Η “στοχοπροσήλωση” Μητσοτάκη και η ώρα της “ανταλλαγής” για το ΠΑΣΟΚ…

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μία “στοχοπροσήλωση” ( έννοια γνωστή και από το λεξιλόγιο της αριστεράς- και δη της κομμουνιστικής), ήτοι απόλυτη επιμονή και εστίαση σε συγκεκριμένο στόχο. Εάν δε ανατρέξει κανείς σε κατά καιρούς δηλώσεις του αντιλαμβάνεται πώς αρκετά απ΄ όσα πράττει είχαν έμμεσα προαναγγελθεί. Το διαπιστώνουμε και ως προς όσα είπε ως κυβερνητική πρόθεση για την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Προ μηνών, για παράδειγμα, σε μία σύγκρουσή του στη Βουλή με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ είχε προτείνει στον Νίκο Ανδρουλάκη μία ενδιαφέρουσα “ανταλλαγή”: να υιοθετήσει η κυβέρνηση την πρόταση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την αναθεώρηση του άρθρου 86 (νόμος περί ευθύνης υπουργών), ώστε να αρθεί το καθεστώς προκλητικής προστασίας των πολιτικών προσώπων που εμπλέκονται σε σκάνδαλα “κατά την άσκηση των καθηκόντων τους”, το δε ΠΑΣΟΚ να συναινέσει στην αναθεώρηση του άρθρου 16 για να επιτρέπεται η ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ.

Χαρακτηριστικά είχε τονίσει: “Θα πρέπει να προβληματιστούμε πολύ και ενόψει της επόμενης Συνταγματικής Αναθεώρησης, για το ποιος πρέπει τελικά να είναι ο ρόλος της Βουλής στην ποινική διερεύνηση τέτοιων υποθέσεων. Εμείς θα προτείνουμε την αναθεώρηση του άρθρου 86, έτσι ώστε να περιοριστεί ο ρόλος της Βουλής και οι υποθέσεις να φτάνουν πιο γρήγορα στον φυσικό δικαστή.” Αυτό προφανώς δεν υπονοεί πλήρη κατάργηση. Κάτι τέτοιο μπορεί να δημιουργούσε άλλου τύπου προβλήματα με τα πολιτικά πρόσωπα να οδηγούνταν στο δικαστήριο σε κάθε μήνυση φυσικού προσώπου.

Ήρθε, λοιπόν, η ώρα που εκείνη η αναφορά του πρωθυπουργού απευθύνεται πλέον και επίσημα στο ΠΑΣΟΚ. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, οι προτεινόμενες προς αναθεώρηση συνταγματικές διατάξεις δεν έρχονται μόνο να ενισχύσουν το νωθρό έως αφυδατωμένο μεταρρυθμιστικό προφίλ της κυβέρνησης που διανύει τον έβδομο χρόνο της θητείας της, στοχεύει στη διαμόρφωση πεδίου συνεννόησης κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, με το ΠΑΣΟΚ.

Και αποσκοπεί στο να προκαλέσει μία ακόμα αναταραχή στην ακμάζουσα πασοκική εσωστρέφεια αλλά και να θέσει διλήμματα σε ένα κόμμα που εκ των πραγμάτων αποτελεί τον μοναδικό επιθυμητό και πιθανό κυβερνητικό εταίρο εάν έτσι αποφασίσουν οι πολίτες στις επόμενες εκλογές.

Διότι κι αυτό το έχει πει ο Μητσοτάκης. Στόχος η αυτοδυναμία αλλά θα ακούσουμε το μήνυμα των ψηφοφόρων εφόσον προκρίνουν συνεργασίες, είχε δηλώσει σε παλαιότερη τηλεοπτική του συνέντευξη.

Για το παλαιότερο ΠΑΣΟΚ (Γ. Παπανδρέου) τα μη κρατικά ιδιωτικά ΑΕΙ ήταν μία σχεδόν “ταυτοτική” πολιτική προσέγγιση. Θεωρητικά, λοιπόν, δεν θα είχε λόγο να μην δεχθεί την “ανταλλαγή” και να αναλάβει να βάλει αυτό τους όρους για το πώς πρέπει να υλοποιηθεί η αναθεώρηση του άρθρου 86 αλλά και να επηρεάσει σε κάποιο βαθμό και την αναθεώρηση του άρθρου 16.

Επιπλέον, στο πεδίο των συμβολισμών (που θα παίξουν ρόλο και στην μάχη για το εκλογικό ακροατήριο των κεντρώων ψηφοφόρων) την μεν αναθεώρηση της διάταξης (άρθρο 16) την έχει προετοιμάσει ως υπουργός Παιδείας (με τα παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων) ο εκ του ΠΑΣΟΚ προερχόμενος Κυριάκος Πιερρακάκης, συνολικά δε τα προς αναθεώρηση άρθρα τα έχει επιλέξει ο άλλος πασοκογενής (καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου) Γιώργος Γεραπετρίτης.

Ωραία πολιτική “παγίδα”.

Εάν το ΠΑΣΟΚ αποδεχτεί την “ανταλλαγή” προλειαίνεται το έδαφος της συνεννόησης ακόμα και για κυβερνητική συνεργασία. Εάν αρνηθεί, η κυβέρνηση θα κατηγορήσει τον Ανδρουλάκη ότι ολοκληρώνει την μετάβαση του κόμματός του σε έναν “πράσινο ΣΥΡΙΖΑ”. Θα φουντώσουν, από την άλλη, οι εσωτερικές διαφωνίες από εκείνα τα στελέχη του που επιμένουν να μην αποκλείουν μετεκλογικές συγκλίσεις “για το συμφέρον της χώρας”.

Κάπως έτσι φτάνει η ώρα που, όπως λέει ο Χάρης Δούκας, πρέπει (το ΠΑΣΟΚ) να πει “τα μεγάλα ναι και τα μεγάλα όχι”. Τόσο τα μεν όσο και τα δε κοστίζουν πολιτικά, οδηγούν, όμως, σε καθαρό πρόσημο. Τα ήξεις αφίξεις μπορεί να κερδίζουν χρόνο, ωστόσο θολώνουν ακόμα περισσότερο το σήμα που εκπέμπει το ΠΑΣΟΚ και μάλλον θα κρατήσουν κι άλλο ακούνητη τη βελόνα.

Υ.Γ: Ας κρατήσουμε κι αυτό διότι “οι διάβολοι κρύβονται στις λεπτομέρειες”. Εφόσον η προτείνουσα Βουλή συμφωνήσει στην αναθεώρηση ενός άρθρου του Συντάγματος με 180 ψήφους (άρα και με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ), η επόμενη και αναθεωρητική Βουλή, μετά τις εκλογές, θα μπορεί να τα τροποποιήσει με 151 ψήφους. Δηλαδή εάν ψηφιστεί προς αναθεώρηση ένα άρθρο του Συντάγματος από 180 βουλευτές της παρούσας Βουλής, η επόμενη κυβέρνηση θα μπορεί να το αναθεωρήσει με την “ελαστικότητα” που θα αποφασίσει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αντίστροφα, εάν η προτείνουσα Βουλή κρίνει αναθεωρητέο ένα άρθρο του Συντάγματος με 151 ψήφους, τότε στην αναθεωρητική Βουλή που θα προκύψει μετά τις επόμενες εκλογές θα πρέπει να συγκεντρωθεί αυξημένη πλειοψηφία 180 ψήφων. Τέτοια πλειοψηφία δεν είναι εφικτό να προκύψει, ως εκ τούτου ας έχουμε κατά νου μόνο μία κυβέρνηση συνεργασίας.