφέρει η WSJ, Ρωσία, Κίνα, Κούβα, Ιράν και άλλες χώρες που είναι απέναντι τις ΗΠΑ προσφέρουν απλά λόγια υποστήριξης στον ηγέτη της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, καθώς αντιμετωπίζει μια στρατιωτική ενίσχυση των ΗΠΑ, την οποία ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε ότι στοχεύει στην αναγκαστική απομάκρυνσή του, Όπως το Ιράν όταν δέχτηκε στρατιωτική επίθεση από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, η Βενεζουέλα βρίσκει τους συμμάχους της να στέκονται στο περιθώριο.

«Ο λεγόμενος άξονας του αυταρχισμού φαίνεται πολύ ισχυρότερος σε καιρό ειρήνης», δήλωσε ο Ράιαν Σ. Μπεργκ, διευθυντής του Προγράμματος Αμερικής στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών στην Ουάσινγκτον. «Έχει αποδειχθεί λίγο κούφιος σε περιόδους ανάγκης».

Τις τελευταίες ημέρες, με έναν στολίσκο αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων παραταγμένο στο κατώφλι της Βενεζουέλας, οι σύμμαχοι του Καράκας έχουν ευχηθεί μόνο για τα γενέθλιά του στον Μαδούρο, ο οποίος έγινε 63 ετών στις 23 Νοεμβρίου.

«Σε δύσκολους καιρούς, στα δύσκολα μονοπάτια, στα απαιτητικά σταυροδρόμια, λάμπει το πνευματικό φως του πολεμιστή που ξέρει πώς να πολεμά και να κερδίζει», ανέφερε σε επιστολή του ο Ντανιέλ Ορτέγκα της Νικαράγουας.

Ο Τραμπ δεν έχει ακόμη δηλώσει εάν θα κλιμακώσει την στρατιωτική εκστρατεία των ΗΠΑ για χερσαίες επιθέσεις στη Βενεζουέλα μετά από τρεις μήνες επιθέσεων σε σκάφη στην Καραϊβική και τον Ειρηνικό. Σε αυτές τις επιθέσεις έχουν σκοτωθεί περισσότεροι από 80 άνθρωποι.

Οι ΗΠΑ λένε ότι τα σκάφη, μερικά από τα οποία ο στρατός λέει ότι προέρχονταν από τη Βενεζουέλα, μετέφεραν ναρκωτικά για καρτέλ και συμμορίες που έχουν χαρακτηρίσει ως τρομοκρατικές οργανώσεις.

• Οι αναλυτές που παρακολουθούν τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα λένε ότι οι εταίροι της είναι ουσιαστικά ανίσχυροι απέναντι στις ΗΠΑ. Στενοί εταίροι όπως η Κούβα, το Ιράν και η Νικαράγουα είναι οικονομικά αδύναμοι και έχουν μικρή δυνατότητα να παρέμβουν.

Οι δύο πιο ισχυροί σύμμαχοι του Μαδούρο, η Κίνα και η Ρωσία, έχουν προηγουμένως παράσχει στρατιωτικό εξοπλισμό, συντήρηση και εκπαίδευση, λένε οι αναλυτές, μαζί με οικονομική βοήθεια. Καθώς ο Μαδούρο προετοιμάζει αμυντική δράση, οι Ρώσοι βοηθούν στη συντήρηση αεροσκαφών και σε συστήματα πυραύλων εδάφους-αέρος, σύμφωνα με άτομα που γνωρίζουν το θέμα.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, δύο πετρελαιοφόρα που αναγνωρίστηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι μετέφεραν απαγορευμένο ρωσικό πετρέλαιο έφτασαν στη Βενεζουέλα με ελαφρύ αργό πετρέλαιο και νάφθα. Η Βενεζουέλα χρειάζεται απεγνωσμένα αυτά τα προϊόντα για να παράγει καύσιμα και να αντλεί το δικό της βαρύτερο πετρέλαιο για εξαγωγή στην Κίνα.

Δεν είναι αρκετό, ανέφεραν οι αναλυτές.

«Αυτές είναι μικρές χειρονομίες που δεν θα είναι αρκετές εάν οι ΗΠΑ αναλάβουν δράση στη Βενεζουέλα», δήλωσε ο Βλαντιμίρ Ρουβίνσκι, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Icesi στην Κολομβία, ο οποίος παρακολουθεί την εμπλοκή της Μόσχας στη Λατινική Αμερική.

Τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα αντιμετωπίζουν προκλήσεις που μετριάζουν το ενδιαφέρον τους για τις ανησυχίες ασφαλείας της Βενεζουέλας. Για τη Μόσχα, είναι το κόστος του σκληρού πολέμου της με την Ουκρανία και για το Πεκίνο είναι μια αδύναμη οικονομία που περιορίζει τη γενναιοδωρία του. Οι οικονομικές κυρώσεις υπό την ηγεσία των ΗΠΑ στο Καράκας αποτελούν ένα ακόμη εμπόδιο.

Και οι δύο χώρες προσπαθούν να διαπραγματευτούν σημαντικές διπλωματικές και εμπορικές συμφωνίες με τον Τραμπ τώρα, γεγονός που τους δίνει ελάχιστα κίνητρα να σπαταλήσουν πολιτικό κεφάλαιο στη Βενεζουέλα.

«Η Ρωσία δεν πρόκειται να βοηθήσει τον Μαδούρο πέρα ​​από αυτά που έχουν ήδη κάνει», πρόσθεσε ο Ρουβίνσκι.

Η Ρωσία και η Κίνα παρείχαν παρόμοια διπλωματική υποστήριξη στο Ιράν κατά τη διάρκεια του 12ήμερου πολέμου του με το Ισραήλ φέτος, αλλά και οι δύο έμειναν στο περιθώριο στρατιωτικά, ακόμη και μετά τον βομβαρδισμό των πυρηνικών εγκαταστάσεων της Ισλαμικής Δημοκρατίας από τον αμερικανικό στρατό τον Ιούνιο.

Υπό τον προκάτοχο του Μαδούρο, τον αριστερό φανατικό Ούγκο Τσάβες, η Βενεζουέλα χρησιμοποίησε τους τεράστιους πετρελαϊκούς και ορυκτούς πόρους της για να οικοδομήσει εμπορικές και πολιτικές σχέσεις με τους αντιπάλους των ΗΠΑ. Οι κινεζικές τράπεζες δάνεισαν στη Βενεζουέλα δισεκατομμύρια δολάρια, τα οποία θα αποπληρωθούν σε πετρέλαιο, για τη χρηματοδότηση κατοικιών, τηλεπικοινωνιών και άλλων υποδομών.

Αφού ο Μαδούρο ανέλαβε τα καθήκοντά του το 2013, η πτώση της παραγωγής πετρελαίου και οι πολιτικές αναταραχές οδήγησαν την οικονομία σε ύφεση, εγείροντας ερωτήματα σε ορισμένες φιλικές πρωτεύουσες σχετικά με το εάν τα δάνεια σπαταλούνταν στο Καράκας.

