Αλλά υπάρχει αλήθεια σε αυτές τις ισχυρισμούς; Δυστυχώς, όχι, λέει ο Δρ. Ryan Marino, ιατρός τοξικολογίας και γιατρός έκτακτης ανάγκης στο University Hospitals Cleveland Medical Center. «Θα ήθελα να υπήρχε κάποιο μαγικό ποτό που να το πιει κανείς, αλλά δεν υπάρχει».

• Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να αποφύγετε το μεθύσι είναι να απέχετε από το ποτό, λέει. Και μόλις έχετε μεθύσι, το μόνο πράγμα που θα σας βοηθήσει να το ξεπεράσετε είναι ο χρόνος.

Εάν σκοπεύετε να πιείτε αλκοόλ και θέλετε να μειώσετε τα πιθανά συμπτώματα, ακολουθήστε την αρχή της μετριοπάθειας, λέει. Αυτό σημαίνει να περιορίσετε την κατανάλωση αλκοόλ σε ένα ποτό την ημέρα ή λιγότερο για τις γυναίκες και δύο ποτά την ημέρα ή λιγότερο για τους άνδρες, σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών.

Οι ειδικοί εξηγούν τη επιστήμη πίσω από έξι κοινούς μύθους για το μεθύσι — και εξηγούν πώς το αλκοόλ επηρεάζει το σώμα μας.

Μύθος: Όλα τα μεθύσια είναι τα ίδια

Τα συμπτώματα και η σοβαρότητα του μεθυσιού σας — όπως και η αντοχή σας στο αλκοόλ — εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες, λέει ο Marino. Αυτό περιλαμβάνει την ηλικία, το βάρος, το φύλο, την εθνικότητα, το οικογενειακό ιστορικό, την κατάσταση της διατροφής, το αν καπνίζετε, τη διάθεση, τις υγειονομικές καταστάσεις ή αν παίρνετε φάρμακα.

«Το μεθύσι σας θα είναι διαφορετικό από όλους τους άλλους γύρω σας», λέει. Για παράδειγμα, ενώ κάποιος μπορεί να έχει πονοκεφάλους και ναυτία μετά από μόνο ένα ποτό, κάποιος άλλος μπορεί να πιει ουίσκι όλη τη νύχτα και να ξυπνήσει κουρασμένος αλλά χωρίς άλλα συμπτώματα.

Μάλιστα, μερικοί άνθρωποι δεν έχουν καν συμπτώματα. Σύμφωνα με μια μελέτη, περίπου το 25% των ανθρώπων που πίνουν μέχρι μέθη δεν έχουν καθόλου μεθύσι.

Η διάρκεια του μεθυσιού μπορεί επίσης να διαφέρει. Μπορεί να διαρκέσει 24 ώρες ή και περισσότερο, ανάλογα με την ποσότητα που καταναλώσατε, σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο για την Κατάχρηση Αλκοόλ και Αλκοολισμό.

Μύθος: Μπορείς να αποφύγεις το μεθύσι πίνοντας νερό ή χρησιμοποιώντας συμπληρώματα ενυδάτωσης

Το αλκοόλ αυξάνει την παραγωγή ούρων, οπότε είναι αλήθεια ότι η αφυδάτωση μπορεί συχνά να συμβάλλει στον “πόνο” του μεθυσιού.

Αλλά αυτό είναι μόνο ένα από τα συμπτώματα της υπερβολικής κατανάλωσης, λέει ο Marino. Η κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να προκαλέσει φλεγμονές, γαστρεντερικούς ερεθισμούς, διαταραγμένο ύπνο και χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Επίσης, σας εκθέτει σε ακεταλδεΰδη, ένα τοξικό παραπροϊόν που παράγεται όταν το σώμα μεταβολίζει το αλκοόλ, το οποίο μπορεί να βλάψει τα κύτταρα και τους ιστούς σας.

Μην περιμένετε να κάνουν θαύματα προϊόντα όπως τα αθλητικά ποτά, τα εμπλουτισμένα με βιταμίνες αυτοκόλλητα ή τα πακέτα ενυδάτωσης πριν ή μετά από μια βραδιά έξω, λέει ο Marino. Ενώ μπορεί να σας κρατήσουν ενυδατωμένους, πιθανότατα δεν θα αντιμετωπίσουν άλλα συμπτώματα του μεθυσιού.

Ωστόσο, το να πίνετε νερό ή άλλα ενυδατικά ροφήματα κατά τη διάρκεια μιας εξόδου είναι ακόμα καλή ιδέα, λέει. Μπορεί να σας βοηθήσει να ακολουθήσετε την αρχή της μετριοπάθειας και να σας υπενθυμίσει να διαχωρίζετε τα ποτά σας.

Μύθος: Το “μαλλί του σκύλου” μπορεί να σταματήσει το μεθύσι αμέσως

Ορισμένοι πιστεύουν ότι το «μαλλί του σκύλου», ένα αλκοολούχο ποτό που καταναλώνεται το πρωί μετά από μια βραδιά βαριάς κατανάλωσης, μπορεί να βοηθήσει να ξεπεράσουν το μεθύσι.

Μπορεί να προσφέρει προσωρινή ανακούφιση αυξάνοντας τα επίπεδα αλκοόλ και καλύπτοντας συμπτώματα όπως τα τρεμουλιασματα ή το άγχος, λέει ο Marino. «Αλλά το μεθύσι σας θα απωθηθεί απλώς για αργότερα».

Το μεθύσι μπορεί να είναι μια ήπια μορφή απόσυρσης από το αλκοόλ, σύμφωνα με το NIAAA. Τα συμπτώματα του μεθυσιού φτάνουν στην κορύφωσή τους — και πιθανότατα είναι τα χειρότερα — όταν η συγκέντρωση αλκοόλ στο αίμα επιστρέφει στο μηδέν.

Τελικά, εκείνη η Bloody Mary που ήπιατε στο brunch θα φύγει από το σώμα σας και θα πρέπει να αντιμετωπίσετε τις συνέπειες. Δεν βοηθάτε τον εαυτό σας με το να συνεχίζετε, λέει ο Marino.

Μύθος: Μπύρα πριν το ποτό, ποτέ πιο άρρωστος. Ποτό πριν την μπύρα, όλα καλά

Ορισμένοι ορκίζονται σε αυτή τη ρήση. Αλλά γενικά, δεν είναι η σειρά του αλκοόλ που καθορίζει τη σοβαρότητα του μεθυσιού, λέει ο Marino. Είναι το πόσο καταναλώνετε.

Είναι πιο πιθανό να καταναλώσετε περισσότερο αλκοόλ σε μικρότερο χρονικό διάστημα αν ξεκινήσετε τη νύχτα σας με δυνατό αλκοόλ, λέει. Σας μεθάει πιο γρήγορα — και μπορεί να νιώσετε την ανάγκη να πιείτε περισσότερο από ότι αν πίνατε αργά μια μπύρα.

Ορισμένα είδη αλκοόλ μπορεί να κάνουν το μεθύσι πιο δυσάρεστο. Σύμφωνα με έρευνες, τα σκοτεινά ποτά όπως το μπέρμπον και το μπράντυ περιέχουν υψηλότερα επίπεδα συγγενών, των χημικών ουσιών που παράγονται κατά τη διαδικασία ζύμωσης και που δίνουν στο αλκοόλ τη χαρακτηριστική του γεύση, μυρωδιά και χρώμα. Γενικά, όσο περισσότερους συγγενείς περιέχει ένα ποτό, τόσο πιο άσχημο θα είναι το μεθύσι.

Μύθος: Η λήψη παυσίπονων πριν τον ύπνο μπορεί να σε βοηθήσει να προλάβεις τα συμπτώματα του μεθυσιού

Ενώ είναι συνηθισμένη πρακτική να παίρνει κανείς παυσίπονα χωρίς συνταγή για να μειώσει τον πονοκέφαλο το πρωί, ο Marino λέει ότι μπορεί να προκαλέσει περισσότερο κακό παρά καλό.

Η κατανάλωση ακόμη και μόνο ενός αλκοολούχου ποτού την ημέρα μαζί με μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, όπως το Advil, το Aleve ή η ασπιρίνη, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο γαστρεντερικής αιμορραγίας κατά 37%, σύμφωνα με το NIAAA.

