Σύμφωνα με πληροφορίες ο Αλέξης Χαρίτσης θα επισημάνει έξι βασικά σημεία:

Κατ’ αρχήν ότι στις επόμενες εκλογές πρέπει να υπάρχει ο πόλος απέναντι στον τραμπισμό σε όλες τις εκδοχές του και ότι «στις σημερινές συνθήκες δεν έχουμε την πολυτέλεια να κρατάμε απλώς το καντήλι αναμμένο».

Θα επαναλάβει την πρότασή του για το Λαϊκό Μέτωπο, σημειώνοντας ότι «δεν είναι σφραγίδα επικύρωσης υπαρχόντων συσχετισμών, είναι στρατηγική ριζικής μεταβολής τους». Θα εξηγήσει ότι το Λαϊκό Μέτωπο είναι γραμμή ενεργού παρέμβασης, πίεσης, αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού και όχι γραμμή υποστολής της κομματικής δράσης. Το αντίθετο.

Όσον αφορά τις διεθνείς εξελίξεις, θα υποστηρίξει ότι δεν έχουμε απλώς αναμόρφωση της παγκόσμιας τάξης, έχουμε παγκόσμια καθεστωτική αλλαγή, και ότι «είμαστε αντιμέτωποι με τον φασισμό της εποχής μας».

Θα υπογραμμίσει τον κίνδυνο ότι οι επόμενες εκλογές μπορεί να σημάνουν τον οριστικό συγχρονισμό της χώρας με το παγκόσμιο αντιδραστικό καθεστώς.

Όσο για τις διεργασίες στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς και Αριστεράς, θα υποστηρίξει ότι «κανένα Μέτωπο στην ιστορία δεν εμφανίστηκε με ώριμους συσχετισμούς οι συσχετισμοί παράγονται μέσα στη σύγκρουση».

Πρόκειται, αναμφίβολα, για μία καθυστερημένη διάγνωση όσων έχει κατά νου ο Αλέξης Τσίπρας, αν και τα έως τώρα μηνύματα ήταν σαφή. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα μπορούσε να επαγγέλλεται το νέο και να ασκεί δριμεία κριτική, αλλά να κάνει και αυτοκριτική, για τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησε ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2019, και την ίδια ώρα να σκοπεύει να μεταστεγαστούν τα “απομεινάρια” του σε ένα νέο συνασπισμό υπό την δική του ηγεσία. Κι’ όμως, σε αυτό αποσκοπούσε η πρόταση συμπόρευσης που απηύθυνε ο Σωκράτης Φάμελλος, και όσα περί “Λαϊκού Μετώπου” εκφωνούσε ο Αλέξης Χαρίτσης. Ο τελευταίος, μάλιστα, το κατέστησε αρκετά σαφές με την ανάρτησή του και τη διαφωνία του για όσα είπε ο πρώην πρωθυπουργός στην εκδήλωση στο “Παλλάς”.

Η “Αυγή” στέλνει, λοιπόν, το μήνυμα ότι ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕ.ΑΡ “χωρίζουν” με τον Αλέξη Τσίπρα, κάτι που, σύμφωνα με πληροφορίες, εισπράττεται με ανακούφιση από το στρατηγείο της Λεωφόρου Αμαλίας. Κι αυτό διότι διευκολύνει την πλήρη αυτονόμηση του εγχειρήματος του πρώην πρωθυπουργού, και το μόνο που απομένει εν ευθέτω χρόνω είναι να διαμορφωθούν γέφυρες επικοινωνίας μόνο με εκείνους τους βουλευτές και τα στελέχη που θα ήθελε ο ίδιος να ενταχθούν στο νέο κόμμα. Είναι προφανές πώς αυτό αφορά κυρίως τη νεότερη γενιά, όπως για παράδειγμα, βουλευτές που εξελέγησαν μετά το 2019, και κάποια από τα παλαιά στελέχη που διατηρούν επαφές μαζί του.

Η μεταστροφή από την πρόταση συμπόρευσης στο ήπιο (συναινετικό) πολιτικό διαζύγιο με τον πρώην πρωθυπουργό αποτυπώνεται με τον πιο επίσημο τρόπο στο πρωτοσέλιδο της Αυγής, του κομματικού οργάνου του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο ουσιαστικά κήρυξε τη ρήξη:

«Ένα νέο πολιτικό τοπίο γεννιέται, ΣΥΡΙΖΑ – Τσίπρας Βίοι παράλληλοι». Και στη συνέχεια:
«Ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου από Φάμελλο – Χαρίτση, Κινήσεις συνεργασίας από το ΠΑΣΟΚ, Προάγγελος κόμματος η παρουσίαση της ‘Ιθάκης’

Στο κεντρικό άρθρο, δε, με τίτλο “Χωρίς περιστροφές”, αναφέρεται: Το πολιτικό τοπίο αλλάζει και κανείς δεν μπορεί να κάνει ότι δεν βλέπει ή ότι θα αποφύγει τις αλλαγές των καιρών. Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την ξεκάθαρη επιλογή για την αποκλειστικά δική του πορεία, χωρίς να συναποφασίζει με άλλους».

Είναι χαρακτηριστικό πώς στη συζήτηση αυτή παρενέβη και ο έμπειρος Γιάννης Ραγκούσης (που θα έβλεπε θετικά την μετοίκησή του στο περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού), ο οποίος αποδομεί πλήρως την στρατηγική του ενιαίου ψηφοδελτίου με το ΠΑΣΟΚ, ακόμα και με τη ΝΕ.ΑΡ.

Αναφέρει χαρακτηριστικά:

Το ενδεχόμενο να υπάρξει κοινό ψηφοδέλτιο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και ΝΕΑΡ είναι εξίσου απίθανο όσο παραμένει σε ισχύ η απόφαση της πλειοψηφίας της ΝΕΑΡ που έχει απορρίψει μία τέτοια πιθανότητα. 

