Το κτίριο που βρίσκεται στα βόρεια της πόλης Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου υπέστη καταστροφική κατάρρευση σήμερα το πρωί. Ο ακριβής αριθμός των ανθρώπων που παγιδεύτηκαν κάτω από τα ερείπια είναι άγνωστος.

Ομάδες διάσωσης εξακολουθούν να ερευνούν το σημείο, προσπαθώντας να εντοπίσουν επιζώντες και να απομακρύνουν τα συντρίμμια.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, τέσσερις περαστικοί τραυματίστηκαν από την κατάρρευση και οδηγήθηκαν σε νοσοκομεία.

Το κτίριο χρονολογείται από την δεκαετία του ’70 και είχε δοθεί εντολή κατεδάφισης του 13ου ορόφου επειδή υπήρχε κίνδυνος κατάρρευσης.

Σύμφωνα με την καταγγελία του προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ κ. Μιχάλη Γιαννάκου οι δυο άνδρες έφερε την γυναίκα για να εξεταστεί, ωστόσο φαίνεται πως βρίσκονταν υπό την επήρεια ουσιών.

Σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα του κ. Γιαννάκου αν και το προσωπικό τους εξυπηρέτησε, αυτοί χτύπησαν τον τραυματιοφορέα, τραυματίζοντάς τον, σπάζοντας ό,τι βρουν μπροστά τους.

Συγκεκριμένα, έσπασαν τη τζαμαρία της κεντρικής εισόδου και αποχώρησαν βρίζοντας και απειλώντας ότι θα επιστρέψουν να τους κάνουν κακό.

Όπως τονίζει ο κ. Γιαννάκος, πριν από μία εβδομάδα είχαν προπηλακίσει τον παιδίατρο, «οι εργαζόμενοι φοβούνται μην συμβούν χειρότερα».

Κλείνοντας αναφέρει πως στο συγκεκριμένο κέντρο υπάρχει μόνο μία φύλακας που καλύπτει βάρδια για πέντε ημέρες, «το κέντρο υγείας έχει 24ωρη λειτουργία. Χρειάζονται προσλήψεις συμβασιούχων φυλάκων, συνεχείς περιπολίες της αστυνομίας στους δρόμους έξω από το κέντρο υγείας».

Ακόμη και αν επαληθευθεί το πιο αισιόδοξο σενάριο του ΟΗΕ, το 2050 το ένα τρίτο της πόλης είτε δεν θα είναι κατοικήσιμο είτε θα έχει καλυφθεί από τη θάλασσα. Το 1,5 από τα 6 εκατομμύρια κατοίκους της θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τις εστίες του. Είναι προφανές πως οι αρχαιότητες και οι ιστορικοί θησαυροί της πόλης κινδυνεύουν να χαθούν διά παντός.

Σύμφωνα με τις επιστημονικές εκτιμήσεις, η Αλεξάνδρεια καταβυθίζεται κάθε χρόνο κατά περίπου τρία χιλιοστόμετρα. Το φαινόμενο οφείλεται στις γεωτρήσεις ανοικτά των ακτών της, αλλά και στα φράγματα του ποταμού Νείλου, που παρεμποδίζουν τη μεταφορά λάσπης που ήταν το συνδετικό στοιχείο του υπεδάφους της πόλης.

Αυξάνεται η στάθμη

Την ίδια στιγμή, η στάθμη των υδάτων στη Μεσόγειο παρουσιάζει αύξηση, η οποία τις επόμενες τρεις δεκαετίες μπορεί να φτάσει το ένα μέτρο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών επιστημών της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή του ΟΗΕ, που σημειώνουν ότι στη Μεσόγειο η αύξηση του επιπέδου των υδάτων είναι ταχύτερη από οπουδήποτε αλλού.

«Η κλιματική αλλαγή είναι μια πραγματικότητα και μια μεγάλη απειλή», επισημαίνει ο Αχμέντ Αμπντέλ Καντέρ, επικεφαλής της Αρχής που επιβλέπει την προστασία της ακτογραμμής της Αιγύπτου. Ακόμη, όμως, και αν τελικά επαληθευθεί το πιο αισιόδοξο σενάριο που περιγράφουν επιστημονικές μελέτες, η στάθμη των υδάτων της Μεσογείου, έως το 2050, θα αυξηθεί κατά 50 εκατοστά. Αυτό σημαίνει ότι το 30% της Αλεξάνδρειας θα καλυφθεί από τα νερά, το 25% του πληθυσμού της θα χρειαστεί μετεγκατάσταση και θα χαθούν 194.000 θέσεις εργασίας.

Σε ολόκληρο το δέλτα του Νείλου η θάλασσα έχει προχωρήσει προς την ενδοχώρα για περισσότερο από τρία χιλιόμετρα από το 1960 έως σήμερα. Το 1980 «κατάπιε» τον εικονικό φάρο του 19ου αιώνα στη γειτονική Ροζέτα.