Όταν συνδυάζετε το αλκοόλ με φάρμακα που περιέχουν παρακεταμόλη, όπως το Tylenol, κινδυνεύετε από ηπατική βλάβη, σύμφωνα με το NIAAA. Η υπερβολική κατανάλωση ενός ή και των δύο αυτών ουσιών μπορεί να είναι τοξική για το συκώτι. Για αυτό το λόγο, ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) αποτρέπει το ποτό όταν παίρνετε οποιοδήποτε φάρμακο που περιέχει παρακεταμόλη.

Εάν παίρνετε οποιοδήποτε φάρμακο, προχωρήστε με προσοχή, λέει ο Marino. «Ακόμα κι αν το φάρμακό σας δεν έχει ετικέτα που να λέει ‘Μην το παίρνετε με αλκοόλ’, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να σας επηρεάσει».

Μύθος: Τα συμπτώματα του μεθυσιού είναι μόνο σωματικά

Μπορεί επίσης να επηρεάσει την ψυχική υγεία σας. Η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να σας κάνει να νιώσετε καταβεβλημένοι, εκνευρισμένοι ή ανήσυχοι. Και υπάρχει ένας όρος για αυτό που έχει γίνει viral στα social media: «hangxiety» (μεθύσι και άγχος).

Ενώ το αλκοόλ μπορεί αρχικά να έχει ηρεμιστική επίδραση, το σώμα σας μπορεί να αντιδράσει καθώς το αλκοόλ φεύγει από το σύστημα σας, προκαλώντας αύξηση της αδρεναλίνης, ταχυκαρδία ή συναισθήματα ανησυχίας ή άγχη, λέει η Δρ. Nzinga Harrison, γιατρός με εξειδίκευση στην ψυχιατρική και ιατρική εξαρτήσεων.

Είναι ένα δύσκολο σύμπτωμα να εντοπίσετε. Μπορείτε να βιώσετε hangxiety ακόμη και μετά από μόνο ένα ποτό, λέει η Harrison. Και «μπορεί να εμφανιστεί πριν από τα σωματικά συμπτώματα ή χωρίς κανένα σωματικό σύμπτωμα».

Για να καταπολεμήσετε το hangxiety, η Harrison προτείνει δραστηριότητες που θα μειώσουν τα επίπεδα αδρεναλίνης, όπως η ενσυνειδητότητα και ο διαλογισμός, και που θα αυξήσουν τη ντοπαμίνη — όπως το να περνάτε χρόνο με φίλους και να απολαμβάνετε τον ήλιο.

Και ενώ ο μόνος τρόπος για να αποτρέψετε πλήρως το hangxiety και το μεθύσι είναι να απέχετε από το αλκοόλ, λέει ότι είναι χρήσιμο να μπείτε σε κοινωνικές καταστάσεις με την καλύτερη δυνατή ψυχική διάθεση. Πριν πάτε σε μια γιορτή, πιείτε νερό, φάτε καλά και βεβαιωθείτε ότι είστε surrounded από ανθρώπους που σας κάνουν να νιώθετε θετικοί και συνδεδεμένοι.

«Όλα αυτά, βιολογικά και ψυχολογικά, δεν θα αποτρέψουν εντελώς το hangxiety, αλλά θα μειώσουν τη σοβαρότητά του», λέει η Harrison.

Ένα γρήγορο σημείωμα: Εάν το αλκοόλ προκαλεί άγχη ή βλάβες, ζητήστε ιατρική συμβουλή. Υπάρχουν διάφορες θεραπείες, όπως η συμβουλευτική, τα φάρμακα και οι ομάδες υποστήριξης, για να βοηθήσουν όσους θέλουν να διακόψουν αυτήν την εξάρτηση. Αυτό περιλαμβάνει τα Ανώνυμα Αλκοολικά, που έχουν βοηθήσει αμέτρητους ανθρώπους. Ο οδηγός του NIAAA μπορεί να σας βοηθήσει να βρείτε το κατάλληλο πρόγραμμα για εσάς.

Κατέληξα να πάρω μια μέρα άδεια από τη δουλειά για να το ψάξω. Αυτό δείχνει πόσο αποφασισμένος ήμουν για να το βρω. Αλλά η αναζήτησή μου ένιωθα ότι ήταν εντελώς τυχαία. Σκεφτόμουν ότι δεν είχα τις δεξιότητες για να το ψάξω στρατηγικά. Αυτή η εμπειρία με έκανε να αναρωτηθώ: Υπάρχει ένας πιο μεθοδολογικός τρόπος για να το κάνουμε αυτό;

Για να το ανακαλύψω, ρώτησα ερευνητές οπτικής αναζήτησης, έναν ενθουσιώδη του ανιχνευτή μετάλλων και έναν ντετέκτιβ για την επιστήμη και την τέχνη της αναζήτησης χαμένων αντικειμένων.

Ακολουθούν έξι χρήσιμες τεχνικές για να βρείτε αντικείμενα που χάνονται, είτε πρόκειται για κάτι συναισθηματικό, όπως μια δαχτυλίδι αποφοίτησης, είτε για κάτι πολύτιμο, όπως ένας φάκελος γεμάτος μετρητά. Ελπίζω να σας βοηθήσουν να βρείτε ό,τι ψάχνετε.

Ειδικές στρατηγικές για να βρείτε χαμένα αντικείμενα

Τεχνική 1: Εντοπίστε τι κάνει το χαμένο αντικείμενο να ξεχωρίζει από το περιβάλλον του.

Μπορεί να είναι το μέγεθος, το χρώμα, η υφή ή το σχήμα του. Στη συνέχεια, ψάξτε βάσει αυτού του μοναδικού χαρακτηριστικού. Αυτό θα κάνει τη διαδικασία πιο γρήγορη και αποδοτική, λέει η Arryn Robbins, γνωστική ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Richmond, που ειδικεύεται στην οπτική αναζήτηση. Αντί να κοιτάξετε τα πάντα σε έναν χώρο, αυτή η προσέγγιση σας βοηθά να εστιάσετε την προσοχή σας μόνο σε αντικείμενα με αυτό το χαρακτηριστικό.

Η Robbins χρησιμοποίησε αυτήν την τακτική πρόσφατα όταν έχασε το πίσω μέρος ενός ροζ χρυσού σκουλαρικιού σε ένα χαλί με παρόμοιο χρώμα. Έτσι, άλλαξε τη στρατηγική της και επικεντρώθηκε σε οτιδήποτε λαμπερό και ανακλαστικό. «Μόλις το σκέφτηκα, σχεδόν αμέσως το είδα», λέει.

Τεχνική 2: Σκεφτείτε πιθανά σενάρια για το πώς και γιατί το αντικείμενο σας χάθηκε αρχικά και που μπορεί να είναι.

Έτσι βοηθάει ο Demian Garcia, ενθουσιώδης του ανιχνευτή μετάλλων στην περιοχή του βόρειου Καλιφόρνια, τους πελάτες του να βρουν τα χαμένα τους κοσμήματα σε δύσκολα μέρη, όπως πάρκα, παραλίες και δρόμους.

Πριν καν ενεργοποιήσει τον ανιχνευτή μετάλλων, ξεκινά την αναζήτηση του κάνοντας στους πελάτες του βασικές ερωτήσεις. «Έχετε κάποιο μέρος που το τοποθετείτε κανονικά; Πού το χάσατε προηγουμένως;», λέει.

Αν χάσετε το δαχτυλίδι αποφοίτησης, για παράδειγμα, κοιτάξτε εκεί που το τοποθετείτε συνήθως: το κομοδίνο, το κουτί κοσμημάτων, τον πάγκο του μπάνιου. Αν το έχετε χάσει στο αυτοκίνητο στο παρελθόν – επειδή παίζετε μαζί του ενώ οδηγείτε – ελέγξτε και εκεί.

Στη συνέχεια, σκεφτείτε καταστάσεις που μπορεί να σας ώθησαν να χάσετε το αντικείμενο σας στην αρχή. Ο Garcia σκέφτεται τους συνηθισμένους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι χάνουν δαχτυλίδια από τα χέρια τους. «Έχετε πετάξει κάτι εκείνη τη μέρα; Ασχοληθήκατε με κρύο νερό; Βάλατε κρέμα κάπου;» Αυτές οι ερωτήσεις μπορεί να βοηθήσουν να καταστρώσετε μια πιο στοχευμένη στρατηγική για το πού να ψάξετε.