Αλλά ακόμη κι αν υποθέταμε ότι η απόφαση αυτή της ΝΕΑΡ θα άλλαζε μετά τις πρωτοβουλίες του Αλέξη Τσίπρα, τότε τι στα αλήθεια θα προέκυπτε πλέον; 
Ένα κοινό ψηφοδέλτιο -μέρους- του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ του 2023 θα προέκυπτε.
Ψηφοδέλτιο που ουσιαστικά θα συμπεριελάμβανε ακόμη περισσότερες αιτίες της εκλογικής του συντριβής από αυτές που εξακολουθούν να ενυπάρχουν στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ.

Με άλλα λόγια: μήπως ένα κοινό ψηφοδέλτιο του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και της ΝΕΑΡ, εκ των πραγμάτων θα συνιστά ένα -μικρό- κακέκτυπο του αποτυχημένου ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ του 2023;

Και το πιο σοβαρό από όλα: υπάρχει στα αλήθεια κάποιος που μπορεί στα σοβαρά να ισχυριστεί ότι ένα τέτοιο ψηφοδέλτιο θα μπορούσε να αποτελέσει δυνάμει αντίπαλο της ΝΔ ή έστω να διεκδικήσει με αξιώσεις τη δεύτερη θέση στις εθνικές εκλογές;

Το libre εξασφάλισε αντίτυπο του βιβλίου που βρίσκεται πλέον στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και αναδημοσιεύει μερικά από τα στιγμιότυπα της περιόδου του καλοκαιριού του 2023, με τις δύο εκλογικές μάχες -Μάϊος και Ιούνιος-, στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ συνετρίβη, την αγωνία του πρώην πρωθυπουργού για την επιβίωση του κόμματος, την απόφαση για την παραίτηση και το παρασκήνιο των συναντήσεών του με την Έφη Αχτσιόγλου και τον Αλέξη Χαρίτση, στους οποίους, διαδοχικά, πρότεινε την ηγεσία.

Τα στιγμιότυπα αυτά φωτίζουν πτυχές ενός δραματικού παρασκηνίου που, εφόσον οι προτάσεις του είχαν βρει ανταπόκριση, ίσως άλλαζαν την ροή των πραγμάτων, απέτρεπαν την “εισβολή” Κασσελάκη και δημιουργούσαν καλύτερες συνθήκς επιβίωσης του κόμματος.

Όσα αναφέρονται στο κεφάλαιο “Η χαμένη ευκαιρία” φέρνουν στο φως το παρασκήνιο εκείνης της περιόδου, την εδραιωμένη πλέον πεποίθηση του πρώην πρωθυπουργού πώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο, την απογοήτευσή του για τον μικρό ορίζοντα των συντρόφων του και την αδυναμία να διαχειριστούν τα μεγάλα προβλήματα, ξοδεύοντας πολιτικό χρόνο στην εσωστρέφεια, και τις δύο προσπάθειές του να αναδείξει νέα ηγεσία στο κόμμα με δύο πρόσωπα της νεότερης γενιάς. Η ειρωνία της τύχης, είναι πώς και τα δύο αυτά πρόσωπα δεν βρίσκονται σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αποχώρησαν μετά τη νίκη Κασσελάκη: πρόκειται για την Έφη Αχτσιόγλου και τον Αλέξη Χαρίτση!

Ο Αλέξης Τσίπρας περιγράφει (σελ. 612) την ήττα στις εκλογές του Μαϊου του ’23 ως “σαφή αποδοκιμασία τόσο προς τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και προς το πρόσωπό μου. Μια βαριά πολιτική και προσωπική ήττα”. Και συνεχίζει: “Έπρεπε, λοιπόν, να πλεύσω με τσακισμένο σκαρί, κρατώντας σταθερά το πηδάλιο, μέχρι τη νέα εκλογική αναμέτρηση… Κατα τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου είχα βάλει ένα προσωπικό στοίχημα: Αν πετυχαίναμε τον στόχο και κερδίζαμε, φυσικά θα συνέχιζα. Αν όμως αποτυγχάναμε θα έθετα ένα όριο, ένα σημείο πέρα από το οποίο δεν θα είχε νόημα να παραμείνω. Κι αυτό ήταν το εκλογικό αποτέλεσμα του 2019, και πιό συγκεκριμένα η διαφορά μας από τη Ν.Δ. Είχα πει στον εαυτό μου: αν χάσεις αλλά η απόσταση παραμείνει ίση ή μικρότερη, θα συνεχίσεις. Αν όμως διευρυνθεί, θα αναλάβεις την ευθύνη και θα αποχωρήσεις. Συνεπώς δεν είχα δεύτερες σκέψεις εκείνο το βραδυ των εκλογικών αποτελεσμάτων της 21ης Μαϊου. Είχα αποφασίσει ότι φεύγω”.

Μαραντζίδης: “Εσύ είσαι ήδη τελειωμένος”

Ο πρώην πρωθυπουργός περιγράφει πώς αναγκάζεται να μαζέψει τα πολιτικά συντρίμμια του ΣΥΡΙΖΑ, να συγκροτήσει νέα εκλογική ομάδα, να ξεκινήσει τις περιοδείες και να δημιουργήσει νέα διλήμματα ενόψει της δεύτερης αναμέτρησης. Εκ των πραγμάτων, αυτή η δεύτερη αναμέτρηση μετατράπηκε σε μάχη επιβίωσης του ΣΥΡΙΖΑ, ο ίδιος, άλλωστε είχε αποφασίσει να παραιτηθεί μετά την δεύτερη εκλογή. Ωστόσο, είχαν όλοι προεξοφλήσει ότι το 20% του Μαϊου δεν ήταν ο “πάτος του βαρελιού”..

“Θα ήταν απρόσμενη επιτυχία αν καταφέρναμε να κρατήσουμε το 20%”, του έλεγαν οι συνεργάτες του. Σε αυτό το σημείο, μάλιστα, ο Αλέξης Τσίπρας θυμάται την απάντηση του στρατηγικού συμβούλου Νίκου Μαραντζίδη, γνωστού πανεπιστημιακού και συγγραφέα, που είχε μπει εθελοντικά στη μάχη, όταν τον ρώτησε σχετικά: “Εσύ είσαι ήδη τελειωμένος”, του απάντησε, σύμφωνα με τις περιγραφές στην “Ιθάκη”.

