«Η οικογένεια Κίτον είναι ιδιαίτερα ευγνώμων για τα εξαιρετικά μηνύματα αγάπης και στήριξης που έλαβαν τις τελευταίες ημέρες εκ μέρους της αγαπημένης τους Νταϊάν, η οποία απεβίωσε από πνευμονία στις 11 Οκτωβρίου. Αγαπούσε τα ζώα της και στήριζε με συνέπεια την κοινότητα των αστέγων, γι’ αυτό οποιαδήποτε δωρεά στη μνήμη της σε τοπική τράπεζα τροφίμων ή καταφύγιο ζώων θα αποτελούσε ένα υπέροχο και πολύτιμο φόρο τιμής», ανέφεραν οι οικείοι της.

Η ηθοποιός γεννήθηκε στο Λος Άντζελες το 1946.

Η Ντάιαν Κίτον έγινε διάσημη τη δεκαετία του 1970 χάρη στον ρόλο της στις ταινίες «Ο Νονός» και τις συνεργασίες της με τον σκηνοθέτη Γούντι Άλεν. Κέρδισε Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία «Νευρικός Εραστής» (Annie Hall) του 1977. Η μακρά καριέρα της περιλαμβάνει ταινίες όπως «Κλαμπ Χωρισμένων Γυναικών» (The First Wives Club), πολλαπλές συνεργασίες με τη σκηνοθέτιδα Νάνσι Μάγερς και τη σειρά ταινιών «Book Club».

Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο έγινε στην ταινία «Εραστές και Άλλοι Ξένοι» (Lovers and Other Strangers) του 1970, αλλά η μεγάλη της επιτυχία ήρθε όταν ο Φράνσις Φορντ Κόπολα την επέλεξε για τον ρόλο της Κέι Άνταμς, της φίλης του Μάικλ Κορλεόνε (Αλ Πατσίνο), στην ταινία «Ο Νονός» (The Godfather), η οποία κυκλοφόρησε το 1972. Η ταινία βασιζόταν στο μυθιστόρημα του Μάριο Πούζο, αλλά η Κίτον δεν είχε διαβάσει το μπεστ σέλερ πριν από την οντισιόν της και δεν γνώριζε πραγματικά περί τίνος επρόκειτο η ταινία.

«Νομίζω ότι το πιο ευγενικό πράγμα που έχει κάνει ποτέ κάποιος για μένα… είναι ότι πήρα τον ρόλο στον Νονό ενώ δεν τον είχα καν διαβάσει. Δεν ήξερα ούτε ένα πράγμα για την ταινία», είχε πει στο PEOPLE το 2022. «Απλώς έδινα οντισιόν εδώ κι εκεί. Πιστεύω ότι αυτό ήταν εκπληκτικό για μένα. Και μετά χρειάστηκε να διαβάσω κάπως το βιβλίο».

Η ταινία γνώρισε τεράστια επιτυχία και κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Η Κίτον επανέλαβε τον ρόλο της στο «Ο Νονός, Μέρος II» του 1974, το οποίο επίσης θριάμβευσε και κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Επέστρεψε και για την ταινία «Ο Νονός, Μέρος III» του 1990, την τελευταία της σειράς.

Η Κίτον συνέχισε να συνεργάζεται με τον Άλεν, εμφανιζόμενη στην κινηματογραφική μεταφορά του «Παίξε το Πάλι, Σαμ», που κυκλοφόρησε το 1972, στο «Ο Ύπνος Δεύτερη Φύση» (Sleeper) του 1973 και στο «Αγάπη και Θάνατος» (Love and Death) του 1975. Παρά την πρώιμη επιτυχία της, οι ανασφάλειές της εξακολουθούσαν να την ταλαιπωρούν, και ποτέ δεν παρακολουθούσε τις δικές της ταινίες. «Απλώς δεν μου αρέσει ο τρόπος που φαίνομαι και ακούγομαι», είχε δηλώσει στο PEOPLE το 1975.

Το 1977, η Κίτον πρωταγωνίστησε στην ταινία του Άλεν «Νευρικός Εραστής» (Annie Hall) στον ομώνυμο ρόλο. Κέρδισε το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της. Η γκαρνταρόμπα της Άνι μιμούνταν το προσωπικό στυλ της Κίτον -γεμάτη ανδρικά ρούχα, γιλέκα και παντελόνια- και η ταινία εδραίωσε τη θέση της ηθοποιού ως είδωλο του στυλ. Πολλοί υπέθεσαν ότι η ταινία βασίστηκε στη σχέση της Κίτον με τον Άλεν. Εκείνη δήλωσε στους The New York Times το 1977: «Δεν είναι αλήθεια, αλλά έχει στοιχεία αλήθειας».