O Καμπέρ τονίζει ότι οι Αρχές έχουν λάβει κάποια μέτρα προκειμένου να προστατεύσουν την πόλη από την κλιματική αλλαγή. Στα 69 χιλιόμετρα της ακτογραμμής της έχει φυτευθεί μια πλατιά ζώνη από καλαμιές. «Η άμμος προσκολλάται πάνω τους και όλα μαζί δημιουργούν ένα φυσικό φραγμό», υπογραμμίζει ο Καμπέρ προσθέτοντας ότι στο προσεχές μέλλον θα εγκατασταθούν και συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, αλλά και μέτρησης της στάθμης των νερών.

H σταδιακή καταστροφή της πόλης εξελίσσεται ταυτόχρονα με πληθυσμιακή έκρηξη, αφού τουλάχιστον δύο εκατομμύρια άνθρωποι εγκαταστάθηκαν εδώ την τελευταία δεκαετία. Οι επενδύσεις για έργα υποδομής που θα μπορούσαν να την προστατεύσουν από τις κλιματικές προκλήσεις καθυστερούν. O κυβερνήτης της Αλεξάνδρειας, Μοχάμεντ αλ Σαρίφ, υποδεικνύει ένα τέτοιο πρόβλημα: «Το σύστημα όμβριων υδάτων του οδικού δικτύου κατασκευάστηκε με δυνατότητα απορρόφησης ενός εκατομμυρίου κυβικών μέτρων νερού.

Ομως η κλιματική αλλαγή προκαλεί πολύ ισχυρότερες καταιγίδες, με αποτέλεσμα μέσα σε μία μόνον ημέρα να πέφτουν περισσότερα από δεκαοκτώ εκατομμύρια κυβικά μέτρα βροχής».

Ιδιαίτερα ευάλωτη, βέβαια, είναι και η πολιτισμική κληρονομιά της Αλεξάνδρειας, όπως το Φρούριο του Καιάτ Μπέι, που βρίσκεται εκεί όπου κάποτε στεκόταν ο Φάρος της, ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου. Γύρω του έχουν τοποθετηθεί 500 τεράστιοι τσιμεντένιοι κύβοι, με στόχο κυρίως την προστασία τoυ παραλιακού πεζοδρόμου του 19ου αιώνα.

Όπως ενημέρωσε ο Κυβερνήτης της πόλης της Αλεξάνδρειας, Μοχάμεντ Ελ Σερίφ, δεν υπάρχουν θύματα.

Όλοι οι τραυματισμένοι, κυρίως με μώλωπες και κατάγματα, μεταφέρθηκαν σε κοντινά νοσοκομεία, με 27 ασθενοφόρα που έφτασαν επί τόπου.

Το Υπουργείο Υγείας της χώρας ανακοίνωσε ότι όλοι οι τραυματίες θα λάβουν την απαιτούμενη ιατρική περίθαλψη έως ότου αναρρώσουν.

Ο αλεξανδρινός Προκαθήμενος καταλήγει: «…διατηρώ την εν Χριστώ ελπίδα ότι με την Ανάσταση του Κυρίου μας θα έλθει και το φως στο σκοτάδι αυτής της πανδημίας.»

Ολόκληρο του μύνημα του Αγίου Αλεξανδρείας:

ΘΕΟΔΩΡΟΣ Β’ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΧΑΡΙΣ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 

  “Επιθυμίᾳ επεθύμησα τούτο το πάσχα φαγείν μεθ᾿ υμών προ του με παθείν. Λέγω γαρ υμίν ότι ουκέτι ου μη φάγω εξ αυτού έως ότου πληρωθή εν τη βασιλείᾳ του Θεού» (Λουκ. κβ’, 15-16).”

   Αγαπητοί αδελφοί και τέκνα εν Κυρίῳ πεφιλημένα και φωτόμορφα,   

   Δεν είναι λίγοι οι συνάνθρωποι οι οποίοι βιώνουν την τραγική πραγματικότητα του κόσμου μας από την πανδημία ως «σιωπή», ως «σιγή» ή, το χειρότερο, ως «απουσία» του Θεού.