Η πρώτη σκέψη για αλλαγή… εν πλω

Εντυπωσιασμένος,όπως γράφει από την σκληρότητα αλλά και ειλικρίνεια των λόγων του Μαραντζίδη, ο Αλέξης Τσίπρας αναζητά λύσεις που θα μπορούσαν να καταστήσουν μικρότερη την καταστροφή που όλοι ανέμεναν ότι θα συμβεί στις δεύτερες κάλπες. Έτσι, περιγράφει: ” Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε στο μυαλό μου μία ιδέα. Αφού αυτό το σκαρί (ΣΥΡΙΖΑ) με αυτόν τον καπετάνιο, δεν πρόκειται να πλεύσει καλύτερα, να το επιδιορθώσουμε όσο μπορούμε και να αλλάξουμε καπετάνιο εν πλω. Δεν ήταν μία εύκολη απόφαση. Μετά από δεκαπέντε χρόνια στο τιμόνι να παραμερίσω και να στηρίζω ως σύμβουλος, και ως πλήρωμα ταυτόχρονα, έναν νέο καπετάνιο”.

Επί της ουσίας, ο πρώην πρωθυπουργός περιγράφει (κι αυτό δεν είναι γνωστό) ότι όντως αποφάσισε να παραιτηθεί, όχι μετά την δεύτερη εκλογική αναμέτρηση (17,83%), αλλά μετά την πρώτη, και να δοθεί η σκυτάλη σε ένα άλλο πρόσωπο, δίπλα στο οποίο θα στεκόταν κι αυτός κατά την προεκλογική καμπάνια. Ο Αλέξης Τσίπρας αποκαλύπτει στην “Ιθάκη” και ποιό ήταν αυτό το πρόσωπο που θα έπαιρνε το “δακτυλίδι” της ηγεσίας και θα αναλάμβανε την εκ βάθρων ανανέωση του κόμματος, όμως και το ρίσκο να οδηγήσει το τσακισμένο καράβι σε ένα λιμάνι: η Έφη Αχτσιόγλου!

Το σχέδιο, η συνάντηση και η άρνηση

“Αποφάσισα να της προτείνω να ηγηθεί στην καμπάνια για τις εκλογές και να εκπροσωπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στο ντιμπέϊτ των πολιτικών αρχηγών… Θα ήταν ο απόλυτος αιφνιδιασμός για τον Μητσοτάκη. Εκεί που περίμενε να αντιμετωπίσει εμάν, έναν εκείνη την ώρα βαριά τραυματισμένο αντίπαλο, θα είχε μπροστά του ένα νέο πρόσωπο.Μία σοβαρή νέα πολιτικό, με σημαντική, τότε, απήχηση στο εκλογικό σώμα του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και πέρα απ΄ αυτό. Μπορεί να ήταν ακόμα άπειρη, και με μικρή σχετικά ισχύ εντός του κόμματος, αλλά είχε σοβαρή πολιτική και τεχνοκρατική συγκρότηση, και, εφόσον δεχόταν, θα ήταν η πρώτη γυναίκα ηγέτιδα στο κόμμα μας, και η μόνη γυναίκα ηγέτιδα μεγάλου κόμματος εξουσίας”, αναφέρει ο πρώην πρωθυπουργός.

Αναφέρει, βεβαίως και τους προβληματισμούς του σχετικά με το πώς θα δεχόταν μία τέτοια απόφαση, που αν μη τι άλλο θα καθόριζε και τις γενικότερες εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, η κοινοβουλευτική ομάδα και άλλα κορυφαία στελέχη, ωστόσο ήταν αποφασισμένος να στηρίξει την Έφη Αχτσιόγλου και στον προεκλογικό αγώνα και εντός του κόμματος.

“Το σχέδιο ήταν σαφές: θα εμφανιζόμουν στη Βουλή και την ίδια ημέρα που θα συνεδρίαζε η Κ.Ο, θα πρότεινα την Αχτσιόγλου για να αναλάβει την ηγεσία της. Εγώ θα παρέμενα πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς για την αλλαγή απαιτείται Συνέδριο και επίσημη εκλογική διαδικασία. Η Αχτσιόγλου θα γινόταν το πρόσωπο της παράταξης, η υποψήφια Πρωθυπουργός, και θα ηγείτο της εκλογικής καμπάνιας. Εγώ θα ήμουν συνεχώς διπλα της, με πλήρη στήριξη, σε κάθε στάδιο της προσπάθειας”, γράφει.

Τις διαδικαστικές αυτές λεπτομέρειες, αναφέρει πώς τις συντόνισε με τον διευθυντή του γραφείου του Μιχάλη Καλογήρου, ο οποίος, κι ενώ όλα ήταν έτοιμα, τον ρώτησε: “Κι΄ αν δεν δεχτεί;”. Ο Αλέξης Τσίπρας γράφει: “Αιφνιδιάστηκα και ενοχλήθηκα: “Να πειστεί να δεχτεί”, του απάντησα. “Γιατί να μην δεχτεί; Είναι κρίσιμες στιγμές για το κόμμα. Αλλά και για την ίδια είναι μία μεγάλη ευκαιρία”.

“Η στάση της με αιφνιδίασε”

Στην σελ.617, μάλιστα, περιγράφει πώς οργανώθηκε η συνάντηση με την Έφη Αχτσιόγλου.