Τεχνική 3: Αναδημιουργήστε την κίνηση του αντικειμένου στην περιοχή όπου το θυμάστε ότι το χάσατε.

Η συμπεριφορά του πως το αντικείμενο πέφτει, προσγειώνεται ή κινείται, καθώς αναπαράγετε την σκηνή, μπορεί να παρέχει ενδείξεις για το που μπορεί να βρίσκεται το αντικείμενο. Ο Garcia χρησιμοποιεί αυτή την τακτική όταν οι πελάτες του χάνουν ένα δαχτυλίδι επειδή το πέταξαν από το παράθυρο ή σε όλο το δωμάτιο – συνήθως κατά τη διάρκεια μιας διαφωνίας.

Ο Garcia θυμάται όταν βοήθησε μια γυναίκα που πέταξε το δαχτυλίδι του γάμου της από το παράθυρο του συνοδηγού. «Συνεχώς έλεγε, “Το πέταξα ακριβώς εκεί”», λέει. Αναρωτήθηκε: Ήταν πραγματικά «ακριβώς εκεί»; Για να δοκιμάσει τη θεωρία, πήρε ένα φθηνό δαχτυλίδι, το έδεσε με μια μακριά κόκκινη κορδέλα και ζήτησε από τη γυναίκα να το πετάξει από το παράθυρο όπως είχε κάνει με το δαχτυλίδι του γάμου της. «Το πέταξε τρεις φορές και ποτέ δεν πήγε κατευθείαν έξω από το παράθυρο. Πήγε πίσω από το αυτοκίνητο», λέει. Χάρη σε αυτή τη τεχνική, κατάφερε να βρει το δαχτυλίδι της γυναίκας.

Τεχνική 4: Σπάστε τη ρουτίνα αναζήτησης σας αλλάζοντας την προοπτική σας.

Οι επαγγελματίες ανιχνευτές, όπως οι διασώστες σε αναζητήσεις, δεν κοιτάζουν μόνο το έδαφος όταν ψάχνουν για αγνοούμενα άτομα στη φύση, λέει ο Michael Hout, γνωστικός ψυχολόγος και διευθυντής του εργαστηρίου οπτικών επιστημών και μνήμης στο Πανεπιστήμιο Πολιτείας του Νέου Μεξικό.

Σαρώνουν το περιβάλλον τους σε 360 μοίρες. Αυτό σημαίνει «να κοιτάτε κάτω, πάνω, αριστερά και δεξιά, να σκύβετε για να αλλάξετε την προοπτική σας, να γυρίζετε για να δείτε πράγματα που δεν ήταν ορατά όταν πλησιάσατε για πρώτη φορά», λέει ο Hout.

Μπορεί να εκπλαγείτε από ό,τι βρείτε. «Ένα αδιάβροχο που κάποιος πέταξε όταν ζεστάθηκε, για παράδειγμα, μπορεί να το πήρε ο άνεμος και να το πήγε σε έναν θάμνο ή ένα δέντρο», λέει.

Τεχνική 5: Κοιτάξτε σε περίεργες και απρόβλεπτες περιοχές.

Αν δεν μπορείτε να βρείτε τα κλειδιά σας στους συνήθεις χώρους που τα αφήνετε – την τσάντα σας, την τσέπη σας, το τραπέζι της εισόδου – «αναγκάστε τον εαυτό σας να ψάξετε σε περιοχές με χαμηλή πιθανότητα», λέει ο Hout. «Μερικές φορές οι άνθρωποι βάζουν τα κλειδιά τους σε περίεργα μέρη. Ίσως τα έριξαν κάπου. Ή κάποιος τα μετέφερε».

Τεχνική 6: Διαχωρίστε το χώρο σας σε τμήματα και ψάξτε κάθε τμήμα προσεκτικά.

Η αναζήτηση σε γραμμές, όπως λέγεται, είναι μια μορφή συστηματικής αναζήτησης, λέει η Robbins. Χρησιμοποιείται μερικές φορές σε έρευνες και διασώσεις ως τελευταία λύση για να βρουν αγνοούμενα άτομα. Αλλά μπορεί επίσης να είναι χρήσιμο εργαλείο όταν ψάχνετε για κάτι σε έναν ακατάστατο χώρο, όπου τα χαρακτηριστικά του χαμένου αντικειμένου μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστούν.

«Θα είναι αργή και λιγότερο αποδοτική, αλλά θα εξασφαλίσει ότι θα βρείτε αυτό που ψάχνετε», λέει η Robbins. «Φανταστείτε το περιβάλλον αναζήτησης ως ένα πλέγμα. Καλύψτε κάθε τετράγωνο του πλέγματος, ίσως από πάνω προς τα κάτω, αριστερά προς τα δεξιά».

Η ιδέα είναι να δημιουργήσετε μια στρατηγική αναζήτησης χωρίς να χρειάζεται να θυμάστε κάθε σημείο που έχετε ήδη ελέγξει, λέει. Δεν χρειάζεται να μετρήσετε το πλέγμα. Απλώς φανταστείτε να διαχωρίσετε το περιβάλλον αναζήτησης σε μικρότερες μονάδες – τμήματα ενός δωματίου, κομμάτια επίπλων – και μετά να ψάξετε αυτά τα τμήματα με μια σειρά που έχει νόημα για εσάς. Αν χρειαστεί, χρησιμοποιήστε αυτοκόλλητα σημειώματα για να σημαδέψετε που έχετε ήδη κοιτάξει.

Πώς βρήκα τελικά το χαμένο μου διαβατήριο

Ήμουν ώρες σε αναζήτηση και το μυαλό μου ήταν εξαντλημένο. Κάθισα στο κρεβάτι και κοίταξα γύρω. Και τότε είχε μια στιγμή καθαρότητας. Το διαβατήριο πρέπει να είναι κοντά στο κρεβάτι. Εκεί το είχα δει τελευταία φορά.

Έτσι, έσπρωξα το στρώμα από το κρεβάτι. Και που το βρήκα; Σφιγμένο μεταξύ του τοίχου του κρεβατιού και της πλευράς του στρώματος!

Ενώ δεν είχα καμία από τις στρατηγικές που σας δίνω τώρα για να ψάξω το διαβατήριό μου, αυτό που είχα ήταν επιμονή. Αυτό θα χρειαστείτε αν θέλετε να επιτύχετε στην αναζήτηση του χαμένου αντικειμένου σας.

Ρώτησα τον Darryl Ellis, επικεφαλής της A-1 Detective Agency στην Ιλινόις, τι χρειάζεται για να είσαι καλός ντετέκτιβ. Είναι ιδιωτικός ερευνητής από το 1996.

«Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω μια λέξη, θα έλεγα επιμονή», λέει. Αν χάσετε κάτι που πραγματικά σας νοιάζει, συνεχίστε. Μην τα παρατήσετε.

Φωτογραφία εξωφύλλου: Η εύρεση αντικειμένων που λείπουν είναι τέχνη και επιστήμη. Την επόμενη φορά που θα τοποθετήσετε λάθος το κλειδί του σπιτιού σας, δοκιμάστε αυτές τις στρατηγικές για να το κυνηγήσετε. Allie Sullberg/for NPR.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ

Σοφία Πρώιου

Τι είναι όμως στην ουσία της η woke κουλτούρα; Σπάει τα παλαιά στερεότυπα ή απλώς τα αντικαθιστά με νέα, εξίσου «ρατσιστικά»;

Η απαρχή του όρου

Μαζί με την «πολιτική ορθότητα», δημιουργεί ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον ή τουλάχιστον εντελώς διαφορετικό από αυτό που ήξεραν οι άνω των 35 – 40 ετών, στους χώρους εργασίας, αλλά και στην καθημερινότητα.