Η Κίτον συνεργάστηκε ξανά με τον Άλεν στις ταινίες «Εσωτερικοί Χώροι» (Interiors) του 1978, «Μανχάταν» (Manhattan) του 1979 και «Μυστήριο Φόνου στο Μανχάταν» (Manhattan Murder Mystery) του 1993. Υπερασπίστηκε επίσης τον Άλεν στον απόηχο των κατηγοριών για σεξουαλική κακοποίηση από την υιοθετημένη κόρη του, Ντίλαν Φάροου. «Τον αγαπώ», είχε πει στην Guardian το 2014.

Άλλοι κινηματογραφικοί ρόλοι της Κίτον περιλαμβάνουν τις ταινίες «Ψάχνοντας τον Κύριο Γούντμπαρ» (Looking for Mr. Goodbar) του 1977, «Οι Κόκκινοι» (Reds) του 1981, «Πυροβολήστε το Φεγγάρι» (Shoot the Moon) του 1982 και «Η Μικρή Τυμπανίστρια» (The Little Drummer Girl) του 1984.

Ο κ. Γεωργιάδης, σχολιάζοντας σχετικό απόσπασμα από την εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου στον ΑΝΤ1, όπου μίλησε ο κ. Καραθανασόπουλος, υποστήριξε ότι «αυτό το βίντεο δεν υπάρχει», αναφερόμενος στην τοποθέτηση του βουλευτή του ΚΚΕ. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Καραθανασόπουλου, ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Αρχής Σιδηροδρόμων φέρεται να καθοδήγησε σκόπιμα την έρευνα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ προς την υπόθεση του ξυλολίου, προκειμένου να αποδοθούν ευθύνες στην κυβέρνηση, αποκρύπτοντας –όπως είπε– το πραγματικό αίτιο της έκρηξης, που θα μπορούσε να συνδέεται με τα έλαια σιλικόνης της επιβατικής αμαξοστοιχίας. Ο βουλευτής υποστήριξε ότι πίσω από αυτή την υπόθεση υπάρχουν «τεράστια οικονομικά συμφέροντα» από εταιρείες παραγωγής και σιδηροδρομικές βιομηχανίες της Ευρώπης.

Ο υπουργός Υγείας, με αφορμή τη δήλωση αυτή, σημείωσε ότι «εκατομμύρια κόσμου κατέβηκαν στους δρόμους επειδή πίστευαν στο σενάριο συγκάλυψης από την κυβέρνηση», το οποίο –όπως ανέφερε– ξεκίνησε ο Κυριάκος Βελόπουλος και συνέχισε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, «με τη σύμπραξη δυστυχώς του ΠΑΣΟΚ». Ο ίδιος διερωτήθηκε «πώς θα αντιδράσει τώρα η κοινή γνώμη σε αυτή τη συνταρακτική αποκάλυψη».

Η απάντηση του ΚΚΕ

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, απαντώντας στις αναρτήσεις του υπουργού, κατηγόρησε τον κ. Γεωργιάδη για «προβοκάτσιες και λαθροχειρίες», υποστηρίζοντας ότι επιχειρεί να παρουσιάσει τις μαζικές κινητοποιήσεις για το δυστύχημα των Τεμπών «ως προϊόν θεωριών συνωμοσίας».

Σε ανακοίνωσή του, το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ τόνισε πως ο λαός και η νεολαία κινητοποιήθηκαν για «να αποκαλυφθούν όλες οι πτυχές του εγκλήματος και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι», ενώ επεσήμανε ότι «οι σκοπιμότητες στα πορίσματα κρατικών και ευρωπαϊκών θεσμών δεν απαλλάσσουν την κυβέρνηση, αλλά αναδεικνύουν ακόμη περισσότερο τις ευθύνες της».

Η ανταπάντηση Γεωργιάδη

Ο κ. Γεωργιάδης επανήλθε με νέα ανάρτηση, δημοσιεύοντας το βίντεο των δηλώσεων του κ. Καραθανασόπουλου και την απάντηση του ΚΚΕ, σχολιάζοντας ότι «το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ με κατηγορεί για προβοκάτσια, λες και τον έβαλα εγώ να τα πει».