“Αποφασισμένος, και επειδή ο χρόνος πίεζε, ζήτησα από την Αχτσιόγλου να έρθει επειγόντως στην Κουμουνδούρου. Πράγματι, έφτασε περίπου μία ώρα αργότερα. Παρόντες στη συνάντηση ήταν ο Καλογήρου και ο Μαραντζίδης. Δεν έχασα χρόνο, μπήκα κατευθείαν στο θέμα… Η αντίδρασή της με ξάφνιασε. Ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτική, στα όρια της άρνησης. Τα επιχειρήματά της, ομολογώ, δεν μου φάνηκαν καθόλου πειστικά. Μου είπε πώς δεν της είχε περάσει ποτέ από το μυαλό η προοπτική να ηγηθεί του ΣΥΡΙΖΑ και ότι ένοιωθε ανέτοιμη για ένα τέτοιο βάρος. Ανέφερε επίσης την οικογένειά της και τις δυσκολίες να ισορροπήσει ανάμεσα στις απαιτήσεις του ρόλου και τις ανάγκες του μικρού της παιδιού. Η στάση της με αιφνιδίασε. Εκεί που εγώ έβλεπα μία μεγάλη ευκαιρία, εκείνη έβλεπε προβλήματα. Επιχείρησα, λοιπόν, όσο μπορούσα να την μεταπείσω. Τη διαβεβαίωσα πώς θα ήμουν συνεχώς δίπλα της. Αν μεν πηγαίναμε καλά στις εκλογές και ανεβάζαμε έστω και μία μονάδα τα ποσοστά μας σε σχέση με τον Μάϊο θα ήμασταν όλο κερδισμένοι. Αν πάλι δεν πηγαίναμε καλά, η ευθύνη θα βάραινε αποκλειστικά εμένα.”

Ο Αλέξης Τσίπρας γράφει πώς η πρώην υπουργός του ζήτησε μία ημέρα να το σκεφτεί, κάτι που τον ανάγκασε να μεταθέσει κατά 24 ώρες την προγραμματισμένη για την επόμενη μέρα συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. Όμως, μόλις το επόμενο πρωί, η Έφη Αχτσιόγλου του τηλεφώνησε για να αρνηθεί οριστικά την πρόταση. Ο πρώην πρωθυπουργός πορεύτηκε μόνος προς την εκλογική αναμέτρηση της 25ης Ιουνίου, όπου γνώρισε την τελική συντριβή και άνοιξε έτσι ο δρόμος για την (προαποφασμένη) παραίτησή του.

Καλοκαίρι του 2023, η συνάντηση στο Σούνιο

“Το βράδυ των εκλογών, αποφάσισα να δώσω την ευκαιρία στον εαυτό μου να συμβουλευτεί το μαξιλάρι του”, περιγράφει για τη νύχτα των εκλογικών αποτελεσμάτων, με τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει συγκεντρώσει μόλις 17,83%. Εάν τον Μάϊο ήταν η μεγάλη ήττα, τον Ιούνιο είχε υποστεί την απόλυτη πολιτική συντριβή.

“Την επόμενη μέρα, κάθισα μόνος μου και τα έβαλα όλα σε ένα χαρτί και κατέγραψα τα υπέρ και τα κατά…έπρεπε να παραιτηθώ. Στην πραγματικότητα δεν ήταν κάτι που προέκυπτε ξαφνικά. Ήταν η επιβεβαίωση μιας εσωτερικής επιλογής που είχε αρχίσει να σχηματοποιείται από την προεκλογική περίοδο του Μαϊου. Καθυστέρησα ακόμα μία μέρα. Ήθελα να εξαντλήσω κάθε δυνατότητα να υπάρχει συνέχεια και ομαλή μετάβαση του κόμματος στην επόμενη μερα. Δεν ήθελα να το αφήσω στο κενό, με σπασμένο κατάρτι στη μέση του ωκεανού, δίχως καπετάνιο και με πλήρωμα στα πρόθυρα του αλληλοσπαραγμού. Έτσι φώναξα στο Σούνιο τον Αλέξη Χαρίτση. Πϊστευα ότι ήταν ο μόνος που θα μπορούσε, εφόσον εκλεγεί, να εξασφαλίσει, αν όχι τη συναίνεση, τουλάχιστον την ανοχή. Ανήκε στη νέα γενιά, είχε τεχνοκρατικό προφίλ και επιτυχημένη θητεία ως Υπουργός μου. Μπορούσε να δημιουργηθεί μία ευρύτερη πλειοψηφία στήριξης στο πρόσωπό του.”

Περιγράφει μάλιστα “κινηματογραφικά” τη συνάντηση στο Σούνιο:

“Καθίσαμε στο μπαλκόνι, ήταν απόγευμα, την ώρα που δύει ο ήλιος, αλλά έκανε ακόμα πολλή ζέστη. Χωρίς περιστροφές του ανακοίνωσα την απόφασή μου να παραιτηθώ. Και του ζήτησα να δεχτεί να είναι υποψήφιος για επόμενος Πρόεδρος του Κόμματος. Του εξήγησα ότι θα ήταν μία επιλογή που θα μπορούσε να κρατήσει το κόμμα ενωμένο. Του εκμυστηρεύτηκα όσα είχαν συμβεί με την Έφη και κατέληξα: Μόνο η δική σου υποψηφιότητα μπορεί να βρει ευρύτερη αποδοχή”.

Ο Χαρίτσης “σκοτείνιασε”…

“Στο άκουσμα της απόφασής μου να φύγω και ακόμα περισσότερο στην πρότασή μου να θέσει υποψηφιότητα, σκοτείνιασε. Μου είπε, τελικά, πώς δεν αισθάνεται έτοιμος να αναλάβει ένα τόσο μεγάλο βάρος. Και μου ζήτησε να μην παραιτηθώ”.

Ο Αλέξης Τσίπρας γράφει πώς μετά και τη συνάντηση αυτή, τα περιθώρια στένεψαν. Τότε αντιλήφθηκε πώς δεν μπορούσε να εγγυηθεί την ομαλή μετάβαση του κόμματος σε μία νέα ηγεσία. Δίχως να το λέει, πιθανότατα αισθάνθηκε απογοήτευση από τα δύο απανωτά “όχι” της Έφης Αχτσιόγλου και του Αλέξη Χαρίτση, δύο στελεχών της νεότερης γενιάς, τα οποία εκείνος ανέδειξε την περίοδο της διακυβέρνησης, και στα οποία πίστεψε.