Μπορεί ο όρος να έχει κυριαρχήσει στη δημόσια σφαίρα αλλά η ιστορία του είναι μακρά και οι ρίζες του βρίσκονται στο κίνημα κατά των φυλετικών διακρίσεων στην Αμερική. Η πρώτη φορά που αναφέρθηκε στον Τύπο ήταν το 1962, σε ένα άρθρο του συγγραφέα Ουίλιαμ Μέλβιν Κέλι, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό των New York Times, αλλά φαίνεται να χρησιμοποιούνταν και νωρίτερα από μέλη του κινήματος. Το 1938, ο Αφροαμερικανός τραγουδιστής Λιντ Μπέλι είχε χρησιμοποιήσει τη φράση «stay woke» σε ένα τραγούδι που μιλούσε για μαύρους εφήβους που είχαν κατηγορηθεί ψευδώς για τον βιασμό δύο λευκών γυναικών στην Αλαμπάμα το 1931.

Σημείο καμπής ήταν η δεκαετία του 90, όταν οι φιλελεύθερες ελίτ, αρχικά στις ΗΠΑ και στη συνέχεια στην Ευρώπη, μαζί με ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς, υιοθέτησαν την ατζέντα των έμφυλων, φυλετικών και μειονοτικών δικαιωμάτων. Φιλελευθερισμός και Aριστερά ερχόντουσαν την εποχή εκείνη αντιμέτωποι με το αξιακό κενό που προκάλεσε η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Ο φιλελευθερισμός στερήθηκε τον αντίπαλό του, τον κομμουνισμό ως εχθρό της ελευθερίας, και η Αριστερά μπορούσε με μεγαλύτερη δυσκολία πλέον να αναφέρεται στο ιδανικό της ισότητας. Οι δύο πολιτικοί χώροι συνέκλιναν στην υπεράσπιση των έμφυλων και μειονοτικών δικαιωμάτων, στην οποία είδαν έναν τρόπο ανανέωσης της ηθικής και ιδεολογικής τους ταυτότητας.

Ωστόσο, ο όρος αναβίωσε το 2014, με ένα νέο «κύμα» υποστηρικτών να εμφανίζεται κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στο Φέργκιουσον των ΗΠΑ και διαδόθηκε από τους ακτιβιστές της οργάνωσης Black Lives Matter (BLM). Στόχος της, να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη για τη συμπεριφορά των αστυνομικών δυνάμεων απέναντι στους Αφροαμερικανούς με τον πρώτο δίαυλο ανάπτυξης να είναι το Twitter, ενώ «αγκαλιάστηκε» με ιδιαίτερη θέρμη τόσο από τη γενιά των millennials όσο και από τη Generation Z.

Στην Ελλάδα, ο όρος εμφανίζεται τις περισσότερες φορές επίσης ως αντικείμενο σφοδρής δεξιόστροφης κριτικής και λιγότερο ως κοινωνικοπολιτικό επιδιωκόμενο, συγκεφαλαιώνει δηλαδή μια κριτική στάση έναντι της πολυπολιτισμικότητας, επινοώντας έναν ολοποιημένο «εχθρό», ο οποίος ωστόσο δεν εμφανίζεται συγκροτημένος παρά σποραδικά.

Τα «θύματα», οι φανατικοί υποστηρικτές και οι ορκισμένοι πολέμιοι

«Έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητό ότι το φαινόμενο, έτσι όπως περιγράφεται και αναλύεται σε άλλες χώρες, δεν αφορά άμεσα την ελληνική κοινωνία», λέει στην «Κ» ο Βασίλης Βαμβακάς, καθηγητής Κοινωνιολογίας της Επικοινωνίας στο ΑΠΘ. «Το βιώνουμε εξ αντανακλάσεως», συμπληρώνει, «μέσω παγκοσμιοποίησης όλα αυτά τα βιώνουμε σαν να είναι δικά μας, χωρίς αυτό να ισχύει απολύτως».

Η καλοκαιρινή διαμάχη για τον σεξισμό του Μ. Καραγάτση ήταν αποτέλεσμα της woke κουλτούρας, υπογραμμίζει, αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση έγινε απλά ένας δημόσιος διάλογος πάνω στο ζήτημα.

Από την άλλη, σε πανεπιστήμια παγκοσμίως, απαιτούν την κατάργηση της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας του Πλάτωνα αλλά και του Σαίξπηρ, διότι «προωθούν τον ρατσισμό, τη λευκή υπεροχή και την πατριαρχία».

Στις ΗΠΑ πανεπιστήμια καλούνται να διαγράψουν τον Πλάτωνα από τη διδακτέα ύλη τους αλλά ακόμη και σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης ή καλύτερα οι δάσκαλοί τους βρίσκονται αντιμέτωποι με επιθετικές συμπεριφορές γιατί διάβασαν στην τάξη την… «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων».

Η Βάσω Κιντή, ομότιμη καθηγήτρια Φιλοσοφίας της Επιστήμης και Αναλυτικής Φιλοσοφίας στο ΕΚΠΑ, και πρόεδρος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών δήλωσε στην «Κ» ότι «στα ελληνικά πανεπιστήμια υπάρχει μια ιδιότυπη λογοκρισία από δυνάμεις που υποτίθεται ότι αντιτίθενται σε τέτοιου είδους κινήσεις. Έχει επιβληθεί κάποιους είδους σκέψη που δεν επιτρέπει να ακούγονται διαφορετικές φωνές αλλά με πιο σιωπηρό τρόπο από ό,τι στις ΗΠΑ».

Οι υποστηρικτές

Από τους ένθερμους φίλους, ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά στις αφροαμερικανικές κοινότητες, για να υπογραμμίσει την ανάγκη για εγρήγορση απέναντι στον ρατσισμό και τις φυλετικές ανισότητες. Σήμερα, όμως, ο όρος έχει εξελιχθεί και χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα ευρύτερο σύνολο κοινωνικών και πολιτικών κινημάτων που αναφέρονται στη διεκδίκηση δικαιωμάτων για διάφορες κοινωνικές ομάδες, όπως οι γυναίκες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, οι άνθρωποι με αναπηρίες, καθώς και οι άνθρωποι που πλήττονται από την κλιματική κρίση και τις οικονομικές ανισότητες.

Η «woke κουλτούρα» στηρίζεται στην ιδέα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας, με σκοπό να αποκαταστήσει τις ανισότητες που υπάρχουν σε πολλούς τομείς της κοινωνίας, όπως στην εκπαίδευση, στην εργασία, στο δικαστικό σύστημα, στην πολιτική και στην καθημερινή ζωή.

Οι επικριτές

Η «woke κουλτούρα» έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις, τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Οι επικριτές της υποστηρίζουν ότι η προώθηση της «woke ατζέντας» μπορεί να οδηγήσει σε περιορισμούς της ελευθερίας του λόγου και σε υπερβολική ευαισθητοποίηση σε ζητήματα που θεωρούνται δευτερεύοντα ή υπερβολικά. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η «woke ατζέντα» μπορεί να δημιουργήσει διχασμούς στην κοινωνία, με την ένταση να επικεντρώνεται στις διαφορές, αντί να προωθεί την ενότητα.

Επιπλέον, οι επικριτές τονίζουν ότι η «woke ατζέντα» μπορεί να προκαλέσει υπερβολικές αντιδράσεις, όπως την τιμωρία των ανθρώπων που εκφράζουν απόψεις που δεν συμβαδίζουν με αυτήν. Αν και η πρόθεση πίσω από τη «woke κουλτούρα» είναι η εξάλειψη των αδικιών, η εκδοχή της που συχνά καταγγέλλεται είναι αυτή που επικεντρώνεται στην «πολιτική ορθότητα» και στην επιβολή απόψεων, όπως για παράδειγμα, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Ανάγκη για ταξική αφύπνιση ή ένας νέου τύπου «woke» καπιταλισμού;

Οι υποστηρικτές της «woke κουλτούρας» θεωρούν ότι οι προκλήσεις που ανακύπτουν από τις συστημικές ανισότητες απαιτούν αυτή τη συνειδητοποίηση και δράση. Οι άνθρωποι που υποστηρίζουν αυτή την κίνηση τονίζουν ότι οι κοινωνίες πρέπει να αναγνωρίσουν και να διορθώσουν τις αδικίες που υφίστανται οι μειονότητες, να αναπτύξουν πολιτικές που να ενισχύουν την ισότητα και να διασφαλίσουν την προστασία όλων των κοινωνικών ομάδων, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου ή σεξουαλικής ταυτότητας.