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Σημείωσε πως «η πρώτη αιτία, είναι ότι τελικά η ΝΔ κατάφερε να επιβάλει την δική της ατζέντα στην προεκλογική αντιπαράθεση: την ατζέντα του φόβου». Υποστηρίζοντας ότι φάνηκε πως «η μιντιακή υπεροπλία που είχαν οι αντίπαλοί μας μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην επιβολή της προεκλογικής ατζέντας». Επισήμανε ότι προεκλογικά δεν έγινε συζήτηση για τα προβλήματα του σήμερα αλλά «για το ευρώ και για τους δύσκολους καταναγκασμούς των μνημονίων. Καταστάσεις όμως που έχουμε αφήσει πίσω οριστικά χάρη στα επιτεύγματα τα δικά μας και αυτό είναι το οξύμωρο». Δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ, υπερασπιζόμενος ένα ουτοπικό μοντέλο συνεργασιών που θα περιελάμβανε και τον Γιάνη Βαρουφάκη, βρέθηκε μετέωρος εξαιτίας των φαεινών εμπνεύσεων του τελευταίου για το σχέδιο “Δήμητρα” που παρέπεμπε ευθέως στο 2015.

Επίσης επανέλαβε την εκτίμηση του Εκτελεστικού Γραφείου του ΣΥΡΙΖΑ για την «στρατηγική ήττα της απλής αναλογικής». Ευτυχώς εξειδίκευσε την πρώτη πρόχειρη προσέγγιση και τόνισε πως ήταν «μια ήττα της στρατηγικής μας για την απλή αναλογική». Επισήμανε ότι «η διαρκής άρνηση των προοδευτικών δυνάμεων έδινε την εικόνα μιας μη ρεαλιστικής και άρα αναξιόπιστης πρότασης διακυβέρνησης. Μιας αμήχανης πρότασης που οδηγεί εν τέλει σε μια ασταθή διακυβέρνηση». Ελλιπές, και θα εξηγήσω γιατί.

Τέλος αναφέρθηκε στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας ότι μία από τις αιτίες ειναι «οι άστοχες δημόσιες τοποθετήσεις ακόμα και τις τελευταίες μέρες πριν τις εκλογές, οι παλινωδίες, το έλλειμμα υπευθυνότητας, ακόμα και αντίληψης του πόσο καχύποπτο ήταν το εκλογικό σώμα απέναντί μας, πόσο ρευστό και ευμετάβλητο».

Η προσπάθεια ειλικρινής, όμως αφάνταστα καθυστερημένη. Κι αυτό διότι όλα όσα εκ των υστέρων επισήμανε ο Αλέξης Τσίπρας φαινόταν δια γυμνού οφθαλμού αποφοίτου ΙΕΚ Πολιτικής Επικοινωνίας εδώ και πολύ καιρό.

Αρχικώς, η Ν.Δ είχε εξ ορισμού κερδίσει την μάχη της ατζέντας σχεδόν από το περασμένο φθινόπωρο, όταν ο ίδιος είχε λανθασμένα εισάγει στην δημόσια αντιπαράθεση τον ατυχή όρο “κυβέρνηση των ηττημένων”. Το να δηλώνεις κατηγορηματικά πως δεν θα επιδιώξεις κάτι τέτοιο όταν έχεις απέναντί σου ένα ηχηρότατο και απολύτως εύληπτο αφήγημα για κυβέρνηση αυτοδυναμίας και “σταθερότητας” σε οδηγεί εκ των πραγμάτων σε θέση άμυνας.

Λίγο καιρό μετά, μάλιστα, είχαν αρχίσει οι κατηγορηματικές αρνήσεις των υποψηφίων για ένα σχήμα συνεργασίας που υποτίθεται θα προέκυπτε από την απλή αναλογική.

Το ΚΚΕ δεν επρόκειτο ποτέ να εξελιχθεί σε κομμουνιστικό κόμμα Πορτογαλίας (είναι γνωστό πως έχει ασκήσει κριτική σε αυτή την επιλογή των Πορτογάλων συντρόφων) και να μετακινηθεί από την ασφάλεια της ιδεολογικής καθαρότητας, ο Βαρουφάκης δήλωνε πως θα συζητούσε μόνο προεκλογικά (από τον Φεβρουάριο, δε, που συνεργάστηκε με τους αποχωρήσαντες από τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Αύγουστο του 2015, εξανεμίστηκε και αυτή η πιθανότητα), το δε ΠΑΣΟΚ είχε οχυρωθεί πίσω από το “ούτε-ούτε” και άφηνε ανοιχτές όλες τις πόρτες προς τα αριστερά και τα δεξιά του.