Εκ των υστέρων πολλά μπορούν αν ειπωθούν, είναι, όμως, χαρακτηριστικό πώς ελάχιστους μήνες μετά από τις δύο αυτές προτάσεις που απέβησαν άκαρπες, η Έφη Αχτσιόγλου δοκίμασε να αναλάβει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (που ευκολότερα και άμεσα θα είχε αναλάβει εάν αποδεχόταν την πρόταση Τσίπρα), αλλά έχασε από τον Στέφανο Κασσελάκη, αλλά και ο Αλέξης Χαρίτσης, αντί να γίνει πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ με την στήριξη του πρώην πρωθυπουργού είναι σήμερα πρόεδρος της Νέας Αριστεράς που φθίνει διαρκώς δημοσκοπικά και πολιτικά. Γι αυτό, άλλωστε, και ο πρώην πρωθυπουργός τιτλοφορεί το συγκεκριμένο κεφάλαιο του βιβλίου “Χαμένη Ευκαιρία”!

Η διαμάχη του προέδρου του κόμματος Αλέξη Χαρίτση με τον γραμματέα Γαβριήλ Σακελλαρίδη σχετικά με το θέμα των συνεργασιών, και υπό το φως των κινήσεων του Αλέξη Τσίπρα, μπορεί να οδηγήσουν σε μία ακόμα διάσπαση στην αριστερά. Ο πρώτος έχει διατυπώσει πρόταση συγκλίσεων, κοιτάζοντας προς τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, ο δεύτερος αποκλείει κάθε τέτοια πιθανότητα, προτιμά την διερεύνηση συνεργασίας με το Μερα25 του Γιάνη Βαρουφάκη (που εμφανίζεται να περνάει το κατώφλι του 3% σε αρκετές δημοσκοπήσεις), για δε τυχόν συνεργασία με το κόμμα Τσίπρα είναι κάθετα αρνητικός, επικουρούμενος από κορυφαία στελέχη, όπως οι Ευκλ. Τσακαλώτος, Ν. Φίλης, Π. Σκουρλέτης κ.ά.

Οι προερχόμενοι από την “Ομπρέλα” διαθέτουν την πλειοψηφία στα κομματικά όργανα, όχι, όμως, και στην κοινοβουλευτική ομάδα, όπου ο Αλ. Χαρίτσης, μαζί με την Έφη Αχτσιόγλου, φαίνεται ότι ελέγχουν τουλάχιστον οκτώ από τους 12 βουλευτές. Ο πρόεδρος του κόμματος έχει προτείνει την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ώστε να αποφασίσει η βάση για την κατεύθυνση της Νέας Αριστεράς, η οποία απειλείται με εκλογικό αφανισμό, καθώς στις μετρήσεις δεν υπερβαίνει το 2%. Η πλευρά Σακελλαρίδη- Τσακαλώτου διαφωνούν και εκ των πραγμάτων, είτε πριν, είτε στο συνέδριο, η διάσπαση είναι προ των θυρών.

Στο παρασκήνιο εξελίσσονται διεργασίες, ακόμα και επικοινωνία του Αλ. Χαρίτση με τον Σωκρατη Φάμελλο, προκειμένου να διερευνηθεί υπό ποιές προϋποθέσεις θα μπορούσε να υπάρξει άμεσα συνεργασία. Άμεσα, διότι όλοι γνωρίζουν πώς μία σύμπραξη θα ήταν καλύτερο να συμβεί πριν ο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματος, κι αυτό διότι θα διευκόλυνε τις προσπάθειες συνεννόησης μαζί του (en block), είτε σε πρώτο, είτε, το πιθανότερο, σε δεύτερο χρόνο.

Και οι δύο επισημαίνουν συχνά την άρνηση του Νίκου Ανδρουλάκη για συνεργασίες, και την επιμονή του ΠΑΣΟΚ σε αυτόνομη πορεία προς τις κάλπες, παρά το γεγονός ότι δημοσκοπικά η αξιωματική αντιπολίτευση απέχει πάνω από 10 μονάδες από τη Ν.Δ στην Πρόθεση Ψήφου. Όμως, εάν, τελικά, Φάμελλος- Χαρίτσης συμφωνήσουν, τότε με δεδομένη την διάσταση εντός της Νέας Αριστεράς, δεν αποκλείεται η πλειονότητα των βουλευτών της να αποδεχτεί την πρόταση της Κουμουνδούρου για κοινοβουλευτική σύμπραξη. Πρέπει, βεβαίως, να ξεπεραστούν προβλήματα που αφορούν κάποια πρόσωπα στον ΣΥΡΙΖΑ (π.χ Παύλος Πολάκης), όμως όλοι γνωρίζουν ότι πρέπει να …ποιήσουν την ανάγκη φιλοτιμία.

Κι εδώ μπαίνουν στη μέση οι αριθμοί: το ΠΑΣΟΚ έχει 33 βουλευτές, ο ΣΥΡΙΖΑ 25, η Νέα Αριστερά 12. Ακόμα κι αν ακολουθήσουν τον Αλ. Χαρίτση οκτώ βουλευτές, τότε μία συνένωση στη Βουλή θα έφτανε τον αριθμό των βουλευτών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης! Εάν, είναι εννιά οι βουλευτές της Νέας Αριστεράς που θα ανταποκριθούν, τότε η σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ- Νέα Αριστερά θα γινόταν …αξιωματική αντιπολίτευση.