Ωστόσο, οι συμμαχίες εξακολουθούν να έχουν ειδικό βάρος για το καθεστώς του Μαδούρο μετά τις κυρώσεις στη βιομηχανία πετρελαίου της Βενεζουέλας το 2019 από τις ΗΠΑ αν και ο οικονομικός μήνας του μέλιτος με την Κίνα ήταν βραχύβιος αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του το 2013.

«Οι άνθρωποι μιλάνε για παγίδες χρέους», δήλωσε η Μάργκαρετ Μάγιερς, η οποία μελετά τους δεσμούς Ασίας-Λατινικής Αμερικής στον Διααμερικανικό Διάλογο, μια ομάδα πολιτικής της Ουάσινγκτον. «Αυτή είναι μια κατάσταση παγίδας πιστωτών».

Ο Εβανάν Ρομέρο, πρώην αναπληρωτής υπουργός ενέργειας της κυβέρνησης της Βενεζουέλας, ο οποίος τώρα συμβουλεύει την αντιπολίτευση για ένα σχέδιο ανάκαμψης του πετρελαϊκού τομέα, δήλωσε ότι η Κίνα θα μπορούσε να χάσει εάν ο Μαδούρο έπεφτε, καθώς μια διάδοχη κυβέρνηση θα μπορούσε να δώσει προτεραιότητα στους δεσμούς με τις ΗΠΑ.

«Το πετρέλαιο δεν θα πήγαινε στην Κίνα εάν οι οι σχέχεις με τις ΗΠΑ βελτιώνονταν», δήλωσε ο Ρομέρο. «Δεν έχει κανένα νόημα να στείλουμε στην Κίνα. Αυτό ήταν ιδεολογική, όχι οικονομική απόφαση».

Εάν η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία, προτείνεται μια «ισχυρή συντονισμένη στρατιωτική αντίδραση» μαζί με επαναφορά κυρώσεων και ακύρωση της συμφωνίας.

Αν και οι εκλογές είναι αδύνατες στην Ουκρανία λόγω της εφαρμογής στρατιωτικού νόμου, θεωρητικά θα μπορούσαν να διεξαχθούν αν υπογραφεί συμφωνία ειρήνης.

Ωστόσο, όσον αφορά τις εγγυήσεις ασφαλείας, δεν υπάρχει λεπτομέρεια για το ποιος θα τις παρέχει και πόσο ισχυρές θα είναι. Αυτό απέχει πολύ από μια δέσμευση τύπου Άρθρου Πέντε του ΝΑΤΟ να θεωρείται επίθεση κατά της Ουκρανίας επίθεση κατά όλων των μελών. Το Κίεβο θα ήθελε περισσότερα από μια αόριστη υπόσχεση πριν υπογράψει.

Μεταξύ των πιο αμφιλεγόμενων προτάσεων είναι η παράδοση από την Ουκρανία εδαφών που δεν έχουν καταληφθεί και η μείωση του μεγέθους των ενόπλων δυνάμεών της.

• «Οι ουκρανικές δυνάμεις θα αποσυρθούν από το τμήμα της περιφέρειας Ντονέτσκ που ελέγχουν αυτή τη στιγμή, και η ζώνη αυτής της απόσυρσης θα θεωρείται ουδέτερη, αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη, διεθνώς αναγνωρισμένη ως έδαφος που ανήκει στη Ρωσική Ομοσπονδία. Οι ρωσικές δυνάμεις δεν θα εισέλθουν σε αυτήν την αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη.»

Η παραχώρηση εδαφών όπου ζουν τουλάχιστον ένα τέταρτο εκατομμυρίου Ουκρανών – οι πόλεις «οχυρά» Σλοβιάνσκ, Κραματόρσκ και Ντρουζκίφκα – δεν θα ήταν αποδεκτή για τους περισσότερους Ουκρανούς. Η Ρωσία πέρασε πάνω από ένα χρόνο προσπαθώντας να καταλάβει την πόλη Ποκρόβσκ – η Ουκρανία δεν πρόκειται να παραδώσει τόσο σημαντικά στρατηγικά κέντρα χωρίς μάχη.

• «Το μέγεθος των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας θα περιοριστεί σε 600.000 προσωπικό».

Οι ουκρανικές δυνάμεις εκτιμήθηκαν τον Ιανουάριο σε 880.000 ενεργό προσωπικό, από 250.000 στην αρχή της πλήρους κλίμακας εισβολής τον Φεβρουάριο του 2022. Αν και τα 600.000 μπορεί να φαίνονται ένας δυνητικά αποδεκτός αριθμός σε καιρό ειρήνης, ένας τέτοιος περιορισμός θα παραβίαζε την κυριαρχία της Ουκρανίας. Ενδέχεται επίσης να είναι πολύ μεγάλος αριθμός για να τον αποδεχθεί η Ρωσία.

• Το σχέδιο προτείνει επίσης ότι «η Κριμαία, η Λουχάνσκ και το Ντονέτσκ θα αναγνωριστούν de facto ως ρωσικά, συμπεριλαμβανομένων από τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Με άλλα λόγια, η Ουκρανία και άλλες χώρες δεν θα χρειαστεί να αναγνωρίσουν τη ρωσική κυριαρχία με νόμο. Αυτό θα μπορούσε να επιτρέψει στο Κίεβο να δεχθεί τέτοια διατύπωση, καθώς δεν θα παραβίαζε το Σύνταγμα της Ουκρανίας που ορίζει ότι τα σύνορά της είναι «αδιαίρετα και απαραβίαστα».

Σε άλλες περιοχές, στα νότια, στη Χερσώνα και στη Ζαπορίζια, οι γραμμές του μετώπου θα «παγώσουν» και η Ρωσία θα αποσύρει περιοχές που έχει καταλάβει σε άλλες ζώνες.

Το σχέδιο προτείνει σημαντικές δεσμεύσεις για το στρατηγικό μέλλον της Ουκρανίας:

• «Η Ουκρανία συμφωνεί να θεσπίσει στο Σύνταγμά της ότι δεν θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και το ΝΑΤΟ συμφωνεί να συμπεριλάβει στο καταστατικό του διάταξη ότι η Ουκρανία δεν θα γίνει δεκτή στο μέλλον».

• «Η Ουκρανία είναι επιλέξιμη για ένταξη στην ΕΕ και θα έχει βραχυπρόθεσμη προτιμησιακή πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά ενώ αξιολογείται το ζήτημα».

Υπάρχει μικρή πιθανότητα η Ουκρανία να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ σύντομα και η Ρωσία τους τελευταίους μήνες έχει μαλακώσει τη στάση της σχετικά με την υποψηφιότητα της Ουκρανίας για ένταξη στην ΕΕ. Το έγγραφο φαίνεται να προσφέρει στο Κίεβο πρόσβαση στις αγορές της ΕΕ αγνοώντας τις απόψεις των 27 ευρωπαϊκών χωρών.