   Για εμάς, όμως, τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, ο Θεός δεν είναι μια έννοια γενική, αόρατη και αφηρημένη. Δεν είναι μια ικανοποίηση της έμφυτης τάσης για θρησκεία. Ο Θεός των Πατέρων μας, ο εν Τριάδι Θεός, είναι σχέση, είναι κοινωνία, είναι προσωπικός Θεός. Η Αλήθεια μας, σαν απόψε, κρατώντας μας από το χέρι σφιχτά, μάς πέρασε από τον Θάνατο στη Ζωή. Μάς ανέστησε! Το Πάσχα, δηλαδή, το πέρασμα από τον τάφο στον θρίαμβο είναι για εμάς τους Χριστιανούς το ένα, το μοναδικό και το αδιαπραγμάτευτο βίωμα. Και δεν είναι βίωμα μόνον αυτής της περιόδου, είναι βίωμα ολόκληρης της ζωής μας, είναι το αιώνιο κήρυγμα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και το Πάσχα στέκεται ακλόνητο σε εξωτερικές συνθήκες, κι όταν αυτές ονομάζονταν μαρτύριο και κατακόμβες, εξορία, φυλακές, διωγμοί και παγκόσμιες κρίσεις, όπως η σημερινή.

   Καμμία δύναμη δεν είναι ικανή να ανατρέψει τον Πασχάλιο χαρακτήρα της Εκκλησίας όσο απροσπέλαστο κι αν φαντάζει το μέλλον. Και ναι! Όταν οι εξωτερικές συνθήκες δυσκολεύουν, τότε δεν έχουμε τη «σιωπή», τη «σιγή» ή την «απουσία» του Θεού αλλά ερχόμαστε στην πλεονεκτική θέση να καταφεύγουμε στην πρόσωπον προς πρόσωπον κοινωνία και σχέση μαζί Του καθώς ανταποκρινόμαστε με νέα διάθεση στη σφοδρή, στην έντονη επιθυμία Του να φάγει μαζί μας και αυτό το Πάσχα, ως πράττει αδιατάρακτα όλους αυτούς τους αιώνες.

   Στις δύσκολες συνθήκες ο Θεός μάς ομιλεί ευγλωττώτερα, μάς περιβάλλει με το δώρο της επιστροφής προς Εκείνον, μάς επιτρέπει να Τον αναζητήσουμε με περισσότερο και ειλικρινέστερο ένθεο πόθο. Άρα η δική μας ανταπόκριση στη βροντώδη φωνή του Θεού είναι και η ευθύνη μας ώστε να βρεθούμε ή όχι, ελεύθερα, αβίαστα, κάτω από την σκέπη Του. Η σκέπη του Θεού δεν είναι μια ευημερία κοσμική. Η σκέπη του Θεού είναι Σταυρός, όμως, και Ανάσταση. Η σκέπη του Θεού δεν είναι μια υπόσχεση για ευμάρεια υλική. Είναι μια κοπιαστική πορεία προς τον Γολγοθά, με Κυρηναίο τις ευχές της Παναγίας μας και των Αγίων και προορισμό τη Βασίλεια των Ουρανών.   

   Παιδιά μου,

   Αυτό το Πάσχα ίσως βιώσουμε με εκτυπώτερο τρόπο την επιθυμία του Κυρίου να συμφάγει μαζί μας καθώς οι βιοτικές μέριμνες μοιάζουν να υποχωρούν μπροστά στην ημιτελή βιολογική παρουσία ενός και μόνο ιού και διαθέτουμε άλλο χρόνο αλλά και πρόσφορες καταστάσεις για να Τον κοινωνήσουμε μέσα μας. Άλλως τε «η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν» (Λουκ. ιζ΄, 21). Οι κώδωνες θα ηχήσουν, εκείνο που είναι πιο σημαντικό είναι η δική μας αφύπνιση, η επιστροφή στον Πατέρα, η μετάνοια, η πασχαλινή ελπίδα, η αναμονή για να συναντήσουμε ο ένας το πρόσωπο του άλλου, η προσδοκία του να βρεθούμε όλοι μαζί εντός και εκτός των Ναών μας, η λαχτάρα μας να κοινωνήσουμε το Σώμα και το Αίμα Του.

   Ο Πατριάρχης σας, από την Αποστολική Καθέδρα του Ευαγγελιστού Μάρκου, προσεύχεται για όλους σας, αίρει τον δικό του Σταυρό πονώντας και συναγωνιώντας με εσάς τα παιδιά μου, αλλά διατηρώ την εν Χριστώ ελπίδα ότι με την Ανάσταση του Κυρίου μας θα έλθει και το φως στο σκοτάδι αυτής της πανδημίας.

   Με αυτές τις σκέψεις σάς ασπάζομαι, σάς ευλογώ, σάς συγχωρώ, επικαλούμαι στις ζωές σας το μέγα έλεος και την ευλογία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!

   Χριστός Ανέστη, παιδιά μου!

   Έχετε θάρρος! Ο Χριστός νενίκηκε τον κόσμον! (πρβλ. Ἰω. ιστ΄, 33)

    † Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικῆς ΘΕΟΔΩΡΟΣ Β΄

   Εν τη Μεγάλη Πόλει της Αλεξανδρείας,  Άγιο Πάσχα 2020