Θα προκύψουν, βεβαίως, κάποιες …δυσλειτουργίες. Όπως, το γεγονός ότι τα κομματικά όργανα της Νε.Αρ θα διαφωνούν με ότι πράξουν οι βουλευτές της (!), ή το ότι το ΠΑΣΟΚ ίσως βρεθεί στην τρίτη θέση και χάσει το προνόμιο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που έλαβε λόγω της προηγούμενης διάσπασης στον ΣΥΡΙΖΑ. Μπάχαλο…

Ο πρόεδρος του κόμματος, Αλ. Χαρίτσης, υπερασπίστηκε μια πολιτική συνεργασιών με άλλα προοδευτικά κόμματα και πρότεινε να αποφασίσουν τα μέλη του κόμματος επί του θέματος με εσωκομματικό δημοψήφισμα. Η πρότασή του έλαβε 58 Ψήφους.
Η ομάδα που συσπειρώνεται γύρω από τους Ευ. Τσακαλώτο και Γ. Σακελλαρίδη θα ήθελε η Νέα Αριστερά να συνεργαστεί με τον εαυτό της (ίσως και με τον Γ. Βαρουφάκη, αν τους καταδεχόταν…) και πρότεινε η πολιτική συνεργασιών να αποφασιστεί από ένα περιορισμένο πάνελ στελεχών, το διαρκές συνέδριο του κόμματος. Η πρότασή της εγκρίθηκε με 80 ψήφους.

Ο Αλ. Χαρίτσης διατηρεί ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με την Κουμουνδούρου, τόσο με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Σωκ. Φάμελλο, όσο και με την Όλγα Γεροβασίλη, ενώ ο Διονύσης Τεμπονέρας συνομιλεί συχνά με την Έφη Αχτσιόγλου. Ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, η πρώην υπουργός, αλλά και οι Νάσος Ηλιόπουλος και Δημήτρης Τζανακόπουλος υποστηρίζουν τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, σε κοινό ψηφοδέλτιο στις εκλογές, ενώ βλέπουν θετικά και την προσχώρηση στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, εφόσον, βεβαίως, λάβουν σχετική πρόσκληση από τον πρώην πρωθυπουργό.

Ανένδοτος και στα δύο παραπάνω σενάρια είναι ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, παρά την μακρόχρονη φιλική σχέση του με τον πρώην πρωθυπουργό, και, φυσικά, ο Ευκλ. Τσακαλώτος που είναι ιδιαίτερα αρνητικός.

Η διάσπαση, λοιπόν, είναι θέμα χρόνου, αν και ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς προσπάθησε να εξαντλήσει τις δυνατότητες συντεταγμένης πορείας.

Επειδή τα σύμβολα παίζουν ρόλο, το ότι στο πρωτοσέλιδο της ιστορικής εφημερίδας που αποτελεί κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ συνυπήρξαν (με φωτογραφίες) ο Σωκράτης Φάμελλος και ο Αλέξης Χαρίτσης, αναζωπύρωσε τις φήμες ότι κάτι συμβαίνει στο παρασκήνιο. Ήτοι πώς οι συζητήσεις προχωρούν και ίσως σύντομα να ανακοινωθούν αποφάσεις για συμπόρευση των δύο κομμάτων.

Η Νέα Αριστερά διαθέτει πλειάδα πρώην κυβερνητικών στελεχών επί πρωθυπουργίας του Αλέξη Τσίπρα, όμως στις μετρήσεις καταγράφεται με ποσοστά αρκετά κάτω από το όριο του 3%. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη κινείται μεταξύ 4-7% και δεν δείχνει δυνατότητες να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο. Η συνένωση θα ήταν αναμφίβολα κάποια λύση.

Αφενός γιατί η συνένωση των κοινοβουλευτικών ομάδων θα επανέφερε την ενιαία Κ.Ο στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης (θα είχε μερικές έδρες περισσότερες από το ΠΑΣΟΚ), άρα θα ήταν ο πρόεδρος αυτής της Κ.Ο που θα αντιπαρατίθετο με τον πρωθυπουργό ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αφετέρου θα αποτελούσε μία νέα κοινοβουλευτική, πολιτική και (στη συνέχεια) εκλογική οντότητα με αναβαθμισμένης προσδοκίες.

Υπάρχει και κάτι περισσότερο. Μία τέτοια συνένωση θα ανάγκαζε τον Αλέξη Τσίπρα να πάρει θέση, να δηλώσει, δηλαδή, εάν είναι υπέρ μίας τέτοιας προοπτικής και ως εκ τούτου έμμεσα να αποκαλύψει τις προθέσεις του. Εάν, δηλαδή, συντάσσεται και στηρίζει το νέο εγχείρημα, ή εάν διαχωρίζει τη θέση του. Εάν σιωπούσε, το μήνυμα θα ήταν επίσης ηχηρό.

Ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς συνέχισε λέγοντας πως «η κυβέρνηση (…) ψελλίζει ό,τι στηρίζει τη λύση των δυο κρατών. Την ίδια στιγμή, όμως, σιωπά στην εισβολή, στην κατοχή και στον εποικισμό που de facto την ακυρώνουν».

Την ίδια στιγμή, ο Αλέξης Χαρίτσης καλώντας για την επιβολή κυρώσεων στο κράτος του Ισραήλ προχώρησε σε πολύ συγκεκριμένες προτάσεις:

• Άμεση διακοπή όλων των στρατιωτικών και αμυντικών συνεργασιών με το Ισραήλ.
• ⁠Εμπάργκο εισαγωγών σε εμπορικά και αγροτικά προϊόντα από το Ισραήλ.
• Πάγωμα της έκδοσης νέων αδειών Golden Visa σε Ισραηλινούς πολίτες.
• Πίεση για άμεση αναστολή της εμπορικής συνεργασίας μεταξύ ΕΕ και Ισραήλ.
• Πίεση για διακοπή της συμμετοχής του Ισραήλ σε αθλητικές και πολιτιστικές διοργανώσεις.

Σύμφωνα με πηγές και από τις δύο πλευρές, διατυπώθηκε η κοινή βούληση να υπάρξει πλήρης διερεύνηση για απόδοση των ποινικών ευθυνών όλων των εμπλεκόμενων προσώπων και για όλα τα αδικήματα, «κάτι που αποτελεί υποχρέωση απέναντι στην ελληνική κοινωνία που απαιτεί δικαιοσύνη και αλήθεια».