Η πρόταση των υποστηρικτών της «woke κουλτούρας» είναι να ενισχυθεί η εκπαίδευση και η συνειδητοποίηση γύρω από τα ζητήματα της ανισότητας και να προωθηθούν αλλαγές που θα διασφαλίζουν την προστασία των δικαιωμάτων. Μερικές από τις πρακτικές που προτείνονται είναι οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, η εφαρμογή νόμων για την προστασία των μειονοτήτων και η δημιουργία θεσμών που να ενισχύουν την κοινωνική δικαιοσύνη σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών και κυβερνήσεων.

Την ίδια στιγμή, υπάρχει και η εξ αριστερών κριτική, η οποία εστιάζει στη χρήση της woke κουλτούρας κυρίως από πολυεθνικές εταιρείες, αλλά και κυβερνήσεις, στο πλαίσιο ενός pink washing και μιας προσπάθειας διά της συζήτησης περί δικαιωμάτων να στραφεί το ενδιαφέρον προς τις μειονότητες ώστε να απο-στραφεί από τα «πραγματικά» μείζονα ταξικά ζητήματα. Σε αυτές τις αναλύσεις, η επιφανειακή εκδήλωση αλληλεγγύης επί της ουσίας λειτουργεί, αφενός, ως προπέτασμα για τη διαιώνιση της έμφυλης καταπίεσης και την ενίσχυση μιας -ακόμα και βίαιης- ετεροκανονικότητας και, αφετέρου, ως βαλβίδα εκτόνωσης της δυσθυμίας των μαζών για τους οικονομικούς όρους της ζωής τους.

Πολιτικά παιχνίδια σε ένα άλλο εκλογικό «ταμπλό»

Την έντονη αντίθεσή τους στην πολυσυζητημένη «woke κουλτούρα» έδειξαν ο Ντόναλντ Τραμπ και ο φανατικός υποστηρικτής του, Έλον Μασκ, με τον όρο να βρίσκεται ψηλά στη θεματολογία των εκλογών στις ΗΠΑ.

Παράλληλα, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που απέδωσαν τη σαρωτική νίκη του Τραμπ στις πρόσφατες εκλογές για την προεδρία των ΗΠΑ στη δυσαρέσκεια, ακόμα και αντίδραση του μέσου πολίτη στη woke ατζέντα.

Κατά τη διάρκεια της προεδρίας Μπάιντεν, η “woke” κουλτούρα, μια κίνηση που αρχικά στόχευε στην ευαισθητοποίηση για κοινωνικές αδικίες, πήρε έντονη δυναμική. Οι προθέσεις μπορεί να ήταν καλές, αλλά η εφαρμογή τους οδήγησε σε πολώσεις και διαιρέσεις. Πολιτικές και ρητορικές που υποστήριζαν την κοινωνική δικαιοσύνη συχνά κατέληγαν να κατηγορούν ή να στιγματίζουν μεγάλες ομάδες του πληθυσμού.

Στη χώρα μας, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο διακεκριμένος Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας Πασκάλ Μπρυκνέρ, στο debate που διοργάνωσε το iefimerida.gr στο Αμφιθέατρο Cotsen Hall, στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, αναφέρθηκαν, ύστερα από ερώτηση της Λαμπρινής Ρόρη που συντόνισε τη συζήτηση, στο θέμα της woke κουλτούρας.

«Η έννοια της τυραννίας της πλειοψηφίας προωθήθηκε από τον John Stuart Mill προκειμένου να διασφαλιστεί ότι στις δημοκρατίες υπάρχει ένα πλαίσιο προστασίας των δικαιωμάτων των μειοψηφιών. Τώρα βρισκόμαστε σε άλλο επίπεδο, έχουμε την τυραννία των μειοψηφιών, οι οποίες δεν επιτρέπουν σε οποιονδήποτε να αμφισβητήσει την άποψή τους. Εάν τολμήσεις να εκφράσεις αμφιβολίες για τη γνώμη τους σε “βαφτίζουν” φασίστα, υποστηρικτή της πατριαρχίας, ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς», σχολίασε μεταξύ άλλων ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενώ τόνισε ότι «aυτή η woke κουλτούρα δεν υπάρχει στην Ευρώπη. Είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Εάν επαφίεται σε εμένα, δεν θα ήθελα ποτέ να υπάρξει στην Ελλάδα. Δεν πρέπει να συγχέουμε την προστασία των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, που αποτελεί πυλώνα του φιλελευθερισμού, με την κατεύθυνση που έχει πάρει αυτό που ορίζουμε ως woke κουλτούρα στις ΗΠΑ, όπου ο διάλογος έχει γίνει τόσο διχαστικός ώστε να έχει πάψει να συνιστά διάλογο».

Από την πλευρά του, ο Πασκάλ Μπρυκνέρ τόνισε πως ο «wokisme» γεννάται στα πανεπιστήμια. «Υπάρχει το κίνημα “no platform”, όπου δεν έχεις δικαίωμα να ακουστείς. Η κόρη μου μου είπε “μην έρθεις στο πανεπιστήμιο για διάλεξη, γιατί είσαι αντιδραστικός”. Η σεξουαλική απελευθέρωση έχει καταστεί εφιάλτης, πρέπει να απαντήσεις σε συγκεκριμένες ερωτήσεις, ποια συμπεριφορά επιτρέπεται. Μπορείς να βρεθείς σε νομικές διαμάχες, ακόμη και στη Γαλλία σήμερα αν κοιτάς μια γυναίκα για πολύ, μπορεί να πάει στην αστυνομία και να πει ότι ένας άνδρας τη βιάζει με τα μάτια».

Παράλληλα, στην ομιλία του ο Αντώνης Σαμαράς ξάφνιασε αρκετούς με όσα είπε για τη λεγόμενη «woke culture». Παραθέτουμε ενδεικτικά αποσπάσματα: «Σήμερα υπάρχει και η λεγόμενη αποδόμηση. Το woke culture. Κι όχι μόνο στην Ευρώπη. Στη Δύση γενικότερα… Δηλαδή το γκρέμισμα όσων συνιστούν την κοινή κληρονομιά μας. Όπου τα ιερά πρόσωπα της Μάνας και του Πατέρα υποβιβάζονται σε απρόσωπους αριθμούς: Γονέας 1 και Γονέας 2. Αυτό δεν είναι Ευρώπη… Φτάσαμε σήμερα, την ώρα που τα προβλήματα γιγαντώνονται να πιθηκίζουμε ανοησίες για το πόσα είναι τα «φύλα»… Είναι λάθος για τη Δύση αυτός ο καταχρηστικός δικαιωματισμός που οδηγεί σε μια διχαστική και ακατανόητη νέα γλώσσα, πολιτικής ορθότητας…».

Αντί επιλόγου

Για ορισμένους, η woke κουλτούρα είναι μια αναγκαία κίνηση για την αλλαγή κοινωνικών δομών που αναπαράγουν την αδικία, ενώ για άλλους αποτελεί υπερβολική ή ακραία αντίδραση, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε αυστηρούς κανονισμούς ή ακόμα και σε λογοκρισία. Παρόλο που οι αξίες πίσω από την “woke” κουλτούρα είναι συνήθως επικεντρωμένες στη δικαιοσύνη και την ισότητα, η αντίληψή της έχει γίνει αντικείμενο έντονης συζήτησης, και η έννοια της “woke” έχει αναλυθεί με ποικίλους τρόπους, τόσο θετικά όσο και αρνητικά.

Με πληροφορίες από “Καθημερινή”

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ

Σοφία Πρώιου

Η πρώτη μας εστίαση είναι στις «Πόλεις Δημιουργημένες Διαφορετικά», εξερευνώντας διαφορετικούς τρόπους συμβίωσης. Φαντάσου τέσσερις διαφορετικούς τύπους πόλεων από το βιβλίο, οι οποίοι παρατίθενται παρακάτω….

Πόλη της Απληστίας

Τι θα γινόταν αν έπρεπε να ζήσεις σε μια πόλη, όπου οι πολίτες πρέπει να πληρώνουν όχι μόνο για τη στέγαση και την υγειονομική περίθαλψη, αλλά και για τον αέρα που αναπνέουν;

Το δυστοπικό μυθιστόρημα The Air Merchant εκτυλίσσεται σε μια μυστική υπόγεια πόλη-εργοστάσιο. Ο κύριος Μπέιλι, ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου, συμπυκνώνει τον αέρα από την ατμόσφαιρα και τον πουλάει στους συμπολίτες του για κέρδος. Τελικά, η ατμόσφαιρα της Γης αραιώνει, προκαλώντας μια καταστροφική έλλειψη αναπνεύσιμου αέρα. Καθώς η τιμή του αέρα αυξάνεται, όλο και λιγότεροι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν οικονομικά να συνεχίσουν να αναπνέουν.

Όταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να πληρώσουν για τον αέρα που αναπνέουν, η αστυνομία τους πετάει από την πόλη. Όλοι ζουν σε συνεχόμενο φόβο ασφυξίας, σκεπτόμενοι μόνο πώς να βρουν αρκετά χρήματα για να γλιτώσουν οι ίδιοι και οι αγαπημένοι τους από αυτήν την τρομερή μοίρα. Η εταιρεία τροφίμων Nestlé έχει επικριθεί συχνά για τη μη υπεύθυνη χρήση του νερού στην Ινδία, το Πακιστάν και άλλες αναπτυσσόμενες χώρες. Στο ντοκιμαντέρ We Feed the World (2005), ο πρώην πρόεδρος της Nestlé, Πίτερ Μπράμπεκ-Λέτμαθε, είπε:

«Είναι ζήτημα αν πρέπει να ιδιωτικοποιήσουμε την κανονική παροχή νερού για τον πληθυσμό. Και υπάρχουν δύο διαφορετικές απόψεις για το θέμα… Οι ΜΚΟ, που χτυπούν για να κηρύξουν το νερό ως δημόσιο δικαίωμα… Αυτό είναι μια ακραία λύση. Η άλλη άποψη λέει ότι το νερό είναι μια τροφή όπως κάθε άλλη, και όπως κάθε τροφή, πρέπει να έχει μια αγοραία αξία. Προσωπικά, πιστεύω ότι είναι καλύτερο να δώσουμε στην τροφή μια αξία, έτσι ώστε όλοι να γνωρίζουμε ότι έχει την τιμή της…»

Πόλη ως Οικογένεια

Φαντάσου μια πόλη χωρίς ξένους, όπου όλα είναι κοινά και όλοι φροντίζουν ο ένας τον άλλον. Δεν υπάρχουν καταστήματα, δεν υπάρχει χρήμα και καθόλου κίνδυνος.

Σκεφτόμαστε την οικογένεια ως μια ομάδα που ασκεί τον «βασικό κομμουνισμό»: από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του. Κάθε οικογένεια θεωρείται προστατευμένη από δεσμούς συγγένειας από τους σκληρούς νόμους του εξωτερικού κόσμου. Σε αντίθεση με τις επιχειρήσεις, σπάνια μια οικογένεια θα πετάξει έξω ένα άρρωστο παιδί ή έναν ηλικιωμένο γονιό επειδή δεν είναι πλέον «παραγωγικά περιουσιακά στοιχεία».

Σύμφωνα με το ρωμαϊκό δίκαιο, το οποίο εξακολουθεί να αποτελεί τη βάση του αξιακού συστήματος των δυτικών κοινωνιών, η οικογένεια ήταν όλοι εκείνοι που ζούσαν στο σπίτι ενός πατρός οικογένειας (paterfamilias), του οποίου η εξουσία πάνω τους αναγνωριζόταν ως απόλυτη. Υπό την προστασία του πατέρα της, μια γυναίκα μπορεί να γλίτωνε την κακοποίηση από τον σύζυγό της, αλλά τα παιδιά της, οι σκλάβοι και άλλοι εξαρτημένοι ήταν στην κυριότητα του και μπορούσε να τους κάνει ό,τι ήθελε.

Σύμφωνα με το πρώιμο ρωμαϊκό δίκαιο, ο πατέρας είχε απόλυτο δικαίωμα να μαστιγώσει, να βασανίσει ή να πουλήσει τα παιδιά του. Επίσης, μπορούσε να εκτελέσει τα παιδιά του, εφόσον τα έβρισκε ένοχα για κακουργήματα. Με τους σκλάβους του, δεν χρειαζόταν καν μια τέτοια δικαιολογία.

Η πατριαρχική οικογένεια είναι επίσης το πρότυπο για τον αυταρχισμό. Στην αρχαία Ρώμη, ο πατριάρχης είχε το δικαίωμα να μεταχειρίζεται τα μέλη της οικογένειάς του ως περιουσιακά στοιχεία και όχι ως ίσα ανθρώπινα όντα.

Ο φιλόσοφος του Διαφωτισμού Ζαν-Ζακ Ρουσό πίστευε ότι η ανθρωπότητα ζούσε αρχικά σε μικρές ομάδες κυνηγών-συλλεκτών, αποτελούμενες από κοντινούς φίλους και συγγενείς, μέχρι την εμφάνιση των μεγάλων πόλεων και της γεωργίας, και με αυτές τους πολέμους, την απληστία και την εκμετάλλευση.

Ωστόσο, η αρχαιολογία μας δείχνει πολυάριθμα παραδείγματα για το πώς άνθρωποι σε διάφορες εποχές και μέρη του κόσμου ζούσαν σε μεγάλες μητροπόλεις, διαχειριζόμενοι τις συλλογικές τους υποθέσεις με σχετικά ισότιμο τρόπο. Ταυτόχρονα, υπήρχαν πάντα μικρές κοινότητες όπου επικρατούσε ανισότητα καθεστώτος και μια προνομιούχα μειονότητα στην κορυφή επωφελούνταν εκμεταλλευόμενη τους υπόλοιπους.

Γνωρίζουμε από την προσωπική μας εμπειρία ότι σε σχεδόν κάθε οικογένεια υπάρχουν στοιχεία τόσο του αυταρχισμού όσο και του βασικού κομμουνισμού. Αυτή η αντίφαση δεν εξαφανίζεται ποτέ τελείως, αλλά διαφορετικοί πολιτισμοί την χειρίζονται διαφορετικά.

Πόλη των Δρομέων

Οι άνθρωποι που ζουν σε αυτήν την πόλη πιστεύουν ότι η πραγματική ζωή είναι η συνεχής ανταγωνιστικότητα.

Οι άνθρωποι σε μια πόλη των δρομέων βρίσκουν συναρπαστικό ή ακόμη και αναγκαίο να παρακολουθούν ποιος από αυτούς είναι πιο σημαντικός, πιο πλούσιος, εξυπνότερος, πιο όμορφος ή πιο άξιος. Υπάρχουν πολλές ιδέες για το πώς η πόλη απέκτησε συνήθειες σαν αυτές.

Ένας από τους σεβαστούς φιλοσόφους της πόλης, ο Τόμας Χομπς, πίστευε ότι η φυσική κατάσταση των ανθρώπων είναι να επιδιώκουν τη βίαιη κυριαρχία πάνω στους γείτονές τους, και ότι η κοινωνία χωρίς την εξουσία του κυρίαρχου θα εξελισσόταν γρήγορα σε μια μάχη όλων εναντίον όλων. Έτσι, ο συνεχής ανταγωνισμός μεταξύ των ανθρώπων θεωρείται ένα ευχάριστο παιχνίδι σε σύγκριση με τον πραγματικό πόλεμο, που πάντα παραμονεύει γύρω από τη γωνία.

Φυσικά, σε πόλεις σαν αυτή, πρέπει να υπάρχουν κάποιοι που είναι φτωχοί, άσχημοι και δυστυχισμένοι. Όπως και σε κάποια παιδικά παιχνίδια, υπάρχουν νικητές και ηττημένοι.

Οι άνθρωποι που ζουν στην πόλη των δρομέων ενσταλάζουν θαυμασμό για τη νίκη στα παιδιά τους και φιλοδοξία να ξεπεράσουν τους συνομηλίκους τους σε όλους τους τομείς. Τα παιδιά στην πόλη των δρομέων δεν έχουν καμία επιθυμία να μάθουν μαζί, να μοιραστούν ή να βοηθήσουν αμοιβαία. Το να βοηθήσει κάποιος άλλον να περάσει μια εξέταση θεωρείται «κλοπή» και τιμωρείται αυστηρά. Όλη τους τη ζωή, οι ενήλικες ασχολούνται με συνεχόμενο ανταγωνισμό για την ομορφιά, τις ικανότητες και τον πλούτο.