Η ένταξη και στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ αποτελεί μέρος του Συντάγματος της Ουκρανίας και άλλη κόκκινη γραμμή της Χριστίνας Χαγιοβίσιν στον ΟΗΕ την Πέμπτη ήταν: «Ούτε θα ανεχθούμε οποιαδήποτε παραβίαση της κυριαρχίας μας, συμπεριλαμβανομένου του κυρίαρχου δικαιώματός μας να επιλέγουμε τις συμμαχίες στις οποίες θέλουμε να συμμετάσχουμε.»

Άλλες προτάσεις του σχεδίου είναι ότι το ΝΑΤΟ συμφωνεί να μην σταθμεύει στρατεύματα στην Ουκρανία και ότι ευρωπαϊκά μαχητικά αεροσκάφη θα σταθμεύσουν στην Πολωνία. Το Κίεβο θα πρέπει επίσης να δεσμευτεί να γίνει «μη-πυρηνικό κράτος».

Αυτό φαίνεται να απορρίπτει τα σχέδια της Δυτικής Συμμαχίας υπό ΗΒ και Γαλλία για βοήθεια στην εφαρμογή μελλοντικής συμφωνίας.

• Πολλά σημεία αναφέρονται στην επανένταξη της Ρωσίας στην παγκόσμια οικονομία και την επαναπρόσκλησή της στην ομάδα G8.

Αυτό φαίνεται μακριά προς το παρόν, με τον Πούτιν υπό ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Η Ρωσία αποβλήθηκε από την G7 μετά την κατάληψη και προσάρτηση της Κριμαίας το 2014, και ο Τραμπ προσπάθησε να την επαναφέρει έξι χρόνια αργότερα.

Αν το ΗΒ, ο Καναδάς, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία και η Ιαπωνία ήταν απρόθυμα πριν την πλήρη εισβολή, τώρα υπάρχει ακόμα λιγότερη πιθανότητα.

Τι γίνεται με τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια;

Το σχέδιο προτείνει ότι 100 δισ. δολάρια από τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια θα επενδυθούν «σε προσπάθειες ανασυγκρότησης και επενδύσεων στην Ουκρανία υπό ηγεσία των ΗΠΑ», με τις ΗΠΑ να λαμβάνουν το 50% των κερδών και η Ευρώπη να προσθέσει 100 δισ. δολάρια για την ανοικοδόμηση.

Αυτό θυμίζει τη συμφωνία ΗΠΑ-Ουκρανίας για τα ορυκτά νωρίτερα φέτος, με οικονομικό όφελος για τις ΗΠΑ και αφήνει την ΕΕ μόνο με μεγάλα έξοδα.

Τα ποσά που αναφέρονται μπορεί να μην επαρκούν: νωρίτερα φέτος, το συνολικό κόστος ανοικοδόμησης της Ουκρανίας υπολογίστηκε σε 524 δισ. δολάρια.

Περίπου 200 δισ. δολάρια από τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια βρίσκονται κυρίως στην Euroclear στο Βέλγιο, και η ΕΕ εργάζεται σε σχέδιο για να χρηματοδοτήσει το Κίεβο οικονομικά και στρατιωτικά.

Τα υπόλοιπα παγωμένα κεφάλαια θα κατευθυνθούν σε «αμερικανο-ρωσικό επενδυτικό όχημα», σύμφωνα με το σχέδιο, έτσι ώστε η Ρωσία να δει κάποια από τα χρήματά της να επιστρέφουν, ενώ ταυτόχρονα υπάρχει οικονομικό όφελος για τις ΗΠΑ.

Τι δεν περιλαμβάνεται στο σχέδιο;

Ορισμένοι σχολιαστές επισήμαναν ότι το σχέδιο δεν απαιτεί περιορισμούς στα όπλα της Ουκρανίας ή στη βιομηχανία όπλων της, αν και υπάρχει διάταξη που λέει: αν η Ουκρανία εκτοξεύσει πύραυλο στο Μόσχα ή την Αγία Πετρούπολη, η εγγύηση ασφαλείας θεωρείται άκυρη.

Ωστόσο, δεν τίθεται περιορισμός στα υπερηχητικά ή μακράς εμβέλειας όπλα που αναπτύσσει η Ουκρανία, όπως οι πύραυλοι Flamingo και Long Neptune.

Είναι αυτό οριστικό σχέδιο ειρήνης;

Γνωρίζουμε ότι οι ΗΠΑ θέλουν να προχωρήσουν γρήγορα με «επιθετικό χρονοδιάγραμμα», με αναφορές ότι η Ουκρανία έχει προθεσμία μέχρι το Thanksgiving την επόμενη εβδομάδα για να συμφωνήσει.

Σε ορισμένα σημεία, το σχέδιο φαίνεται να είναι ακόμη υπό επεξεργασία, με λεπτομέρειες που διαρρέυσαν την Πέμπτη στις αμερικανικές ιστοσελίδες να μην εμφανίζονται πλέον.

Είναι το σχέδιο μια «λίστα επιθυμιών» του Πούτιν;

Ο Ρώσος ειδικός απεσταλμένος Κιρίλ Ντμίτριεφ φημολογείται ότι πέρασε έως τρεις ημέρες με τον Γουίτκοφ συζητώντας το σχέδιο, κάτι που εγείρει υποψίες για μια συμφωνία προσαρμοσμένη στη Μόσχα.

Η παράδοση ουκρανικού εδάφους στη Ρωσία, ακόμη και σε αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη, είναι η μεγαλύτερη ένδειξη κλίσης προς την αφήγηση της Ρωσίας, αλλά το «πάγωμα» των μετώπων στα νότια θα μπορούσε να είναι δύσκολο για το Κρεμλίνο, που έχει ενσωματώσει Χερσώνα και Ζαπορίζια στο Σύνταγμά του.

Μία από τις προτάσεις είναι η άρση κυρώσεων να «συμφωνείται σταδιακά και ανά περίπτωση» – κάτι που η Μόσχα πιθανώς θα θεωρήσει πολύ αργό.

Ωστόσο, ένα σχέδιο για «γενική αμνηστία» για όλες τις πλευρές θα γίνει δεκτό καλά στη Μόσχα και πολύ άσχημα στο Κίεβο και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Σχολιαστές σημειώνουν ότι, ενώ υπάρχουν μεγάλες παραχωρήσεις προς τον Πούτιν, ορισμένες απαιτήσεις για το ΝΑΤΟ είναι πολύ αόριστες για τα γούστα του Κρεμλίνου.

Η Ρωσία έχει επίσης ζητήσει σταθερά ότι ένα σχέδιο ειρήνης θα πρέπει να εξαλείψει ό,τι θεωρεί «βαθιές αιτίες» του πολέμου. Μία από αυτές είναι η διακοπή της επέκτασης του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη, που το σχέδιο φαίνεται να καλύπτει.