Η στρατηγική της απλής αναλογικής είχε ηττηθεί εδώ και πάρα πολύ καιρό και στην Κουμουνδούρου δεν αναζητήθηκε εναλλακτικό σχέδιο παρότι οι δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν ένα συμπαγές 50% υπέρ της αυτοδυναμίας Μητσοτάκη και ένα άλλο 50% υπέρ των συνεργασιών που όμως ήταν πολυδιασπασμένο μεταξύ κυβέρνησης με κορμό τη Ν.Δ και κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, ή και οικουμενικής. Αυτή την μειοψηφική αποδοχή του αδύναμου αφηγήματος του ΣΥΡΙΖΑ δεν την αξιολόγησαν σωστά και επαναπαύτηκαν πίσω από την εμμονή πως το εκλογικό αποτέλεσμα θα πείσει όσους δεν ήθελαν να πεισθούν.

Όσο για την –κατά Γιώργο Τσίπρα– “παιδική χαρά” των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που αμήχανοι και ανενημέρωτοι αδυνατούσαν να υπερασπιστούν μια στρατηγική που έμπαζε νερά, κι αυτά γνωστά ήταν. Ο Αλέξης Τσίπρας καθυστέρησε να ρίξει στην μάχη τα νέα πρόσωπα του think tank και στα κανάλια και τα ραδιόφωνα βρέθηκαν τα στελέχη που παρέπεμπαν στην διακυβέρνηση ’15-’19, ή, ακόμα χειρότερα, στον “άτακτο” ΣΥΡΙΖΑ του 2012. Ελάχιστοι μπορούσαν να σηκώσουν το βάρος (Αχτσιόγλου, Ζαχαριάδης, Χαρίτσης και μερικοί ακόμα), αλλά το momentum διαμόρφωναν συχνά η Φωτίου, ο Πολάκης, ο Δρίτσας και κάποιοι ξεχασμένοι που ανασύρθηκαν από μίντια που έκαναν ότι μπορούσαν να αποδομήσουν την εικόνα διεύρυνσης και ανανέωσης που ήθελε να παρουσιάσει ο Τσίπρας.

Ορθώς εντοπισμένες, λοιπόν, οι αιτίες της συντριβής, ήταν όμως γνωστές πολύ πριν ανοίξουν οι κάλπες. Μπορούν να αλλάξουν όλα αυτά, τώρα; Στις επόμενες τέσσερις εβδομάδες θα επιχειρηθεί η μέγιστη συσπείρωση και ίσως κάπως αναταχθεί η κατάσταση.

Υπάρχει, όμως, πιθανώς και ένα δομικό σφάλμα στην ανάγνωση των πολιτικών συσχετισμών.

Μήπως, φερ’ ειπείν, η πραγματική βάση εκκίνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν το ποσοστό του Ιουλίου του 2019 αλλά του Μαϊου (ευρωεκλογές); Μήπως, δηλαδή, το περίπου 23,5% ήταν το “κρατούμενο” και το 31,5% ήταν το αποτέλεσμα ενός συναγερμού της τελευταίας στιγμής και η προσωπική υπεραξία του Τσίπρα; Ένα ποσοστό-μπόνους που του δανείστηκε για να μην είναι ολοκληρωτική η επέλαση του Κυριάκου Μητσοτάκη και ένα κεφάλαιο επανεκκίνησης. Μία αφετηρία για αλλαγή, επανίδρυση, ισχυρή αντιπολίτευση και σταδιακή επιστροφή στην εξουσία με νέο πρόσωπο.

Εάν η προσέγγιση είναι σχετικά ακριβής, τότε πολλά είχαν κριθεί ήδη από το 2019 και την χειμερία νάρκη που ακολούθησε. Τότε, δηλαδή, που ο Τσίπρας δεν έκανε την επανίδρυση και βυθίστηκε στις ισορροπίες εντός κόμματος. Ίσως, δε, κρύβει ένα ακόμα σοβαρό σφάλμα της ανάγνωσης ΣΥΡΙΖΑ. Διότι όλα τα κορυφαία στελέχη του και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριζαν μέχρι πρόσφατα πως “με αυτή την καταστροφική θητεία Μητσοτάκη δεν υπάρχει λόγος να χαθεί ακόμα και μία ψήφος από το 31,5% του ’19“. Η διάψευση επιβάλλει, έστω και τώρα, μία ριζική αναθεώρηση. Υπαρξιακή.