Οι δρομείς πιστεύουν ότι οι άνθρωποι που ζουν διαφορετικά από αυτούς και αρνούνται να παίξουν τα παιχνίδια τους απλά επιλέγουν να είναι χαμένοι. Κατά τη διάρκεια των ταραχών του 1968 στις δυτικές χώρες, κάποιοι απογοητευμένοι νέοι εγκατέλειψαν τις μεγάλες πόλεις για τις «ήσυχες» επαρχίες, όπου δημιούργησαν αυτόνομες εγκαταστάσεις, πολλές από τις οποίες εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι σήμερα.

Υπόγεια Πόλη

Η ζωή σε μια υπόγεια πόλη θα μπορούσε να είναι ασφαλής και βολική. Χωρίς τον καιρό, δεν υπάρχει κίνδυνος καταιγίδων. Και χωρίς δέντρα, δεν υπάρχουν πυρκαγιές στα δάση.

Οι υπόγειες πόλεις υπάρχουν σχεδόν από πάντα. Η πόλη του Δερινκούγιου στην τουρκική επαρχία της Καππαδοκίας, για παράδειγμα, χτίστηκε μεταξύ 2000 και 1000 π.Χ. Το τοπίο από ηφαιστειακή τόφφα—μια μοναδική μαλακή πέτρα—μπορούσε να ανοιχτεί χωρίς να απαιτούνται πολύπλοκα εργαλεία, δημιουργώντας χώρο για να στεγάσει 20.000 ανθρώπους. Η υπόγεια πόλη είχε στάβλους, μαντριά, εκκλησίες, σχολεία, καντίνες, φούρνους, αποθήκες, κάβες κρασιού και εργαστήρια. Το περίπλοκο σύστημα σηράγγων που τα συνδέει σήμαινε ότι οι εισβολείς δεν θα ήξεραν πώς να περιηγηθούν και θα χάνονταν γρήγορα.

Σήραγγες υπάρχουν κάτω από πολλές πόλεις. Η Ρώμη είναι διάσημη για τις κατακόμβες της, και κάποτε οι υπόγειοι τάφοι ήταν συνηθισμένοι. Σήμερα, οι σήραγγες χρησιμοποιούνται κυρίως για υπόγειες σιδηροδρομικές γραμμές, όπως οι μετρό. Στο Πεκίνο, οι κάτοικοι έγιναν τόσο φοβισμένοι από τον πυρηνικό πόλεμο που έχτισαν μια ολόκληρη υπόγεια πόλη, με 30 χιλιόμετρα σηράγγων που συνδέουν υπόγεια σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία, καταστήματα, βιβλιοθήκες, θέατρα και εργοστάσια. Υπάρχει ακόμη και μια υπόγεια πίστα για πατινάζ!

Η Πόλη του Μεξικού δεν έχει προχωρήσει τόσο ώστε να χτίσει μια ολόκληρη υπόγεια πόλη, αλλά ο αρχιτέκτονας Εστεμπάν Σουάρες σχεδιάζει ένα υπόγειο κτίριο διαμερισμάτων. Και τι κτίριο θα είναι αυτό! Στην καρδιά της μεξικανικής πρωτεύουσας, η κορυφή του θα είναι μια πυραμίδα 65 ορόφων—δεν είναι τυχαίο που το αποκαλούν “earthscraper” (θεμελιώδης πύργος). Η γυάλινη περιοχή πάνω από την επιφάνεια θα χρησιμοποιείται για αναψυχή και εξωτερικές συναυλίες.

Υπόγεια, το κτίριο θα θερμαίνεται και θα τροφοδοτείται με γεωθερμική ενέργεια, κάνοντάς το ενεργειακά αυτόνομο. Δεν είναι εύκολο να χτίσει κανείς προς τα κάτω στη γη, αλλά το υπόγειο χτίσιμο δεν θα διαταράξει το ιστορικό τοπίο της πόλης. Επίσης, παρακάμπτει τους οικοδομικούς κανονισμούς της πόλης που περιορίζουν το ύψος των κτιρίων στους οκτώ ορόφους.

Η πόλη Μίρνυ, στην αρκτική Ρωσία, έχει στρέψει το βλέμμα της σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο διαμαντιών ως τοποθεσία για μια υπόγεια πόλη. Δεν υπάρχουν πλέον διαμάντια, αλλά η εγκατάλειψή του απειλεί τα γειτονικά χωριά με καταρρεύσεις και κατολισθήσεις. Ο αρχιτέκτονας της Μόσχας, Νικολάι Λιούτομσκι, πρότεινε μια λύση: να χτιστεί ένα ισχυρό σκυρόδετο σκελετό μέσα στο λατομείο για να ενισχυθούν τα τοιχώματά του, ενώ η κορυφή του θα καλυφθεί με έναν διαφανή θόλο, δημιουργώντας μια υπόγεια οικολογική πόλη κατάλληλη για 10.000 ανθρώπους.

Η πόλη βρίσκεται στη Δημοκρατία της Γιακουτίας, η οποία έχει σκληρό αρκτικό κλίμα, με θερμοκρασίες που φτάνουν έως και -60 βαθμούς Κελσίου τον χειμώνα. Ωστόσο, υπόγεια, η θερμοκρασία δεν πέφτει ποτέ κάτω από το μηδέν. Το λατομείο θα είναι έτσι κατάλληλο τόσο για ανθρώπους όσο και για φυτά. Οι αρχιτέκτονες της πόλης έχουν αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού χώρου σε κάθετους αγρούς. Αγροκτήματα για παραγωγή τροφής, τεχνικά εργαστήρια, εργοστάσια και ερευνητικά κέντρα θα βρίσκονται υπόγεια, ενώ πάνω από την επιφάνεια θα υπάρχουν κέντρα ψυχαγωγίας και σχολεία. Η μετακίνηση μεταξύ του υπόγειου και της επιφάνειας θα είναι γρήγορη και εύκολη.

Η ιδέα να πάει κανείς υπόγεια για να αποφύγει πιθανούς κινδύνους—μπορεί να φαίνεται καλή, αλλά υπάρχει μια παγίδα: αν δεν σου αρέσουν οι κανόνες της κοινότητάς σου, είναι δύσκολο να φύγεις. Πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να αφήσεις εύκολα μια κοινότητα, των κανόνων της οποίας δεν συμφωνείς πλέον, και να ενταχθείς σε μια άλλη;

Πηγή: counterpunch.org

Φοράνε τα καλά τους ρούχα για να μας υποδεχτούν, κάποιοι μας αγκαλιάζουν. Ο Χρήστος μας περιμένει με το μπλε τετράδιο για να μας διαβάσει ένα καινούργιο ποίημα. Ο Παναγιώτης φέρνει την κιθάρα του και μας παίζει μουσική, η κυρία Μαρία κάθε φορά με μια αγκαλιά ρωτάει για τα νέα μου.

Περιποίηση από κομμωτές σε άπορους

Είναι οι συνάνθρωποι μας, άστεγοι, ψυχικά ασθενείς, άποροι που δέχονται με περισσή αγάπη και ικανοποίηση τις υπηρεσίες που τους προσφέρει η κομμώτρια, εκπαιδευτικός Μαργαρίτα Οικονόμου και η ομάδα της από τη σχολή ανώτερης επαγγελματικής κατάρτισης (Σ.Α.Ε.Κ.) Μεταξουργείου. Γι’ αυτούς, η συγκεκριμένη περιποίηση είναι ένα πολύτιμο δώρο.

Για κάποιους ανθρώπους είναι ρουτίνα το κούρεμα, ενώ για αυτούς τους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση, είναι μια μέρα χαράς και ευχαρίστησης», επισημαίνει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η Μαργαρίτα Οικονόμου και σημειώνει πως, όταν ολοκληρώνει ένα κούρεμα, «μου λένε ευχαριστώ και λάμπουν τα πρόσωπα τους. Ήμουν άνθρωπος που δίσταζα να βοηθήσω και τώρα για μένα είναι τρόπος ζωής η προσφορά στον συνάνθρωπο».

Η Ιωάννα Μουτσελιάνο, 21ετών σπουδάστρια κομμωτικής, τονίζει πως μέσα από τις συγκεκριμένες δράσεις που υλοποιούνται σε συνεργασία και με άλλες ομάδες εθελοντών εδώ και έναν χρόνο, προσφέρει και τις δικές τις υπηρεσίες.