Άλλα σημεία του σχεδίου αναγνωρίζουν τη ρωσική γλώσσα και την καταγγελία διακρίσεων χωρίς να τις επικυρώνουν ρητά.

Ένα σημείο είναι σαφές αλλά ουδέτερο: «Και οι δύο χώρες θα συμφωνήσουν να καταργήσουν όλα τα διακριτικά μέτρα και να εγγυηθούν τα δικαιώματα των ουκρανικών και ρωσικών μέσων ενημέρωσης και εκπαίδευσης».

Μια άλλη προσπάθεια ισορροπίας είναι η πρόταση να διανέμεται η ενέργεια από τον ρωσικά κατεχόμενο πυρηνικό σταθμό Ζαπορίζια – τον μεγαλύτερο στην Ευρώπη – «ισότιμα μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας»

Η νέα μελέτη της Manpower (Making Industrial and Software Automation Full Partners at Work), σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Εταιρειών Πληροφορικής κι Επικοινωνίας καταγράφει τη ραγδαία παγκόσμια στροφή προς την αυτοματοποίηση και αναδεικνύει τη νέα ισορροπία ανάμεσα στην τεχνολογία και το ανθρώπινο δυναμικό.

Ταχύτατη εδραίωση της αυτοματοποίησης: Το 61% των εταιρειών παγκοσμίως θα αυξήσει τις επενδύσεις τους επόμενους 12 μήνες

Στην Ελλάδα, στοιχεία του ΣΕΠΕ, δείχνουν πως μία στις δύο επιχειρήσεις (50%) δηλώνει πρόθεση αύξησης των επενδύσεων στην αυτοματοποίηση τους επόμενους δώδεκα μήνες – με 6% να προβλέπει «σημαντική» και 44% «σχετική» αύξηση, ενώ 33% το σκοπεύει να διατηρήσει σταθερές τις δαπάνες.

Οι κλάδοι με την υψηλότερη διάθεση επένδυσης είναι στην Ελλάδα είναι η Υγειονομική Περίθαλψη και οι Βιοεπιστήμες (65%), οι Χρηματοοικονομικές Υπηρεσίες και το Real Estate (61%), η Ενέργεια και οι Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας (60%), η Βιομηχανία και τα Υλικά (57%), οι Υπηρεσίες Επικοινωνίας (54%), η Πληροφορική (53%), οι Μεταφορές και τα Logistics (44%) και τα Καταναλωτικά Αγαθά (36%).

Η μεγαλύτερη αναμενόμενη επίδραση εντοπίζεται στα Τμήματα Πληροφορικής και Δεδομένων (81%), στις Λειτουργίες και τα Logistics (74%), στις Πωλήσεις και το Μάρκετινγκ (72%), στο Ανθρώπινο Δυναμικό (71%) και στη Μηχανική (70%). Η εικόνα αυτή δείχνει ότι η ελληνική αγορά περνά σε φάση ωρίμανσης, με τις επιχειρήσεις να αντιλαμβάνονται την αυτοματοποίηση όχι ως απειλή, αλλά ως βασικό μοχλό ανταγωνιστικότητας και βιωσιμότητας.

Τι λένε οι ξένοι εργοδότες

Η έρευνα, που βασίστηκε σε απαντήσεις 40.000 εργοδοτών απ’ όλους τους βασικούς κλάδους και γεωγραφικές περιοχές, δείχνει ότι έξι στις δέκα εταιρείες (61%), παγκοσμίως, σκοπεύουν να αυξήσουν τις επενδύσεις τους στην αυτοματοποίηση μέσα στους επόμενους δώδεκα μήνες. Οι επιχειρήσεις, που επηρεάζονται από τη γήρανση του ανθρώπινου δυναμικού (71%) ή την αβεβαιότητα του διεθνούς εμπορίου (68%), εμφανίζονται ακόμη πιο πρόθυμες να επενδύσουν, αναζητώντας λύσεις για ενίσχυση της αποδοτικότητας και της ανθεκτικότητας.

Οι Υπηρεσίες Επικοινωνίας (71%), η Πληροφορική (70%), οι Χρηματοοικονομικές Υπηρεσίες και το Real Estate (67%), η Ενέργεια και οι Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας (65%), καθώς και οι Μεταφορές, τα Logistics και η Αυτοκινητοβιομηχανία (65%), αναδεικνύονται πρωταγωνιστές των επενδύσεων. Ακολουθούν η Βιομηχανία (59%), η Υγειονομική Περίθαλψη και οι Βιοεπιστήμες (57%), καθώς και τα Καταναλωτικά Αγαθά και οι Υπηρεσίες (54%). Η λειτουργική επίδραση της αυτοματοποίησης είναι καθολική.

Τα Τμήματα Πληροφορικής και Δεδομένων (76%) καταγράφουν τη μεγαλύτερη αναμενόμενη μεταβολή.

Ακολουθούν τα Τμήματα από τους τομείς Κατασκευής και Παραγωγής, Πωλήσεων και Μάρκετινγκ, Λειτουργιών και Logistics (71%), τη Διοίκηση και Υποστήριξη Γραφείου, τη Μηχανική και τις Υπηρεσίες Εγκαταστάσεων (68%).

Σημαντικές αλλαγές αναμένονται και στο Ανθρώπινο Δυναμικό και το Front Office Εξυπηρέτησης Πελατών (66%), υποδεικνύοντας ότι η αυτοματοποίηση επεκτείνεται σε όλο το φάσμα λειτουργιών.

Παρά τις τεχνολογικές μεταβολές, οι εργαζόμενοι εμφανίζονται αισιόδοξοι. Το 76% δηλώνει εμπιστοσύνη για το επαγγελματικό του μέλλον, ενώ το 89% θεωρεί ότι διαθέτει επαρκείς δεξιότητες, το 77% βλέπει ευκαιρίες ανάπτυξης, το 78% έχει πρόσβαση σε τεχνολογίες αιχμής και το 62% διακρίνει προοπτικές προαγωγής ή εσωτερικής κινητικότητας. Οι βασικές ανησυχίες εστιάζονται στην οικονομική αστάθεια (34%) και στις αναδιαρθρώσεις εταιρειών (24%), ενώ μόλις 19% εκφράζει φόβους για αντικατάσταση από την τεχνητή νοημοσύνη ή την αυτοματοποίηση.

Έτσι, αν δεν μπορέσει να ξεκινήσει άλλο πόλεμο, ο Νετανιάχου έχει να αντιμετωπίσει έξι μεγάλα προβλήματα πριν από τις εκλογές του Ισραήλ τον επόμενο χρόνο και στη συνέχεια.

Το Al Jazeera τονίζει ότι το Ισραήλ δεν ήταν ποτέ πιο απομονωμένο στη διεθνή σκηνή από ό,τι είναι τώρα, και για πολλούς, ο Νετανιάχου έχει γίνει η προσωποποίηση αυτής της απομόνωσης.

Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο χρόνων, με τον θάνατο τόσων ανθρώπων από τις επιθέσεις και τη χρησιμοποίηση της πείνας ως όπλου, το Ισραήλ έχει προκαλέσει την αποστροφή σε όλο τον κόσμο.

Βραχυπρόθεσμα, εκτός αν η κυβέρνηση του Νετανιάχου καταφέρει να απαγορεύσει μόνιμα την πρόσβαση διεθνών δημοσιογράφων στη Γάζα, η αυξημένη κάλυψη των πράξεων της κυβέρνησής του στην περιοχή είναι πιθανό να εδραιώσει την κατάσταση του Ισραήλ ως κράτος – παρία για κάποιο χρονικό διάστημα, σημειώνει το AJ.

Ωστόσο, η αυξανόμενη απομόνωση του Ισραήλ είναι εμφανής εδώ και μήνες και, τον Σεπτέμβριο, ο Νετανιάχου φάνηκε να θέτει τις βάσεις για τη συνέχισή της.

Παρουσιάζοντας το «όραμά» του για μια μελλοντική «Σούπερ Σπάρτη», ο Ισραηλινός πρωθυπουργός σκιαγράφησε μια εικόνα οικονομικής και διπλωματικής απομόνωσης και συνεχούς πολέμου.

Αυτό δεν πήγε καθόλου καλά. Το ισραηλινό χρηματιστήριο έπεσε κατακόρυφα σχεδόν αμέσως, και το σέκελ έπεσε κατακόρυφα έναντι άλλων νομισμάτων.

Το Israel Business Forum, που εκπροσωπεί 200 από τις μεγαλύτερες εταιρείες του Ισραήλ, το έθεσε πολύ απλά: «Δεν είμαστε η Σπάρτη».

• Η απάντηση στο ερώτημα αν μπορεί να καταρρεύσει η κυβερνητική συμμαχία στο Ισραήλ είναι ναι, αλλά ο Νετανιάχου έχει αρχίσει να λαμβάνει μέτρα για να το αποφύγει.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, αλλά και των δημόσιων διαμαχών για την ανεξαρτησία της ισραηλινής δικαιοσύνης που προηγήθηκαν, ο Νετανιάχου στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην υποστήριξη της ακροδεξιάς του Ισραήλ.

Τα πιο προφανή παραδείγματα είναι ο υπουργός Οικονομικών, Μπεζαλέλ Σμότριχ και ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας, Ιταμάρ Μπεν – Γκβιρ, οι οποίοι και οι δύο έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στην κατάπαυση του πυρός, παραμένοντας όμως, προς το παρόν, στην κυβερνητική συμμαχία του Νετανιάχου.

Προβλέποντας την πιθανή αποχώρησή τους, ο Νετανιάχου φέρεται να προωθεί νομοθεσία που θα εξαιρεί τους υπερορθόδοξους Εβραίους φοιτητές των ιερατικών σχολών (Γεσίβα) από την στρατολόγηση, με την ελπίδα ότι αυτό θα ωθήσει τα υπερορθόδοξα εβραϊκά κόμματα στο κοινοβούλιο να επιστρέψουν στην κυβέρνησή του, εξασφαλίζοντας την επιβίωσή της ενόψει τυχόν αποχωρήσεων.

• Ο Νετανιάχου θα μπορούσε να κριθεί ένοχος από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) και το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (ΔΔΔ).

Τον Νοέμβριο του 2024, το ΔΠΔ εξέδωσε διεθνή εντάλματα σύλληψης για εγκλήματα πολέμου εναντίον του Νετανιάχου, του πρώην υπουργού Άμυνας του Ισραήλ, Γιοάβ Γκάλαντ, καθώς και του στρατιωτικού διοικητή της Χαμάς, Μοχάμεντ Ντέιφ, τον οποίο το Ισραήλ έχει σκοτώσει έκτοτε.

Το ΔΔΔ εξετάζει επίσης κατηγορίες εναντίον του Ισραήλ για γενοκτονία στη Γάζα, για τις οποίες πολλοί είναι βέβαιοι ότι θα θεωρήσουν υπεύθυνο τον Νετανιάχου, εάν εκδοθεί καταδικαστική απόφαση.

Προς το παρόν δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα για την έκδοση της απόφασης του ΔΠΔ στην υπόθεση κατά των Γκάλαντ και Νετανιάχου, ενώ η έκβαση της υπόθεσης στο ΔΔΔ δεν αναμένεται πριν από το τέλος του 2027, το νωρίτερο.

Σε περίπτωση καταδίκης, το ΔΠΔ θα μπορούσε να επιβάλει ποινή φυλάκισης έως και 30 ετών, ενώ το ΔΔΔ συνήθως παραπέμπει κάθε καταδικαστική απόφαση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για την εκτέλεσή της.

• Το Al Jazeera εκτιμά ότι είναι πιθανόν ο Ντόναλντ Τραμπ να εγκαταλείψει τον Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Επί του παρόντος, οι ΗΠΑ είναι ο κύριος οικονομικός και στρατιωτικός χορηγός του Ισραήλ, καθώς και το διπλωματικό του προπύργιο ενάντια στη διεθνή εχθρικότητα.

Χωρίς τις ΗΠΑ, το Ισραήλ – και κατ’ επέκταση ο Νετανιάχου – θα βρισκόταν σε πραγματικά δύσκολη θέση, σημειώνει το AJ.

Ό,τι και αν ισχυρίζεται ο Νετανιάχου, η υποστήριξη του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ έχει σαφή όρια, τονίζεται στην ίδια ανάλυση.

Το 2021, ο Τραμπ φέρεται να εξοργίστηκε όταν ο Νετανιάχου έγινε ένας από τους πρώτους ηγέτες που συνεχάρη τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν για τη νίκη του στις εκλογές.

Επίσης, σύμφωνα με πληροφορίες, τον Μάιο διέκοψε κάθε επαφή με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, φοβούμενος ότι ο Νετανιάχου προσπαθούσε να τον χειραγωγήσει.

Πιο πρόσφατα, η οργή του Τραμπ προς τον Νετανιάχου φέρεται να κορυφώθηκε μετά την ισραηλινή επίθεση εναντίον των διαπραγματευτών της Χαμάς στην Ντόχα τον Σεπτέμβριο, φωνάζοντας: «Με γα@@ει!».

Περιγράφοντας την πορεία προς την κατάπαυση του πυρός, ο Τραμπ ανέφερε ότι «τα είπε» με τον Νετανιάχου και ότι δεν θα επέτρεπε στο Ισραήλ να αναδιατάξει τις δυνάμεις του στη Γάζα, μέχρι «να δώσει ο ίδιος την εντολή».

Πανηγυρίζοντας αργότερα την έναρξη της εκεχειρίας στο ισραηλινό κοινοβούλιο, ο Τραμπ χαρακτήρισε την κατάπαυση του πυρός ως αποτέλεσμα 3.000 χρόνων προσπαθειών, λέγοντας στο ακροατήριό του: «Και θα κρατήσει».