“Πρόβα” συνεργασίας;

Το ερώτημα, φυσικά, που προκύπτει είναι εάν αυτή η πιθανή συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-Νέας Αριστεράς με μία κοινή πρόταση για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής θα αποτελέσει και την “πρόβα” για την ευρύτερη κοινοβουλευτική σύμπραξη που θα μπορούσε να οδηγήσει και στην ανάκτηση του ρόλου της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ήδη, οι δύο κοινοβουλευτικές ομάδες συνεργάστηκαν και στην ερώτηση προς τους αρμόδιους υπουργούς σχετικά με την απόλυση του συνδικαλιστή Κώστα Γενηδούνια από την Hellenic Train, ωστόσο είναι ακόμα σχετικά νωρίς να προεξοφλήσει κανείς την κοινοβουλευτική σύμπραξη. Ο Αλέξης Χαρίτσης και συνολικά οκτώ βουλευτές από τους έντεκα της Νέας Αριστεράς φαίνεται ότι το επιθυμούν, αντιστάσεις, όμως προβάλλουν οι Γαβριήλ Σακελαρίδης και Ευκλείδης Τσακαλώτος που διαθέτουν και την πλειοψηφία στην Κ.Ε, οπότε μπορούν να προβάλλουν εμπόδια.

Τι συμφωνήθηκε

Συμφωνήθηκε, επίσης, ότι «για το έγκλημα των Τεμπών πρέπει να υπάρξει ουσιαστική Προκαταρκτική Επιτροπή στη Βουλή και όχι επανάληψη της αντισυνταγματικής και παράνομης Προανακριτικής Τριαντόπουλου, που επέλεξε ο κ. Μητσοτάκης».

Τονίστηκε, δε, ότι απαιτείται από όλους η μέγιστη δυνατή σοβαρότητα έτσι ώστε να διασφαλιστεί η αξιοπιστία της διαδικασίας και να αποφευχθούν κινήσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε συσκότιση της αλήθειας και στη μη απόδοση ευθυνών.

Οι δύο πρόεδροι συμφώνησαν τέλος ότι τις επόμενες ημέρες θα συνεχιστεί η συνεργασία των δύο κοινοβουλευτικών ομάδων και η εξέταση του υλικού της δικογραφίας.

Όταν ρωτήθηκε σχετικά ο Ευκλείδης Τσακαλώτος (Action24) για το αποτέλεσμα που έχει αυτή η απόφαση ως προς το ότι η Λούκα Κατσέλη που κατετάγη δεύτερη στις προηγούμενες τρεις ψηφοφορίες θα βρεθεί τρίτη λόγω της αποχής των 11 βουλευτών της Νέας Αριστεράς, η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: “Λέτε η κοινωνία να ενδιαφέρεται εάν η Κατσέλη θα βγει δεύτερη και ο Γιαννίτσης τρίτος ή τούμπαλιν”.

Η απάντηση, βεβαίως, μάλλον προεξοφλεί ότι η κοινωνία ενδιαφέρεται για το εάν η Νέα Αριστερά θα βρεθεί εκτός αιθούσης της Ολομέλειας της Βουλής. Εάν, όντως, συμβαίνει κάτι τέτοιο, στις επόμενες μετρήσεις η στάση του συγκεκριμένου κόμματος θα επιβραβευθεί και θα δει το ποσοστό της να εκτοξεύεται. Μάλλον δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο και είναι βέβαιο ότι το γνωρίζουν.

Ο συμπαθέστατος Ευκλείδης θεωρείται εξ αυτών που πίεσαν μέχρι τέλους υπέρ της αποχής, παρά το γεγονός ότι ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς Αλέξης Χαρίτσης επικοινώνησε, όπως μαθαίνουμε, αρκετές φορές με την Λούκα Κατσέλη για να την διαβεβαιώσει πως η συγκεκριμένη κίνηση δεν πρέπει να θεωρείται πως απαξιώνει την υποψηφιότητά της. Όμως, το αποτέλεσμα μετράει.

Η κίνηση αυτή αποτελεί “δώρο” στο ΠΑΣΟΚ και προσωπικά στο Νίκο Ανδρουλάκη που δέχτηκε κριτική από κορυφαία στελέχη για τον χειρισμό στο θέμα της προεδρικής εκλογής. Επίσης, εμμέσως αποτελεί και “δώρο” στον πρωθυπουργό, αφού παγιώνεται η αντίληψη περί “βαβέλ” στην κεντροαριστερά, άρα τον αναδεικνύει ως πληγωμένο μεν, μοναδικό “παίκτη” δε στο γήπεδο της διακυβέρνησης. Διότι, επί της ουσίας, η στάση αυτή μπορεί να στρέφεται προς τον Κωνσταντίνο Τασούλα, αφορά, όμως, κυρίως το ότι στην Πειραιώς δεν τολμούν να συγκλίνουν με τον ΣΥΡΙΖΑ σε μία κοινοβουλευτική σύμπραξη.

Υπάρχει η μεγάλη εικόνα, υπάρχει και η μικρή εικόνα. Στη Νέα Αριστερά επέλεξαν την μικρή. Προέχει η δημιουργία “υγιεινομικής ζώνης” που θα τους προστατεύει. Πώς μπορείς, όμως, σε τρεις ψηφοφορίες να ψηφίζεις Κατσέλη και στην 4η που κρίνει τους συσχετισμούς να απέχεις και να στηρίζεις εμμέσως τον Ανδρουλάκη, είναι θέμα. Ίσως το καταλάβουν, εκ των υστέρων, όταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στείλει στα γραφεία της Νέας Αριστεράς ένα κιβώτιο καλό κρασί από την πασίγνωστη Cava Γκάφας στην Πρέβεζα, όπου και εκλέγεται. Κάτι ξέρει ο…Γκάφας.