«Συγκεκριμένα για μένα είναι μια καθηλωτική εμπειρία, διότι είναι άνθρωποι σε πολύ δύσκολη κατάσταση που όμως παραμένουν χαρούμενοι, γεμάτοι ενέργεια και ζωντάνια. Με κάθε τρόπο, μας δείχνουν την ευγνωμοσύνη και μας μαθαίνουν πολλά πράγματα για τη ζωή. Συγκεκριμένα, είναι ένας κύριος σε δομή στο Mεταξουργείο, που κάθε φορά που μας βλέπει μας δείχνει τις φωτογραφίες από την κόρη του, πως έχει μεγαλώσει. Είναι για εμάς πολύ συγκινητική εμπειρία, μας βοηθάει να κατανοήσουμε ένα κομμάτι της ζωής, που δεν το γνωρίζουμε και δεν το βιώνουμε στην καθημερινότητα μας. Είναι ένα σημαντικό μάθημα ζωής, αλλά παράλληλα γεννά και μια ελπίδα πως υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά ασχολούνται με αυτούς που έχουν ανάγκη», διευκρινίζει η νεαρή γυναίκα.

Όπως εξηγεί η κ. Οικονόμου, όλα ξεκίνησαν από μια εσωτερική της ανάγκη και την πρόταση του διευθυντή της Σ.Α.Ε.Κ. Μεταξουργείου, του κ. Ρούσσου, το τμήμα κομμωτικής να ξεκινήσει κοινωνικές δράσεις, έτσι ώστε οι καταρτιζόμενοι να μάθουν τι σημαίνει κοινωνική ευθύνη. «Έτσι, ξεκίνησε ένα υπέροχο ταξίδι, ένα ταξίδι προσφοράς, ένα ταξίδι αγάπης για τους σπουδαστές και για μένα. Αυτό που εισπράττουμε από τις επισκέψεις μας στα οικοτροφεία, από ψυχικά ασθενείς συνανθρώπους μας και από τις δομές όπου συναντάμε άστεγους πολίτες είναι ανεκτίμητο. Γεμίζει η καρδιά, η ψυχή και το μυαλό μας», υπογραμμίζει.

Είναι υπέροχο να ανακαλύπτεις τον τρόπο που λαμβάνει ο κάθε μαθητής τις πληροφορίες που του προσφέρεις, αναφέρει. «Με τη διδασκαλία έμαθα πολλά, όπως και το να μην προσπερνάω όποιον έχει ανάγκη. Έτσι γεννήθηκε η επιθυμία να βοηθήσω, μέσω κοινωνικών δράσεων, κάποιους συνανθρώπους μας με τον καλλωπισμό του τριχωτού της κεφαλής τους. Να νοιώσουν όμορφα. Ήθελα σε αυτές τις κοινωνικές δράσεις να αλληλοεπιδρούν και καταρτιζόμενοι των Σ.Α.Ε.Κ. του τμήματος κομμωτικής, να έρχονται σε επαφή με ανθρώπους, ώστε να αποκτούν δεξιότητες φυσικών συνθηκών και να είναι έτοιμοι για την αγορά εργασίας», επισήμανε η κ. Οικονόμου.

Όπως ανακοινώθηκε από τον δήμο «με απόφαση του Δημάρχου Πολυγύρου, Γιώργου Εμμανουήλ, κι αφού έλαβε υπόψιν τη σφοδρή κακοκαιρία, που πλήττει την περιοχή, τη δυσκολία στη μετακίνηση μαθητών και εκπαιδευτικών, αλλά και την ανάγκη να καταγράψουν οι διευθυντές των σχολείων τυχόν προβλήματα στις σχολικές μονάδες, αναστέλλεται η λειτουργία όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων αύριο Δευτέρα 2/12/2024.

Οι Διευθυντές όλων των εκπαιδευτικών δομών καλούνται να ενημερώσουν, το τμήμα παιδείας του Δήμου Πολυγύρου, για τυχόν προβλήματα που θα εντοπίσουν στα διδακτήριά τους».

Το περιστατικό συνέβη αφού οι Σύροι αντάρτες που αντιτίθενται στον πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ έφτασαν στο Χαλέπι την Παρασκευή (29 Νοεμβρίου), μετά από αιφνιδιαστική σάρωση των πόλεων που ελέγχονται από την κυβέρνηση.

#Syrie la statue de Bassel al-Assad déboulonnée à Alep pic.twitter.com/YmaUs4bsV5

— Wassim Nasr (@SimNasr) November 30, 2024

Αφού ο συριακός στρατός δήλωσε ότι ετοιμάζει αντεπίθεση, οι αεροπορικές επιδρομές στόχευσαν αντάρτες στην πόλη,, όπως ανέφερε η εφημερίδα al-Watan. Ένα πλήγμα προκάλεσε θύματα στην πλατεία Βασιλεία του Χαλεπιού, δήλωσε κάτοικος στο Reuters.

Ο Μπασέλ αλ Άσαντ θεωρούνταν ως ο πιθανός διάδοχος του πατέρα του, Χαφέζ αλ Άσαντ, πριν από τον θάνατό του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1994. Το 2000, ο Μπασάρ αλ Άσαντ έγινε πρόεδρος της Συρίας μετά τον θάνατο του πατέρα του.

Πυροσβεστικές δυνάμεις τον εντόπισαν τραυματισμένο και άμεσα τον παρέλαβε ασθενοφόρο που τον μετέφερε στο νοσοκομείο.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο άνδρας φέρεται να έχει σπάσει το πόδι του, ωστόσο, γλίτωσε τα χειρότερα.

Ειδικότερα, όπως αναφέρουν πληροφορίες του Onlarissa.gr, ο 57χρονος είναι ο πρώην σύζυγος 46χρονης η οποία διατηρούσε σχέση με τον 62χρονο, ο οποίος εισέβαλε στην οικία του θύματος και τον τραυμάτισε με μαχαίρι, με την τελευταία να βρίσκεται στο σημείο, ενώ βάση καταγγελιών φέρεται να ενθάρρυνε τον εραστή της να προβεί στην εν λόγω πράξη.

Συνελήφθησαν δυο άτομα στη Λάρισα

Μπροστά στο σκηνικό ήταν και ο γιος του 57χρονου και της 46χρονης ο οποίος στην ουσία ήταν εκείνος που διέσωσε τον πατέρα του από το μένος του 62χρονου.

Ο 62χρονος και η 46χρονη συνελήφθησαν λίγο αργότερα, ενώ ο 57χρονος μεταφέρθηκε στο ΠΓΝΛ για τις πρώτες βοήθειες φέροντας επιπόλαια τραύματα στην κοιλιά και τον λαιμό. Στους δύο πρώτους ασκήθηκε δίωξη και αναμένονταν η απολογία τους.

Συνελήφθη στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας, χθες το βράδυ στο σταθμό του ΗΣΑΠ «Μοναστηράκι», από αστυνομικούς του Σχεδίου Ασφαλείας Δικτύου Υποδομής ΣΤΑΣΥ «ΑΡΙΑΔΝΗ», 16χρονος αλλοδαπός για φθορά ξένης ιδιοκτησίας.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την Αστυνομία, χθες το βράδυ κατά τη διάρκεια δρομολογίου συρμού ΗΣΑΠ, ο 16χρονος πλησίον του σταθμού «Ομόνοια», κλώτσησε και έσπασε δύο τζαμιά από θύρες του συρμού, που αποκολλήθηκαν και έπεσαν εντός της σήραγγας αλλά και στη αποβάθρα.

Άμεσα αστυνομικοί του Σχεδίου «ΑΡΙΑΔΝΗ», που ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία για την ασφάλεια των εγκαταστάσεων, διαπίστωσαν τις φθορές και ακινητοποίησαν στο σταθμό ΗΣΑΠ «Μοναστηράκι» τον 16χρονο και τον οδήγησαν στο Τμήμα Ασφαλείας Ομονοίας το οποίο επιλήφθηκε προανακριτικά.

Ο συλληφθείς, με τη σχηματισθείσα σε βάρος του δικογραφία, οδηγήθηκε στον αρμόδιο Εισαγγελέα.