Το AJ σημειώνει ότι είναι απίθανο ο Τραμπ να αντιδράσει καλά σε περίπτωση που η εκεχειρία κινδυνεύσει. Ο Τραμπ μπορεί να παρατήσει τον Νετανιάχου, αλλά οι ΗΠΑ δεν μπορούν να εγκαταλείψουν το κράτος του Ισραήλ λόγω των συμφερόντων τους στην περιοχή και τον ρόλο που διαχρονικά παίζει προς όφελός τους.

• Η πιθανότητα να γίνει έρευνα για τις αποτυχίες πριν από την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου στο Ισραήλ φαίνεται ολοένα και πιο πιθανή, υποστηρίζει το AJ.

Ξεχωριστές έρευνες για τις αποτυχίες του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών κατά την περίοδο που προηγήθηκε της επίθεσης της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 – η οποία στοίχισε τη ζωή σε 1.139 ανθρώπους και οδήγησε στην απαγωγή περίπου 250 άλλων – αποκάλυψαν κραυγαλέες παραλείψεις και σύγχυση εντός των υπηρεσιών ασφαλείας του Ισραήλ, καθώς αυτές προσπαθούσαν να ανταποκριθούν σε μια επίθεση που δεν είχαν προβλέψει.

Οι αρχηγοί του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών παραιτήθηκαν μετά από κάθε έρευνα.

Αν και ο Νετανιάχου δεν έθεσε καμία αντίρρηση σε αυτές τις έρευνες, αντιτάχθηκε σε μια έρευνα σχετικά με τον ρόλο της δικής του κυβέρνησης, ισχυριζόμενος ότι θα ήταν πολιτικά μεροληπτική και μη πρακτική σε καιρό πολέμου.

Ωστόσο, μετά την κατάπαυση του πυρός, το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ αποφάνθηκε ομόφωνα ότι δεν υπήρχε πλέον «καμία πραγματική αιτία» για να καθυστερήσει η απόφαση, δίνοντας στην κυβέρνηση προθεσμία 30 ημερών για να απαντήσει.

• Η πιθανότητα ο Νετανιάχου να εκτίσει κάποια ποινή φυλάκισης υπάρχει.

Ο Τραμπ σχεδόν αναγνώρισε τη σχέση μεταξύ του παρατεταμένου πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα και των δικών για διαφθορά του Νετανιάχου την περασμένη Δευτέρα.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στο ισραηλινό κοινοβούλιο, ο Τραμπ κάλεσε τον Ισραηλινό πρόεδρο, Ισαάκ Χέρτζογκ να απονείμει χάρη στον Νετανιάχου για «τα πούρα και τη σαμπάνια», όπως περιέγραψε τις κατηγορίες για διαφθορά, υποτιμώντας τις.

Στην πραγματικότητα, ο Νετανιάχου έχει παραπεμφθεί σε δίκη για τρεις υποθέσεις διαφθοράς, οι οποίες όλες συνεχίστηκαν – παρά τις συχνές καθυστερήσεις – καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου.

Οι κατηγορίες εναντίον του Ισραηλινού πρωθυπουργού περιλαμβάνουν δωροδοκία, απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης και ενδέχεται να οδηγήσουν σε ποινή φυλάκισης 10 ετών.

Ο Γουίτκοφ προσπάθησε αμέσως μετά να δικαιολογήσει τον πρωθυπουργό λέγοντας: «Βρέθηκα στα χαρακώματα με τον πρωθυπουργό και είδα ότι επιδιώκει ένα ισχυρότερο, ασφαλέστερο μέλλον για τον εβραϊκό λαό». Τα λόγια του Γουίτκοφ καλύφθηκαν από νέες αποδοκιμασίες.

Οι ιστορικοί θα διαφωνούν για χρόνια εάν ο πόλεμος θα μπορούσε να είχε λήξει πριν από ένα χρόνο, όταν το Ισραήλ δολοφόνησε τον αρχηγό της Χαμάς και αρχιτέκτονα των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου 2023, Γιάχια Σινουάρ. Ή εάν Ισραήλ και Χαμάς έχασαν ευκαιρία να διαιωνίσουν την κατάπαυση του πυρός της κυβέρνησης Μπάιντεν, η οποία παρέμενε σε ισχύ όταν ο Τραμπ ανέλαβε την προεδρία. Παρά το γεγονός ότι ο Γουίτκοφ συμμετείχε στη συμφωνία του Ιανουαρίου για διατήρηση της εκεχειρίας, το ναυάγιό της οδήγησε σε περισσότερους θανάτους μετά την ορκωμοσία Τραμπ.

«Η συγκυρία είναι εντελώς διαφορετική από όταν ο Μπάιντεν ήταν πρόεδρος. Η Χαμάς ηττήθηκε στρατιωτικά, απομονώθηκε διπλωματικά, έχασε τους χορηγούς της και εγκαταλείφθηκε από τον πληθυσμό της Γάζας. Το Ισραήλ έχει πετύχει εδώ και καιρό τους στρατιωτικούς του στόχους, με μεγάλο κόστος για τον παλαιστινιακό πληθυσμό», επισημαίνει ο πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Αντονι Μπλίνκεν.

Οι όμηροι θα μπορούσαν να έχουν απελευθερωθεί στις 18 Οκτωβρίου 2023, όταν ο Μπάιντεν επισκέφθηκε το Ισραήλ. Καμία από τις δύο πλευρές δεν ήταν, όμως, έτοιμη. Η Χαμάς επέμενε σε απόσυρση του ισραηλινού στρατού από τη Ράφα, αρνούμενη να αφοπλισθεί. «Η υπαιτιότητα ανήκει, όμως, και στον Νετανιάχου, ο οποίος αρνήθηκε τότε να ακούσει για όρους λήξης του πολέμου», λέει ο Αμός Γιαντλίν, πρώην επικεφαλής της στρατιωτικής αντικατασκοπείας του Ισραήλ.

Οι προσπάθειες του Μπάιντεν για κατάπαυση του πυρός λίγο πριν από την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο ναυάγησαν εξαιτίας της άρνησης του Ισραήλ να τηρήσει τους όρους της εκεχειρίας, ενόψει της ανάληψης της εξουσίας από τον Τραμπ.

Η προθυμία της Χαμάς να υπογράψει συμφωνία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αλλαγή των συνθηκών στην πρώτη γραμμή του πολέμου. Ο θάνατος του Σινουάρ προκάλεσε κρίση εξουσίας στη Χαμάς, ενώ η ισραηλινή στρατιωτική πίεση ενισχύθηκε, καθώς τα αποθέματα πυρομαχικών της οργάνωσης εξαντλούνταν. «Ο πόλεμος των 12 ημερών με το Ιράν μετέβαλε ριζικά την κατάσταση», υπογραμμίζει ο Μπρετ ΜακΓκερκ, επικεφαλής των διαπραγματεύσεων για λογαριασμό του Μπάιντεν, με τη Χαμάς να συνειδητοποιεί ότι είχε χάσει τον χρηματοδότη και τροφοδότη της.