Όλα αυτά, συμβολικά. Διότι, επί της ουσίας, ο Νίκος Ανδρουλάκης μάλλον θα προσθέσει δύο ακόμα βουλευτές στην Κ.Ο του κόμματός του (οι Ράνια Θρασκιά και Πέτρος Παππάς υπερψήφισαν την υποψηφιότητα Γιαννίτση), ο δε Σωκράτης Φάμελλος είναι, αναμφίβολα, ικανοποιημένος από την ευρύτερη απήχηση της δικής του πρότασης, όμως οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί θα παραμείνουν αναλλοίωτοι, ακόμα και εάν, όπως λέγεται, οι ανεξάρτητοι (Πλεύση Ελευθερίας) Αρετή Παπαϊωάννου και Μιχάλης Χουρδάκης ενταχθούν στον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ.

Την διαφορά θα την έκανε μόνο η κοινοβουλευτική σύμπραξη του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ με τη Νέα Αριστερά, όμως οι κινήσεις καλής θέλησης του Αλέξη Χαρίτση φάνηκε αρχικά πως εξαντλούνται στην υποστήριξη της υποψηφιότητας Κατσέλη. Οτιδήποτε άλλο δεν φαίνεται ακόμα στον ορίζοντα, καθώς η “σκληρή” πτέρυγα (πρώην “53” και άλλοι) εξακολουθεί να θεωρεί τοξικούς τους “πρώην συντρόφους”.

Εκ πρώτης όψεως μοιάζει ακατανόητο. Οι “11” έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ λόγω Κασσελάκη- ουδέν σαφέστερο. Υπό κάποια έννοια μπορούν να ισχυριστούν ότι δικαιώθηκαν. Αυτός ο βασικός λόγος έχει εκλείψει. Τα κόμματα είχαν ήδη δοκιμάσει την συνεργασία στο πλαίσιο της πρότασης μομφής του ΠΑΣΟΚ, έχουν συγκλίνει σε αρκετές κοινοβουλευτικές κινήσεις στον άξονα της κεντροαριστεράς, η πιό ηχηρή, ίσως, διαφωνία τους αφορούσε την υπερψήφιση -από τους “πρώην συντρόφους”- των αμυντικών δαπανών του προϋπολογισμού. Είχε συμβεί, βεβαίως, και στην πρώτη θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ ήταν ακόμα ενιαίος, υπό τον Αλέξη Τσίπρα, ωστόσο δεν φαίνεται να το λαμβάνουν υπόψη. Ήρθε, πρόσφατα, και η “ακύρωση” της υποψηφιότητας του Χρήστου Ράμμου για την προεδρία και επιδείνωσε κάπως τις σχέσεις.

Οι της Νέας Αριστεράς εμφανίζονται, ωστόσο, με μία μικρή ανακολουθία: προτείνουν μέτωπο των προοδευτικών δυνάμεων, του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου, δεν επιθυμούν, ωστόσο, να συμπράξουν με τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ κοινοβουλευτικά, ώστε να γίνουν και οι ίδιοι μέρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά την ετυμηγορία των τελευταίων εκλογών.

Υποτίθεται ότι όλα αφορούν την κατηγορία “τοξικός” που αποδίδουν στον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ. Ήταν τοξικός με τον Κασσελάκη, παραμένει τοξικός χωρίς τον Κασσελάκη. Δύσκολα γίνεται αντιληπτό, όμως, κάτι περισσότερο θα γνωρίζουν.

Μία άλλη εξήγηση που δίνεται έχει να κάνει με την πολιτική και ιδεολογική αυτονομία του νέου κόμματος, η οποία, όπως λένε ορισμένοι, θα ακυρωθεί εάν υπάρξει κοινοβουλευτική σύμπραξη. Μα, το σχέδιο που προτείνεται δεν αφορά την κατάργηση των κομμάτων, ούτε καν την οργανωτική τους ένωση, μόνο την κοινοβουλευτική σύμπραξη ώστε η κοινή κοινοβουλευτική ομάδα να αριθμεί 37, πιθανώς και κάποιους ακόμα εάν συγκλίνουν 2-3 ανεξάρτητοι.

Θα είχαν νόημα όλα αυτά, φυσικά, εάν η Νέα Αριστερά “έγραφε” στις δημοσκοπήσεις ποσοστό με προβολή εκπροσώπησης στην επόμενη Βουλή (3%). Πόρρω, όμως, απέχει από κάτι τέτοιο, μάλλον την κατιούσα έχει πάρει καθώς ο μετριοπαθής Φάμελλος νοικοκυρεύει το ημιδιαλυμένο κόμμα και το βοηθά να ανακτήσει πολιτικότητα και επιρροή.

Το περίεργο είναι πως οι βουλευτές της Νέας Αριστεράς παρουσιάζουν βιβλία με τους “τοξικούς” του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και με τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, κάθονται στα ίδια τηλεοπτικά πάνελ και συνήθως ενώνουν την κριτική τους κατά της κυβέρνησης, γενικώς συνομιλούν ως στελέχη που προήλθαν από κοινή πολιτική και ιδεολογική μήτρα.

Βεβαίως, υπάρχει και η ανάγκη πολιτικής επιβίωσης. Είναι κρίμα στις επόμενες εκλογές να βρεθούν εκτός κεντρικού πολιτικού πεδίου πρώην υπουργοί με καλά δείγματα γραφής, όπως ο Χαρίτσης, η Αχτσιόγλου, η Αναγνωστοπούλου κ.ά. Το προσκλητήριο του Φάμελλου, πάντως, είναι ήδη πάνω στο τραπέζι και αναζητά αποδέκτες. Το δε ΠΑΣΟΚ μπορεί να περιμένει με άνεση εσαεί. Τι καλύτερο, ακόμα και με στάσιμα τα δημοσκοπικά ποσοστά του, να φτάσει στις επόμενες εκλογές ως αξιωματική αντιπολίτευση;

Πάντως, το γεγονός ότι Φάμελλος και Χαρίτσης συμφώνησαν να καταθέσουν ξεχωριστά αίτημα για συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής (προ ημερησίας σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών) σχετικά με την τραγωδία των Τεμπών, είναι ένα πρώτο δείγμα συνεννόησης αλλά όχι σύγκλισης. Ίσως και ανταγωνισμού προς την ίδια κατεύθυνση…

Θα βγάλει μάτι το γινάτι; Θα δούμε…