Βία! (στο δρόμο, στο σχολείο, στο γραφείο, στην εξοχή…)

Του Νικόλα Χρηστάκη*

Καλωσορίσατε κυρίες και κύριοι στο υπερθέαμα «Παιδική βία». Κάθε μέρα ένα νέο, πιο ακραίο, επεισόδιο, πάντα για την ψυχαγωγία σας. Εντυπωσιακό.

Ενώ η κοινωνικο-οικονομική ουσία της παιδικότητας συνεχίζεται μέχρι τα τριάντα, ίσως και παραπάνω (ποιος έχει νωρίτερα σταθερή δουλειά και αρκετό εισόδημα για να αναλάβει οικογενειακές ευθύνες και να φροντίσει την κοινωνική μας αναπαραγωγή;), η θεαματική της εκδοχή κατεβαίνει σε ανήκουστα ηλικιακά τάρταρα – μαθαίνω πως «…αποτροπιασμό αλλά και αναρίθμητα ερωτηματικά προκαλεί το περιστατικό βιασμού 5χρονου από συνομήλικούς του σε νηπιαγωγείο» σε ελληνική επαρχιακή πόλη (για να μην νομίζει κανείς ότι η επαρχία υπολείπεται…).

Οι γονείς (απλαισίωτοι άνθρωποι σ’ ένα απλαισίωτο και αφημένο στην τύχη του κοινωνικό σύμπαν που έχει καιρό τώρα τσιτώσει το γκάζι) βέβαια παρακολουθούν έκπληκτοι (ωσότου μάθουν ότι το «κακό» έχει χτυπήσει και τους ίδιους και ανακαλύψουν ότι ανήκουν πλέον στην κατηγορία των «κακών γονέων»).

Δεν ανησυχώ.

Η Πολιτεία θα δείξει το γνωστό της καθησυχαστικό και ορθολογικό πρόσωπο «αυστηροποιώντας τις ποινές». Αλήθεια. Και μετά από 2-3 ψηφίσματα νομοσχεδίων όλα θα πάνε καλά… Οι κακοί πάντα χάνουν στο τέλος του έργου.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο Anatropinews