«Αρχικά, η Χαμάς πίστεψε ότι οι όμηροι θα αποθάρρυναν την ισραηλινή κυβέρνηση από τη διεξαγωγή γενικευμένου πολέμου», λέει ο Μιχμαΐρ Αμπουσάντα, Παλαιστίνιος καθηγητής πολιτικών επιστημών, ο οποίος κατέφυγε στο Κάιρο τις πρώτες ημέρες του πολέμου.

Σημαντικός υπήρξε και ο παράγοντας Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος είναι γνωστός για την περιφρόνηση που επιδεικνύει απέναντι στις διπλωματικές συμβάσεις, προτιμώντας τις μεθόδους των μεσιτών ακινήτων στη Νέα Υόρκη: την εκπόνηση γενικών σχεδίων και την ανάληψη των λεπτομερειών από τεχνοκράτες.

«Αυτό μοιάζει να είναι το πρότυπο για την εξωτερική πολιτική Τραμπ στο μέλλον. Επεδίωξε αντισυμβατική διπλωματία, μακριά από τους διπλωμάτες καριέρας, προτιμώντας ανθρώπους με όραμα. Και βέβαια, όπως αναμενόταν, ο πρόεδρος δέχθηκε επικρίσεις γι’ αυτό», σημείωσε ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς για τον πολιτικό του προϊστάμενο σε εκπομπή του CBS την Κυριακή.

Ο Νετανιάχου, από τη μεριά του, ευνοήθηκε σημαντικά από την αλλαγή στον Λευκό Οίκο, με τον Τραμπ να τον δεξιώνεται τέσσερις φορές, περισσότερες από κάθε άλλον ηγέτη, να καλεί σε αρχειοθέτηση των υποθέσεων διαφθοράς που βαρύνουν τον Ισραηλινό πρωθυπουργό και να αντιτίθεται σε εκκλήσεις για δημιουργία παλαιστινιακού κράτους.

Αυτές οι καταστάσεις χαρακτηρίζονται ως «σταθερές», με την έννοια ότι η συνολική τάση στη μέση συμπεριφορά παραμένει αμετάβλητη. Σε ένα τέτοιο σταθερό σύστημα, μπορούμε να αναρωτηθούμε πόσο συχνά θα πρέπει να περιμένουμε την κατάρριψη ενός ρεκόρ λόγω τυχαίων διακυμάνσεων.

Ένα παράδειγμα σταθερού συστήματος με μακροχρόνιες μετρήσεις είναι τα προ-βιομηχανικά κλιματικά δεδομένα. Για να κατανοήσουμε πώς «σπάνε» τα ρεκόρ, ας εξετάσουμε τις ετήσιες βροχοπτώσεις σε διάφορες πόλεις παγκοσμίως, όπου τα συνολικά ποσά είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους και δεν υπάρχει γενική μεταβολή του κλίματος.

Το πρώτο έτος οι βροχοπτώσεις κάθε πόλης αποτελούν, εξ ορισμού, ρεκόρ. Αν το δεύτερο έτος είναι ανεξάρτητο από το πρώτο, τότε κατά μέσο όρο στις μισές πόλεις η βροχόπτωση θα ξεπεράσει το πρώτο έτος, ενώ στις άλλες μισές όχι. Έτσι, μετά από δύο έτη ο μέσος αριθμός ρεκόρ ανά πόλη είναι ένα συν το μισό.

Τον τρίτο χρόνο, για να σημειωθεί νέο ρεκόρ, η βροχόπτωση πρέπει να ξεπεράσει και τα δύο προηγούμενα έτη. Κατά μέσο όρο αυτό συμβαίνει μόνο σε ένα τρίτο των πόλεων.

Συνεπώς, μετά από τρία χρόνια ο αναμενόμενος αριθμός ρεκόρ είναι ένα συν το μισό συν το ένα τρίτο – και ούτω καθεξής.

Μετά από 100 χρόνια, ο αναμενόμενος αριθμός ρεκόρ ανά πόλη είναι το άθροισμα: ένα συν το μισό συν το ένα τρίτο συν το ένα τέταρτο… μέχρι το ένα εκατοστό. Αυτή η διαδοχική πρόσθεση κλασμάτων είναι γνωστή στα μαθηματικά ως αρμονική σειρά, λόγω της σχέσης της με τις αρμονίες στη μουσική.

Η αρμονική σειρά εμφανίζεται σε πολλούς διαφορετικούς τομείς: από δοκιμές αντοχής στη βιομηχανία κατασκευών μέχρι τη στρατιωτική εφοδιαστική σε περίοδο πολέμου, αλλά και στην αξιοπιστία της τυχαίας ανάμειξης τράπουλας ή στον αριθμό αυτοκόλλητων που χρειάζεται κάποιος για να ολοκληρώσει ένα συλλεκτικό άλμπουμ. 

Αν και οι όροι που προσθέτουμε γίνονται όλο και μικρότεροι, το άθροισμα της αρμονικής σειράς δεν καταλήγει σε μια σταθερή τιμή – αλλά αντίθετα συνεχίζει να αυξάνεται. Στα μαθηματικά λέμε ότι η ακολουθία αποκλίνει. Αυτό συμφωνεί με τη διαίσθησή μας σχετικά με τις εγγραφές: ακόμη και σε στατικά συστήματα, νέες εγγραφές τελικά θα προκύψουν αν περιμένουμε αρκετά.

Αλλά με την πάροδο του χρόνου, η αύξηση του αθροίσματος της αρμονικής σειράς γίνεται πολύ αργή, όπως μπορείτε να δείτε στο παρακάτω γράφημα. Αυτό σημαίνει ότι αναμένουμε ότι η συχνότητα των καταρρίψεων ρεκόρ θα μειωθεί δραματικά με την πάροδο του χρόνου. Αναμένουμε δύο ρεκόρ τα πρώτα τέσσερα χρόνια, στη συνέχεια μια αναμονή περίπου επτά ετών για το επόμενο, στη συνέχεια περίπου 20 χρόνια για το επόμενο και άλλα 52 για το επόμενο. Μετά από έναν αιώνα θα περιμέναμε περίπου πέντε ρεκόρ συνολικά και μετά από χίλια χρόνια, μόνο επτά.

Ακόμα και σε ένα σταθερό σύστημα, εξακολουθούμε να αναμένουμε την κατάρριψη ρεκόρ, αλλά με μειωμένη συχνότητα. Αντιστρέφοντας αυτή την ιδέα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε δεδομένα σχετικά με τη συχνότητα με την οποία καταρρίπτονται τα ρεκόρ για να δείξουμε εάν ένα σύστημα είναι σταθερό ή όχι.

Δεκαετίες δεδομένων για το κλίμα, για παράδειγμα, δείχνουν ότι τα ρεκόρ καταρρίπτονται με ανησυχητικό ρυθμό, γεγονός που υποδηλώνει ότι το κλίμα μας θερμαίνεται ραγδαία και δεν είναι πλέον στάσιμο λόγω της επίδρασης που έχουν οι άνθρωποι στον πλανήτη εκπέμποντας αέρια του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.

Ο ρυθμός με τον οποίο καταρρίπτονται οι υψηλές θερμοκρασίες έχει αρχίσει να αυξάνεται τα τελευταία 15 χρόνια. Αντιθέτως, τα ρεκόρ ψύχους έχουν μειωθεί πολύ πιο γρήγορα από ό,τι θα μειωνόταν σε ένα στάσιμο κλίμα. Και οι δύο τάσεις υποδηλώνουν έντονα ένα θερμαινόμενο κλίμα.

Οι επιστήμονες χρησιμοποιούν την αναλογία της πραγματικής συχνότητας ρεκόρ προς την αναμενόμενη συχνότητα ρεκόρ – τον ​​λεγόμενο λόγο ρεκόρ – για να χαρακτηρίσουν την έκταση της κλιματικής αλλαγής. Τα τελευταία 15 χρόνια, ο λόγος ρεκόρ για τα ψυχρά φαινόμενα έχει μειωθεί κάτω από το 0,5, υποδηλώνοντας ότι τα ψυχρά ρεκόρ καταρρίπτονται με τη μισή συχνότητα από ό,τι θα περίμενε κανείς. Αντίθετα, μέχρι το 2020 ο λόγος ρεκόρ ζεστών θερμοκρασιών είχε ξεπεράσει το τέσσερα, υποδηλώνοντας ότι τα ρεκόρ καταρρίπτονται τέσσερις φορές συχνότερα από ό,τι θα περιμέναμε σε ένα αμετάβλητο κλίμα. Ο λόγος ρεκόρ ζεστών θερμοκρασιών έφτασε το 6,2 το 2024, το θερμότερο έτος που έχει καταγραφεί, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό.

Τι σημαίνει αυτό για τον αθλητισμό

Στον στίβο συνήθως δεν έχουμε αρκετά δεδομένα για να γνωρίζουμε εάν τα μεμονωμένα αθλήματα έχουν φτάσει σε αυτή τη στάσιμη κατάσταση. Ορισμένες μελέτες έχουν υποστηρίξει ότι τα δεδομένα σχετικά με την κορυφαία αθλητική απόδοση σε μια σειρά από αγωνίσματα στίβου υποδηλώνουν ότι βρισκόμαστε στην κορυφή ή κοντά στην κορυφή της σωματικής μας απόδοσης και ότι θα πρέπει πλέον να περιμένουμε ότι τα ρεκόρ θα καταρρίπτονται με μειωμένη συχνότητα. Άλλοι υποστηρίζουν ότι η ανθρώπινη απόδοση δεν έχει ακόμη φτάσει στην κορύφωσή της και θα συνεχίσει να βελτιώνεται.

Ο αριθμός των ρεκόρ που έχει καταρρίψει ο Ντουπλάντις τα τελευταία χρόνια υποδηλώνει ότι το τεχνικό αγώνισμα του επί κοντώ πιθανότατα δεν έχει ακόμη φτάσει σε στάσιμη κατάσταση. Αντίθετα, μακροχρόνια ρεκόρ υποδηλώνουν ότι το άλμα εις μήκος μπορεί να είναι ήδη στάσιμο ή ακόμα και να υποχωρεί.

Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην καταλήξουμε σε πολύ αδιάσειστα συμπεράσματα σχετικά με την έλλειψη ρεκόρ σε ένα συγκεκριμένο άθλημα. Το ρεκόρ στο μήκος των γυναικών έχει διαρκέσει ακόμη περισσότερο από αυτό των ανδρών – η Σοβιετική αθλήτρια Γκαλίνα Τσιστιάκοβα πήδηξε 7,52 μέτρα το 1988. Οι σύγχρονες προσπάθειες για την κατάρριψη αυτού του ρεκόρ δεν έχουν καν πλησιάσει.

Η κολύμβηση επίσης σημείωσε σημαντική πτώση στον ρυθμό κατάρριψης των ρεκόρ μετά την έναρξη ισχύος της απαγόρευσης των μαγιό πολυουρεθάνης υψηλής τεχνολογίας το 2010. Οι λεγόμενες «υπερ-στολές» μείωσαν την αντίσταση και αύξησαν την πλευστότητα, πράγμα που σημαίνει ότι καταρρίφθηκε μεγάλος αριθμός ρεκόρ το 2008 και το 2009, όταν επιτράπηκαν οι στολές, μερικά από τα οποία διατηρούνται μέχρι σήμερα. Το γεγονός ότι ο ρυθμός κατάρριψης ρεκόρ έχει αρχίσει να αυξάνεται ξανά υποδηλώνει ότι οι βελτιώσεις στην τεχνική και το περιβάλλον της πισίνας μπορεί να επιτρέψουν στους κολυμβητές να συνεχίσουν να βελτιώνονται για αρκετό καιρό ακόμη.

Μερικές φορές, ωστόσο, μπορεί να οφείλεται σε εξαιρετικά άτομα που διευρύνουν τα όρια του αθλήματος. Η Αμερικανίδα κολυμβήτρια Κέιτι Λεντέκι έχει καταρρίψει 16 παγκόσμια ρεκόρ κατά τη διάρκεια της καριέρας της και νωρίτερα φέτος σημείωσε νέο ρεκόρ στα 800 μέτρα ελεύθερο. Με 14 παγκόσμια ρεκόρ στο ενεργητικό της, είναι δίκαιο να πούμε ότι ο Ντουπλάντις είναι ένας ακόμη αθλητής που θέτει νέα πρότυπα για το τι είναι δυνατό.

Αλλά μετά από ένα αποπνικτικά ζεστό και υγρό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Τόκιο το 2025, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Στίβου, Σεμπ Κόου, αναγνώρισε ότι η κλιματική αλλαγή μπορεί να αναγκάσει τον αθλητισμό να επανεξετάσει την παράδοσή του να διοργανώνει καλοκαιρινές διοργανώσεις.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το ρεκόρ του Ντουπλάντις ήταν το μόνο που καταρρίφθηκε στο Τόκιο. Με τα τρία τέταρτα των αθλητών να αναφέρουν ότι η κλιματική αλλαγή και η ζέστη επηρεάζουν αρνητικά την υγεία και την αγωνιστική τους απόδοση, ενδέχεται να διαπιστώσουμε ότι η ίδια η κλιματική αλλαγή θα αλλάξει τους ρυθμούς με τους οποίους καταρρίπτονται τα αθλητικά ρεκόρ.

Εν τω μεταξύ, θα πρέπει να αγαπάμε τα παγκόσμια ρεκόρ που έρχονται – οι αθλητές που τα κατακτούν έχουν ξεπεράσει τις πιθανότητες και έχουν καταφέρει κάτι πραγματικά ξεχωριστό.